Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   bof jij even

bof jij even

by de man in de zorg on August 5, 2009

bof jij even
Weetje; we doen thuis bijna alles samen. Neen, eigenlijk ook niet. Als mijn vriendin het ene doe; doe ik het andere. Wel zo dat we samen alles doen in en om het huis.
Ik kook; mijn vriendin doe de strijk. Vriendin werkt; ik doe vandaag het huis. Vriendin is de boodschappen aan het halen; ik ben bezig in de tuin. Neen; voor mij geen probleem dat ik gewoon meewerk in het huis en alles wat erbij hoort. Ik wil en kan niet verlangen van mijn kanjer; dat zij buiten dat zij continu ronddarteld in haar zorgtoko; dat ze alles doet. We werken beiden; en we hebben thuis afgesproken dat we beiden alles doen. Doet de ene dit; doe de andere dat. Even samen de schouders eronder zetten; zodat je daarna samen kan ….. noem maar wat.

Dus ja; zo doen we dat. Normaal doen we beiden ook om en om de boodschappen; hoewel dat soms wel eens gelazer meebrengt. Ik ga naar de winkel en koop voor 1 dag; en ja; ik koop vooral het lekkere en neem dus vaak de verkeerde dingen mee. Ook ik snap nog steeds niet waarom bij spinazie; ach noem eens wat; geen kip past. Neen, dat schijnt dus niet te kunnen; maar waarom…daar snap ik na al die jaren nog geen bal van.
Maarja; dus gisteren vrij en dus samen naar de winkel om boodschappen te doen. Kom; zei mijn vriendin; dan gaan we “gezellig” naar de supermarkt toe. Neen, normaal gaat mijn kanjer altijd met de auto; ook als is het een klein stukje; maar omdat het zo “gezellig” was dat we samen gingen; toch maar aan de wandel naar de supermarkt.

Mijn god; wat had die haar kar volgeladen. Wat een berg…. alsof het een weeshuis betrof. Zullen we gelijk maar zes flessen frisdrank meenemen…. en kijk; ik moet nog aardappels meenemen; en nu we toch “gezellig” samen zijn; neem ik de vijf kilo zak maar mee.
Onze kar puilde uit; bij de kassa; en paste zeker niet in haar twee Albert Hein plastic tassen.
“Dat past nooit” gaf mijn kanjer bij de kassa aan en ja; moet “ik” dat allemaal dragen; dat lukt nooit. “Johan; toch mooi dat jij even “gezellig” mee bent gegaan. “Ja prettig dat ik er bij ben voor je”; gaf i haar aan. “Neen dat had ik nooit als ik alleen was gekocht; maar nu jij er toch bij ben dacht ik; ik neem maar wat extra van alles mee”; zei mijn vriendin. “Ja leuk…….. dat jij zoveel zware dingen heb gekocht die je normaal niet koop….en daarvoor anders de auto neemt omdat alles zo zwaar is en die supermarkt best wel ver weg is; mij “gezellig” meeneem; voor het voor je te dragen. Bof jij even dat jij je eigen prive pakezel heb meegenomen” 😉
tot oneven

Previous post:

Next post: