Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   gewoon een kut smoes

gewoon een kut smoes

by de man in de zorg on November 1, 2009

gewoon een kut smoes
Je bent druk bezig op de afdeling. Druk bezig; ook bij ons heb je goed je werk. Hoe kleinschalig wij ook werken en denken; bepaalde dingen moeten gewoon gebeuren. Denk hierbij aan het bijvullen van materiaal, het schrijfwerk, bestellingen en wat al niet meer. Soms vraagt een bewoner wat; en hoe graag je ook op deze vraag in wil spelen; soms moeten gewoon dingen gedaan worden die indirect en direct met zorg te maken hebben en dus nodig zijn wil je goede zorg verlenen. Soms hoop je dat er dan familie komt.

“Mag ik naar buiten vraagt een bewoner; want ik ben al zo lang niet buiten geweest”.
“Ik zou heel graag met u naar buiten gaan; maar ik kom er nu echt niet aan toe”. Je kijkt naar buiten; het is lekker weer; herfst; de bomen zijn mooi; het is droog en niet koud. Ze heeft gelijk; ze is al zo lang niet buiten geweest en het is heerlijk buiten. Heerlijk herfst. De herfst is mooi; en een ieder vind het lekker om een frisse neus te halen of naar de kleuren te kijken; ook mijn dementerende bewoners.
Maar goed; helaas; hoe graag je ook zou willen; het gaat gewoon even niet.

Gelukkig komt kort nadien de familie van de bewoner langs.
“Weer druk in de weer met zijn allen” geeft de familie aan; omdat ze zien dat je druk bezig bent aan het ronddartelen op de afdeling.
“Ja; bijvullen en dergelijke want anders grijpen we mis; en dat kost veel tijd en dat is erg vervelend als we de zorg moeten verlenen”.
“Uw naaste gaf aan dat ze even naar buiten wil; maar helaas komen we er nog niet aan toe. Zal ik een jas bij uw naaste aangeven en haar in orde maken; misschien kan u even naar buiten met haar; dat wil ze zo graag”.
“Nauw misschien; ik ga even bij haar kijken”.

Ze gaat naast haar naaste zitten.
Bewoner zit aan de tafel te zitten.
Ik loop de woonkamer even binnen.
“Leuk” geef ik aan tegen de bewoner; “lekker visite; misschien kan u met uw familie even lekker buiten een frisse neus halen”.
De bewoner kijkt vol verwachting naar hun naaste; in de hoop even naar buiten te kunnen.
De bewoner zit aan tafel; mompelt af en toe wat; familie praat wel; zegt weinig.
Het gaat de familie vervelen; en ja; ze denken….ik had nog een paar telefoontjes te plegen.
De bewoner zit na een kwartier nog steeds naast de visite. Familie druk aan de bel met hun mobieltje; zonder zich te bekommeren om hun naaste. Hun naaste zit er voor stommertje bij.
Er word weinig gepraat. De familie begint te puzzelen. Af en toe word er wat gemompeld tegen hun naaste; wat die is ook blij met de visite; er komt haast nooit iemand.
De familie staat op en loop naar de slaapkamer van hun naaste. Komen terug en gaan weer naast hun naaste zitten. De familie kijkt zeer vaak op hun horloge; ze zijn al drie kwartier aanwezig.
Ze staan op en geven hun naaste een kus.
“Dag pa; tot volgende week”.

Ik kom de familie tegen als ze over de gang naar buiten willen lopen.
“Nog steeds druk in de weer vragen ze aan mij”.
“Ja; ik had graag even naar buiten gewillen met uw naaste; ze wou graag naar buiten; maar het kwam er niet van…. en dan hoop je…. hoop je…. dat er familie langs komt om met hun naaste naar buiten te gaan. Even omkleden; een dikke jas aan en in een rolstoel zetten is zo gedaan voor ons”.
“Het is inderdaad lekker herfstweer; het zonnetje en die mooie kleuren”. “Heerlijk; vanmorgen ben ik nog even naar het park
geweest….. het park is zo mooi in de herfst” geven ze aan.
“En is het nog gelukt om met uw naaste naar buiten te gaan want ze wou zo graag. Even een kwartiertje een frisse neus halen; lekker voor haar; ze komt vrijwel nooit buiten”.

Het word stil………
“Neen ze had geen zin en was moe……”
“Werkze met zijn allen; en tot volgende week”.
Ze loopt weg en sluit de deur.
Ze; hun naaste; wou graag naar buiten; dat gaf ze aan bij ons en bij hun familie.
“Ze had geen zin en was moe”…….. gewoon een kutsmoes!
tot oneven

Previous post:

Next post: