Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

March 2008

zwerver

by de man in de zorg on March 31, 2008

zwerver
“Dat is toch niet die kat van een paar huizen verder”; vroeg een buurman aan mij; toen de dierenambulance, mij met een kat zagen lopen.
Neen; triest. Dagenlang liep er een kat tussen mij en de buren heen en weer. Verdwaald of wat dan ook. Zwart met witte pootjes. Ja;begonnen net voor pasen. Met die sneeuw en de vorst buiten. Miauwend in de sneeuw; zittend onder een boompje; waar bij net met zijn kopje onder kon;en de rest; in de sneeuw en in het water. Lopend naar de andere schuilplaats; net achter de vijver van de buurman. Daar heen om nog een onderdak te vinden en slechts deels beschut te zijn. Regen; nat en ja; verzopen liep hij daar. Heen en weer; heen en weer.
Ja; dagen; dagen verdwaald; op zoek naar zijn baas; maar niet verder willende dan twee huizen. Zag hem al enkele dagen ztten; lopend van mij; naar de buren en ja; hij wou echt niet weg. Hele trieste ogen ons aankijkend..ik wil liefde en aandacht en warmte. Halverwege de week maar wat eten neergezet; en de buurman haalde hem op een gegeven moment binnen. Lief was dat beest; hield van kroelen en ja; deed niets kwaad. Geen kwaad bij hem; maar met de katten die hij had; onze leasekatten; was het een ramp. Vochten elkaar de keet uit; en ja; heel de dag als de derde kat; de zwerver erbij was; was het bonje. Toen hij daar op een gegeven moment het bed als kattenbak ging gebruiken; was het daar ook terecht afgelopen.
Wij haalden hem binnen; uit de regen waar hij geen beschutting had. Ja; lief was hij; dat zeker. Maar toch; we begonen eraan te denken hem in huis te nemen. Zwerver zonder baas; verdwaald; geen kenmerken of wat dan ook. Ook aangemeld bij de asiels en een meldpunt voor weggelopen beesten. Geen reactie.
Maar toch….
Zelf nemen wij geen beesten. We werken onregelmatig; zijn te weinig thuis en ja; we vinden dat als je een beest in huis neemt; je daar altijd voor moet zijn en er altijd voor moet kunnen zorgen. Dit konden en ja; kunnen wij niet. Nogmaals opgebeld naar amivedi; en die gaven ons het advies een touwtje om zijn nek te doen; zodat hij naar de buren kon lopen; wat hij steeds ook deed of deze kat van hem was. Niet meer binnen; geen eten geven en ja; wachten tot hij weg zou gaan op zoek naar zijn baas.
Gedaan; en ja; het werkte. Hij bleef lopen tussen ons en de buren; in de regen en de kou; zonder beschutting en ja; telkens ons met betoverende ogen aankijkende.
Het besluit was moeilijk. We hebben zelf geen tijd voor zo’n beest op te vangen; en ja; dat beest wou niet weg; zat in de regen en de kou; dagenlang; niemand belde dat hij vermist was.
Vrijdag opgebeld; na een week; naar de dierenambulance; met de vraag op ze hem op konden halen. Wij konden hem niet opvangen; bij de buurman was het een ramp; met zijn katen en ja; hij werd niet vermist. Tis verdomd zielig als dat lieve en aanhankelijk beest in een kooitje word gestopt; met zijn lieve ogen en kopjes gevende in een kooitje gaat; ja dat ging me aan het hart; maar alles beterder dan dagenlang in de regen; zonder eten en de kou.
“Dat is toch niet de kat van de buren, die je op laat halen”; vroeg een buurman aan mij; toe ik voorbij liep met dat lieve beest in een kooi.. Neen; tis een jong lief beest; aanhankelijk en ja; geensinds iets van kwaad; dat word opgevangen en een kans krijgt. Een kans die wij niet aan een zwerver kunnen bieden; omdat wij beseffen en afgesproken hebben dat als je een beest neemt; er altijd voor moet kunnen zorgen en ervoor moet zijn; wil je een beest in huis nemen. Dat kunnen wij helas niet; anders hadden we hem geadopteerd. Een tweede kas voor dat beest; hij verdiend het. Was echt een poepie. Een tweede kans; maar niet bij ons.
tot oneven

pasen in het verpleeghuis 2008

by de man in de zorg on March 30, 2008


pasen in het verpleeghuis 2008