Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   in de put

in de put

by de man in de zorg on May 27, 2007

in de put
In een gesprek met een bewoner ging het gisteren over haar tegenslag en de lange weg die ze nog had te gaan voor haar revalidatie. (Ze “schoot me aan “). Ze zag het regelmatig niet meer zitten. Het duurde zo lang, erg lang, veels te lang in haar ogen. Ik denk dat ik het niet red, en been bang dat ik hier voor altijd zal moeten blijven.
“Gaf aan tegen haar dat ze ondanks alles haar koppie erbij moet houden en niet met haar schoudders moet gaan hangen. Ondanks grote tegenslagen die ze heeft niet moet denken ik ga het niet redden, U bent een super mens en kijkend naar wat U nu al heeft gedaan; heb ik daar al mijn bewondering voor. Kijk hoe U kwam en U nu bent. Een geheel andere bewoner. Kijk hoe het gaat bij de fysio. Telkens een kleine stap vooruit en lezend lees ik dat men ook daar vind dat het stukje bij beetje beterder gaat.
Kijk om je heen. Talloze bewoners hebben hun kopje voorovergebogen en hebben hangende schouders. Hadden een kans om hier mischien weg te kunnen; maar hebben de motivatie en moed verloren en berusten. Dit terwijl U kansen heb om weg te komen. Misschen met hulp naar een verzorgingshuis; naar een stuk zelfstandigheid. Eigen spulletjes en niet meer van die gekke witte broeders om je heen. Kom op vrouw, je bent enom goed kwa lichaam; ondanks grote beperkingen. Laat je kopje niet zakken en blijf werken aan vooruitgang; ondanks dat het soms tegenzit. Doe me dat niet aan, ik zou het zo jammer vinden!”

Geen false hoop, maar uit ervaring weet ik dat als mensen die in een lange weg van revalidatie zitten soms de motivatie en ook alle moed verliezen en denken dat ze nooit meer weg kunnen; en alle kansen dan laten vervliegen. Dat als er toch nog mogenlijkheden zijn om vooruit te komen of zelfs weg te komen; deze kansen door in een sombere spiraal van negtief denken en handelen kunnen bereikengeen revalidatie bewoner maar verblijfsbewoner te worden.
En dat gun ik haar niet!
Tot morgen

Previous post:

Next post: