by de man in de zorg on March 19, 2010
vrijdag 19 maart 2010
gisteren vrij; vriendin dag
Probleem…. ehhhhh…. een bewoner heeft moeite met lopen
Doel …. ehhhhh…. veiligheid
Actie …. ehhhhh…. rollator
Evaluatie…. ehhhhh…. over een jaar
Dus dit is jouw zorgplan?
Ja, dat is hem.
Dat is goed, jij beheers zorgplannen, een van de belangrijkste punten van de opleiding tot vig, verzorgende in de gezondheidzorg, nivo drie op mbo nivo. Ik ga hem voor je aftekenen. Neen, voor jouw niet zoals het hoort en ook vroeger was, dat je op je werk net zo goed je zorgplannen moet kunnen maken als wat je op school geleerd heb. Dit is de praktijk van verzorgende nivo drie en bijna gediplomeerd zijn, en dan word er van jouw verwacht dat je op debielen nivo denkt. Dat is belangrijk; want in de praktijk, waar honderd en een dingen moeten gebeuren en je verdomd goed moet weten hoe je problemen oplos en met talloze dingen gelijk komt te werken en dus ook moet inspelen, omdat dit van jouw als gediplomeerde word verwacht….. mag je op debielen nivo 1 denken.
We gaan pillen delen.
De leerling deelt honderd pillen. Negen en negentig verkeerde pillen geeft ze, maar ze geeft toch 1 pil goed.
Gefeliciteerd, je beheerst een van je belangrijkste punten in de opleiding nivo drie vig tot verzorgende. Ik teken hem af. Natuurlijk, die negen en negentig verkeerde pillen die je geef, dat kan gebeuren. Je gaf toch 1 pil goed?
Ja geeft de leerling trots aan.
Kijk dat is netjes. Ik teken hem af. Je beheerst pillen delen, en je mag in de praktijk van de ouderenzorg pillen delen. Je geeft in ieder geval 1 pil goed. Gefeliciteerd met je punt.
Waar is de tijd gebleven, dat ik super gemotiveerde leerlingen had, met kennis en bagage en die gemotiveerd waren. Met gasten die weten dat ze met een zorgopleiding bezig zijn en datje voor het vak verzorgende in de ouderenzorg ook kennis moet hebben. Hoger als op kleuternivo denken. Waar zijn de christines en dianes en wie al niet meer? Idioot goede leerlingen, misschien wel buiten gewoon goede leerlingen. Ik heb ze gehad, talloze, maar ik schrik regelmatig van de kwaliteit van de leerlingen die deze opleiding volgen. Het lijkt soms wel of het diploma van verzorgende is afgezakt naar het kennis nivo van een kleur of teken wedstrijd van het peuterschool. Een pakje boter bij de albert hein is moeilijker te verkrijgen dan een diploma vig, omdat je bij de albert hein moet denken waar de boter staat. Soms, ik heb het niet over alle leerlingen, schrik ik er echt van.
Ik praat er thuis over, met mijn vriendin, die ook leerlingen begeleid in haar zorginstelling, en het lijkt wel of we beiden op dezelfde afdeling staan met dezelfde leerlingen. Ook zij loopt tegen dit soort dingen aan. Ja, het lijkt inderdaad soms wel of het mbo nivo van de opleiding van vigger nivo drie op mbo nivo is afgezakt naar het lagere dibielen school nivo.
Vroeger was niet alles beter in de zorg, maar de opleidingen in de zorg waren goed. Vroeger…..
Sorry voor mijn taalgebruik, en sorry voor de vele goede gemotiveerde leerlingen die deze opleiding volgen.
by de man in de zorg on March 17, 2010
woensdag 17 maart 2010
gisteren dag; vriendin vrij
Het is eigenlijk zo simpel dat wij eigenlijk zo dom zijn geweest om nooit met die meneer zo bezig te zijn geweest op mijn afdeling hiermee. Het woord…. de electric boogie. Het bestaat al idioot veel jaren en overal word het gebruikt. Shake hands en geef die beweging door.
Toen deze ouwe bok jong was, was het een rage. Een schokkende epileptie beweging aan de linkerkant beginnende; drie maal met je hoofd schudden en ja dan de wave via je arm naar je vingers door laten glijden en dan deze wave doorgeven aan de volgende persoon naaste. kon je dit good… dan was jepas echt cool. Ja vroeger… heel vroeger!
Dit moeten ook de gaste die pdl hebben uitgevonden ook hebben gedacht. Of is het andersom. Een stel gasten zagen pdl en dachten…. dit is cool, we jatten gewoon die beweging en we noemen het de electric boogie.
Ik denk dat het zo is gegaan; maar de ectric boogie bij bewoners werkt super. Oh ja; dat pdl is passiviteiten dagelijks leven, maar dat weet idereen. Naja iedereen….. natuurlijk wisten wij dat maar we deden het niet bij deze mannelijke bewoner. Het is geen gouden ei waar zij mee kwam met haar voorstel om te gaan pdl-len bij deze man die contracturen had en daardoor moeilijk te verzorgen was, maar we deden het niet. Neen, liever moeilijk en tobben dan makkelijk. Een pdl achtergrond had zij, vanuit een andere zorginstellen en volop aan de slag bij ons. In overleg met hogerop; het idee is verdomd goed; maar het moet wel toestemming hebben van bovenaf, maar om eerlijk te zijn het werkt goed.
Een bewoner met contracturen die anders moeizaam te verzorgen is; komt met de electric boogie helemaal los en is een bewoner de gewoon goed te verzorgen is. Idioot prettig voor de bewoner; omdat je ziet en merkt dat de bewoner geheel los komt en ontspannen is. Prettig voor ons; omdat met een klein stukje…. boogien zij volledig los komt en het gewoon makkelijker is die mannelijke bewoner te verzorgen. Beide partijen veel voordeel hiervan; maar om dat dit een zorgsite is, zal ik krabbellen vanuit de kant van de bewoner en terecht. De bewoner heeft het meeste voordeel hiervan.
De electric boogie beweging bij mijn bewoners. Die beweging; die beweging die weer gejat is van mensen die pdl hebben uitgevonden…. zo simple en zo’n groot resultaat. Maar toch….wat ik mezelf eigenlijk telkens afvraag…… zijn wij nauw heel de tijd zo dom bezig geweest; of is deze collega hier zo verdomd goed mee bezig?
Oh ja gisteren werd mij gevraagd op mijn werk hoevaak deze krabbels gelezen werden per dag. Er worden vijftienhonderd pagina’s bekeken per dag! En jij bent er een van. Bedankt dat je er bent.
tot oneven
by de man in de zorg on March 11, 2010
donderdag 11 maart 2010
gisteren dag, vriendin laat
Onbegrijpelijk dat een kerk homo zijn openlijk veroordeeld en dit ook zo naar buiten brengen, terwijl men het jarenlang sexueel misbruik van kinderen naar buiten toe verzwijg, en dat men dit “binnenshuis” wil oplossen….
Onbegrijpelijk….. als een of andere vieze vent met zijn poten aan kinderen komt…. dan los je dat niet binneshuis op… dan ga je naar justitie en zorg je dat ze voor jarenlang de gevangenis in gaan en nooit nooit meer iets met kinderen mogen doen.
Mijn eigen mening…. maar het zal wel na onderzoek verzwegen gaan worden. Van kinderen blijf je met je poten af!
Sorry dat ik zo begin, ik wou het gewoon even kwijt, ik las net de krant van gisteren nog even door.
Weetje; hoe langer ik met dementerende bewoners werk… des te vergeetachtiger ik word. Nauw eigenlijk ik niet alleen; maar kijk ik om me heen; naar al dat wits wat er loopt; is het gewoon een collectieve ziekte op mijn afdeling aan het worden. Mijn afdeling; niet met het jongste personeel en ja collectief zeer vergeetachtig aan het worden. Persoonljk loop ik ook zeer vaak mijn sleutels te zoeken. Ik heb er al een lang koord aangehanegn; zodat ik hem van ver ziet hangen. Op zichzelf een goed idee; maar mijn ogen vliegen achteruit en ik ben te eidel om een keer naar een opticien te gaan. Ga ik een bril dragen; dan ga ik me wel heel erg bejaard voelen. Dus niet; alhoewel ik beter mijn toetsenbord van mijn computer binnenkort in braile stand kan gaan zetten.. Vreselijk zo snel dat dit achteruit gaat.
Dus ja; per dag talloze malen mijn sleutels kwijt en ook mijn telefoon. Gelukkig hebben we op de afdeling ook de avondtelefoons hangen; dus dan kan ik mezelf opbellen en kijken waar ik ben. De telefoon dus, die vind ik best wel snel, maar met sleutels, mijn god wat een gatenkaas in mijn hersenen. Ik loop ze continu te zoeken. En het rotte is; je heb ze steeds nodig op mij afdeling; want bijna alle deuren zijn op slot.
Een ieder heeft er last van, en ik vraag me af of het werken met dementerende bwoners soms besmettelijk is. Werk je er lang dan ga je het gedrag overnemen. Het valt op; want toen ik op somatiek werkte was ik nog niet zo vergeetachtig.
Zoeken… zoeken naar sleutels, van kasten van deuren….. net zoals mijn bwoners die ook altijd zoeken… naar kasten en ja deuren om naar huis te gaan.
Maar toch… de verstrooidheid, van mij en al mijn collega’s…. eens… eens…eens komt er en tijd dat we als personeel vragen aan de diep dementerende mevrouw jansen die ook altijd op zoek is naar… ja naar wat eigenlijk? Ja; mevrouw jansen…. kunt u ons helpen mevrouw jansen, wij zijn op zoek naar de sleutels van de deur 
by de man in de zorg on March 3, 2010
woensdag 3 maart 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Ik werk op een afdeling; waar ik het goed naar mijn zin heb. Een leuke baan; geweldig team en ja een goed afdelingshoofd.
Ik las een artikel op een rss feed en mijn nieuwsgierigheid werd gewekt. Onterecht beschuldigd van een zeden misdrijf in de zorg, was het onderwerp; en het effect wat zoiets heeft en had op de werknemer, in de zorg; de onschuldige werknemer wel te verstaan. Officieel onschuldig; maar toch met een stempel rondlopen. Deze man, was aangeklaagd door een vrouwelijke collega dat hij iets had gedaan wat niet kon. Er was werk van gemaakt. Werk van gemaakt ook door zijn werkgever. Het gevolg was dat hij maandenlang, jarenlang zou worden achtervolgd en geconfronteerd; door een incident wat een collega heeft en had geflikt waar hij nog part nog deel aan had gehad. Hij was bewezen onschuldig. Oh ja; geflikt, want het zou je maar gebeuren; als man; dat je met zulke dingen geconfronteerd word. Hiermee, terwijl je alleen maar met hard en ziel; stinkend je best doet in de zorg en altijd klaar staat voor je werk. Stempelvorming; en hoe onschuldig je ook bent; een baas altijd wint. Ook al win je, je bent altijd de grootste verliezer hierin. De werknemer; onschuldig belast met iets wat hem is aangedaan; maandenlang jarenlang achtervolgend.
Het zette me aan het denken. Ik ben ook een man. Ook ik werk met vrouwen op mijn werk; en ik weet dat er een idioot grote grens is in en op mijn werk. Ook ik werk met bewoners. Dementerende bewoners die uitspraken kunnen doen.
Een pakkend voorbeeld. Ik heb bij een vorige baas met een vrouwelijke bewoner gewerkt. Ze had in de oorlog in een kamp gezeten en daar zijn zeer heftige dingen mee gebeurd op sexueel gebied. Men wist dat en ik heb mevrouw als man zijnde nooit verzorgd. De angst van vijftig jaar geleden en vreemde mannen.
Ik werk met dementerende bejaarden. Maar wat zou er gebeuren als een bewoner aan zou geven dat hij of zij verkracht zou wezen; in hun denk en leefwereld, door jouw als verzorger? Heden, verleden door elkaar gooiend? In hun denk wereld komend op zulke dingen en deze uitspraken gaan doen. Bij familie, bij collega’s en waar al niet meer? Jouw naam; gekoppeld aan een zo’n zware beschuldiging van zo’n zwaar misdrijf? Wat zou het met je doen, als man, werknemer en mens? Een uitspraak waar je hoe dan ook; maar waarvan vast staat dat je als man in de zorg zijnde hiermee nooit iets mee te maken gehad zou kunnen hebben? Je heb er niets mee te maken; je bent toevallig een man; die ook stinkend zijn best doet; maar wat als een dementerende bewoner dit aan zou geven; met jouw naam erbij noemende?
Hoe handel een werkgever, een leidinggevende en collega’s?
Een uitspraak van een bewoner, een beschuldiging, een onterechte….Het kan gebeuren; en ik besefte eens temeer, na dit stuk wat ik las, dat dit ook als mij als man ook zou kunnen gebeuren. Een uitspraak van een bewoner; die mijn hele leven op zijn kop zet; terwijl je als man in de zorg zijnde totaal onschuldig bent. Het zou je maar gebeuren…..onterecht beschuldigd worden van het ergste strafbare misdrijf in de (ouderen) zorg…..
Ik werk op een afdeling; waar ik het goed naar mijn zin heb. Een leuke baan; geweldig team en ja een goed afdelingshoofd. Na het zien van dit stuk had ik het er thuis over. Het zou je maar gebeuren; ontrecht beschuldigd van een zedenmisdrijf in de zorg. Ik ben een man en kijkend naar dit stuk wat ik las….hoe zeer zou mijn wereld op zijn kop worden gegooid; en zal mijn mooie baan; voor maanden zoniet jaren veranderen door een willekeurige uitspraak van een bewoner of collega; waar je totaal aan onschuldig aan bent. Ik kijk om me heen; naar mijn bewoners…… Ondanks dat je zeer goed de grenzen weet en op je hoede bent als man in de zorg; besef ik dat ik altijd rekening mee moet houden dat er ooit eens zo’n onterechte uitspraak en beschuldiging komt die mijn mooie werk in de zorg voor maanden of jaren overhoop gaat gooien…..
