Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   een bewoner om nooit te vergeten

een bewoner om nooit te vergeten

by de man in de zorg on April 7, 2009

een bewoner om nooit te vergeten
Ik kwam gisteren op mijn afdeling en ik schrok me rot. Ja; dat zeker. Een bewoner die goed ziek was, was in de ochtend overleden….
In de avond daarvoor had ik hem nog geholpen; en ja; hij ging wel hard achteruit; maar zo snel had ik het niet verwacht, dat ik de volgende dag zou komen en dat ze er niet meer zou zijn. Voor mij totaal onverwachts.

Verwacht; want ja; als witte rakker aan het bed weet je dat er een achteruitgang in werking is in het lichaam van een bewoner; maar je heb gelukkig geen glazen bol. En glazen bol die aangeeft hoelang een bewoner; die je dag in dag uit verzorg nog leeft. Je ziet dingen; observeert dingen en ja… je kan soms aan het begin van een dienst redelijk aangeven of een bewoner tijdens jouw dienst overlijd of niet; kijkend naar het lichamelijk kenmerken bij achteruitgang en stervensfase.

In de avond was hij nog redelijk aanspreekbaar. Kon nog een beetje met hem praten. Liedjes zingen; kinderliedjes van vroeger kwamen er moeizaam uit.
Een bewoner; ken hem niet zo lang; die in een zeer korte tijd een grote warme plek in mijn zorghart had ingenomen. Sommige mensen verzorg je en daar heb je in maanden niets mee; kijken naar gevoel, doch zonder onderscheid te maken van bewoner. Sommige bewoners ken je kort en die hebben iets. Hij ook. Een opa’tje die je graag mee naar huis zou willen nemen en heel de dag zou willen verpesten met lekkere dingen en een borrel.
Altijd lief; nooit geen kwaad woord en ja….. met zijn hese zachte stem kinderliedjes zingen. Ja; dement, maar toch alles van vroeger van kinderliedjes kennende.
Hij was lief; en ja ik weet dat ik hem nooit zal vergeten. De oude dementerende man van de kinderliedjes….

Ik kwam op de afdeling en hoorde dat hij in de nacht achteruit was gegaan en ja; dat hij aan het einde van de nacht was overleden. Ik kon het niet geloven en ja het deed me idioot veel.
Normaal stap ik naar buiten na mijn dienst; sluiten de deuren en ga ik verder met alles; de ellende en de trieste dingen van mijn job vergeten. Ik wil me niet gek laten maken op een afdeling met dementerende bewoners. Toch raakte het mij enorm. Mijn…. neen dat mag ik niet zeggen…. een bewoner die me enorm hart nastond; in de korte tijd dat ik hem kon was overleden.
Ja; mijn job; veel mooie dingen, maar om eerlijk te zijn gewoon bij verlies van een bewoner die je enorm na staat, gewoon een klote job. Je hecht je hoe dan ook aan je bewoners. En hij aan mij als witte rakker? Voor hem was ik elke dag gewoon een nieuwe zuster; met een half geschoren baard en een lelijk hoofd dat veel op die van een man leek 😉
tot oneven

Previous post:

Next post: