Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   Als aasgieren waren de lijkenpikkers aanwezig. Bezopen

Als aasgieren waren de lijkenpikkers aanwezig. Bezopen

by de man in de zorg on March 19, 2012

Als aasgieren waren de lijkenpikkers aanwezig. Bezopen
Ik woonde in een rijtje met alleen maar oude mensen. Stuk voor stuk, na tien jaar, zijn bijna alle buren weg….. verhuist, opgenomen…. dood….
Deze zaag heb ik al vijf en twintig jaar, gaf mijn buurman van een paar huizen verder aan, daar ben ik zuinig op. Hij haalde voorzichtig wat vet langs de rand. Zo, die kan er weer lang tegen aan. Zuinig op zijn spulletjes, zuinig op zijn gereedschap. Hij was een vakman geweest, en heel zijn schuur stond vol met topmateriaal. Zeer goed onderhouden martiaal. Hij was er zo zuinig op

Achter glas bij een glas wijn keek hij naar buiten. Er waren mensen in zijn schuur bezig, hij kon het niet meer. Ja en wat moet je met al dat gereedschap, als je toch naar een verzorgingshuis moet…… de ene naar de andere kwam langs, en ik zag het gebeuren. Zoveel mensen had hij toch niet meer? Was hij niet de man die eenzaam en alleen zat weg te kwijnen met een glas wijn achter glas….. er stond een vuilnisbak naast zijn schuur.
Ik zag het gebeuren. De zaag waar hij o zo zuinig op was en nog jarenlang meekon …… werd zomaar in de vuilnisbak gedonderd. Ik weet zeker dat mijn buurman die achter het glas stond te kijken dit ook zag….
De kraaien en lijkenpikkers kwamen langs. Ook mensen waarvan hij aangaf dat hij ze haatte. Hij zat achter glas en nam nog en flinke borrel. Hij keek om zich heen. Zijn halve huis was leeg. Spullen waren weg, naar kinderen of musea. Hij had ooit een mooie hobby. Fotograferen. Oud hoogvliet.

Mijn buurman van een paar huizen verder heeft thuis een ongeluk gehad. Hij liep naar buiten toen hij naar de lijkenpikkers liep….”die hem kwamen helpen” en is gevallen. Met een ambulance is hij opgehaald.

Mijn buurman komt nooit meer terug.
Mijn buurman zal nooit meer zijn oude huis zien. Mijn buurman is opgenomen in een verpleeghuis. Zijn kamer daar is het enige wat hij heeft. Een paar foto’s van vroeger en wat kleding, is zijn hele bezit nog na een heel leven.
Familie is bezig in zijn huis. In de schuur zijn ze klaar. Ja, die was al grotendeels leeg. Nu zijn ze bezig in zijn huis. Dingen waar hij ooit vol trost als vakman mee bezig was geweest, worden eruit gesloopt. Kapot geslagen en naar de roteb afgevoerd. Alsof er een wervelwind door het huis gaat. De onderverdieping is na een halve leeggeruimd, de bovenverdieping bijna. Spullen worden vanaf twee hoog naar buiten gedonderd. Ook zijn spullen uit zijn donkere kamer, waar hij ooit trots zijn mooie foto’s ontwikkelde.

Wat is een mens vraag ik me dan hardop af.
En heel leven word in het huis, eruit gesloopt en word kapot geslagen. Kapot gelagen, van twee hoog uit het raam gegooitd en afgevoerd naar de roteb om vernietigd te worden
Een leven van zeventig jaar, van ooit trotsheid vrouw en gezin.
Nu is zijn leven, een kamer in een verpleeghuis, een kast met kleding en wat spulletjes
Zijn spullen, kapot geslagen en buiten op een grote erg in de tuin.
Ik weet zeker dat de aasgieren en lijkenpikkers zijn langsgekomen. Kijken of er nog iets moois bij zat wat ze konden gebruiken. Bezopen

Previous post:

Next post: