Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   ik ben de allerbeste zuster

ik ben de allerbeste zuster

by de man in de zorg on August 15, 2011

ik ben de allerbeste zuster
Neen, natuurlijk niet, en het zou stom wezen dit te denken van mezelf en dit op te schrijven. Neen, functioneringsgesprekken nieuwe stijl, vandaag heb ik hem. Moet zelf invullen hoe ik functioneer, en een aantal goede en minder goede punten invullen. Daarbuiten kan ik ook punten die ik zelf wil aankaarten aangeven.
Vroeger een mooi lijstje, met de inhoud van het gesprek. Dacht na over de antwoorden op de vragen, je keek scherp naar de minder goede punten, dat weet een ieder zeer goed van zichzelf en je ging het gesprek in. Daarvandaan werd een formulier ingevuld. De leidinggevende bepaalde grotendeels het gesprek en de inhoud.
Nu anders. Nu nieuwe stijl functioneringsgesprekken. Je moet van jezelf opschrijven wat je goed aan jezelf vindt en wat niet en punten zelf aankaarten.
Over mijn goede punten ga ik niet nadenken, alleen over mij minder goede punten. Ik weet wat niet goed is. Ik zal het moeten kunnen uitleggen en motiveren wat er niet goed is. Mijn leidinggevende gaat aangeven dat ik er aan moet werken en dan moet ik zelf dan weer moet aangeven hoe ik er aan ga werken. Twee of drie minder goede punten, en ongetwijfeld zal mijn leidinggevende met het punt leerlingbegeleiding komen. Je doet het nooit goed, en ook al doet een leerling geen flikker aan haar opleiding, jij bent degene waar het aan ligt. Als leerlingbegeleider ben je een soort pispaal. Er is altijd wat over de leerlingbegeleider te zeiken. Nog een ding als aanvulling, het licht nooit aan de leerling 😉
Drie minder goede punten, waar ik me goed op voorbereiden en ongetwijfeld een oud lijk wat uit de kast komt zetten via mijn leidinggevende, waar ik niet op gerekend heb, om het leuk en spannend te houden.

Toch wil ik zeker wat aankaarten. Ik vond kwaliteit in mijn werk belangrijk. Kwaliteit motiveerd mij en ik wil goed werk neerzetten. De laatste tijd zeer veel bezuinigen meegemaakt, idioot veel goed personeel verloren en een berg uitzendkrachten op de afdeling. Met de bezetting die ik nu heb, kan ik vaak niet mijn werk neerzetten zoals ik het graag wil, en soms ga ik naar huis met een zeer ontevreden gevoel. Ik wil zo graag iets goed neerzetten, maar met de huidige middelen die ik heb, les onvoldoende personeel, zeer veel onbekende uitzendkrachten…. en veel werk tussendoor en erbij, kan ik niet de kwaliteit neerzetten aan met het nivo dat graag wil. Dat ik vind dat ik dit neer zou moeten zetten ten opzichte van de bewoners die ik verzorg. Het niet goed kunnen neerzetten van mijn werk doet mij pijn. Kon ik maar en had ik maar, maar ik heb de mogelijkheid niet meer. (Aanvulling; mijn werkgever is afhankelijk van geld van de verzekeraars en uit den haag. Mijn werkgever kan ik het nimmer kwalijk nemen, dat de handen aan het bed zo krap zijn)
Ik wil beter, kan beter….. maar er zijn soms geen mogelijkheden om het beter neer te zetten. Dit ja, misschien demotiveert dit in mijn mooie werk. Wat ik zelf aan gaat kaarten is hoe ik gemotiveerd kan blijven, als voor mij kwaliteit van zorg aan mijn bewoners de belangrijkste motivatie is om dit werk te doen. Hoe kan ik gemotiveerd blijven…… in tijden van grote bezuinigingen die er zeker nog gaan volgen, terwijl ik nu al met mijn rug tegen de muur staat, omdat ik te vaak niet meer neer kan zetten wat ik wil…ik ben iemand van kwaliteit en menselijkheid aan het bed….

ik ben de allerbeste zuster
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Previous post:

Next post: