Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   en weer een besmetting in mijn verpleeghuis

en weer een besmetting in mijn verpleeghuis

by de man in de zorg on October 22, 2007

Maandag 22 oktober 2007
Vandaag gewerkt; dagdienst; vriendin dagdienst.
Help ik ben besmet????
Ben als de dood; bang als de dood dat ook ik of wij thuis er mee besmet worden. Ja, op mijn werk heerst er een virus wat al vele slachtoffers heeft geeist en hopelijk nog niet bij jullie heeft
toegeslagen, maar ik kan me voorstellen dat dit ook bij jullie speelt. Ja; mijn god; en het heerst; enorm; overal! Vermoeidheid, braken, loomheid en alles van ellende wat je erbij kan bedenken is er en ja heerst er. Klagen vooral; ja. Kennis word opgedaan om zich zo goed mogelijk op de hoogte te houden van dit vreselijke iets. Ja; en het heerst en het lijk wel in minn verpleeghuis of het overslaat van de ene naar de andere. Neen; ik ben gelukkig nog niet besmet; maar ik ben als de dood dat ook ik het krijg…..
Neen; hieperdepiep hoera; het zwangerschapsvirus heeft toegeslagen in mijn verpleeghuis en ook mijn afdeling en de ene naar de andere komt met de “blije boodschap”… Oke; zo snel ook weer net niet maar om me heen loop de ene met een dikke buik en de andere komt met de verlossende boodschap. Ja; en dan gaat het hard; alleen de gedachte al bij het zwanger zijn bij sommige vrouwen. Ik hoor jullie denken; NIET IK; daarom staat er sommige vrouwen! Kan geen avonden meer werken; geen nacbten; kan niet zwaar tillen; voel me misselijk; zwak; ziek en wat al niet meer. Kan geen zware mensen meer alleen doen en wil eigenlijk ook geen lichte meer doen. Meld me maar ziek enzovoor enzovoort enzovoort; ik voel me vandaag zo eng en zwakjes. Baal ervan mischien;al kan ik dat niet zeggen. Of toch jalours…. Daarom maar op deze zorglog die slechts door drie lezers word gelezen. Baal ervan; want alles gaat weer terechtkomen op sukkels zoals ik en mijn collega’s, ja; alles vor een collega die in een roze wolk loopt toch? Sukkels met barstende koppijn van het minuten, uren, weken, maanden aanhorende geklaag van de ziekte die “zwangerschap” heet! Nachten overnemen; avonden overnemen; zware bewoners overnemen; lichte bewoners overnemen en talloze gaten opvullen omdat men denkt dat zwangerschap een ziekte is, en je van af dag 1 niet meer kan (of wil). Van dag 1 tot dag tig de prenatal en de zwangerschapshormomen aanhoren. Aanhorend dat het groeit; en ook zij; terwijl de derde zak ships op een dag word opengebroken.
Ohhhhh; zwangere collega’s om je heen is al wat; kijkend naar wat op je af komt; maar heel de dag die zin en onzin aanhoren. Een puntkop! Oke even dan; maar elke dag hetzelde verhaal..
Maarja; wat doe je er tegen. Zwangere collega’s op mijn werk; en het worden er alleen maar meer. Het lijkt wel een virus wat een ieder besmet op mijn afdeling en zorginstelling. En weetje; ik ben bang…….Echt bang!
Kep mijn vriendin maar alvast op de hoogte gesteld van het virus; zou wel leuk zijn; ook zo’n besmetting thuis; zo’n klein gillend krijsend schijtend mormel!

Previous post:

Next post: