by de man in de zorg on March 7, 2010
zondag 7 maart 2010
gisteren dag; vriendin vrij
Vier dementerende bewoners aan de tafel; negen uur in de ochtend; die alle vier hun medicijnen nodig hebben.
Dag mevrouw jansen; ik heb hier uw pillen.
Ze kijkt me aan. Ze kijkt naar de pillen.
Die moet ik niet; gaf ze aan
Ze zijn belangrijk; u heeft ze nodig; gaf ik haar aan
Ik hoef ze niet meer in te nemen van de dokter.
Ik besluit terug te gaan; na nog even geprobeerd te hebben; die pillen geef ik zo wel; dan is ze het vergeten; dacht ik toen nog.
Ik ga naar de tweede bewoner
Uw pillen
Ik hoef ze ook niet van de dokter; van de dokter hoef ik mijn pillen niet in te nemen
Ik ga terug; ik denk; die geef ik zo wel; dan is ze het vergeten
Ik ga naar de derde bewoner
Kijk eens uw pillen; en ik gooi al mijn charmes inde strijd
Ze kijkt naar de andere twee bewoners…..
Ik van de dokter ook mij pillen niet meer in te nemen
Om het kort te aken… ook de vierde weigerde de pillen
Vier dementerende bewoners die hun pillen pertinent niet in willen nemen; sterk door elkaar beinvloed zijnde en allemaal zeggen dat ze van de dokter; die deze pillen
voorschrijft en die ze dus ook nodig hebben niet willen en niet inhoeven in te nemen van de dokter.
Je kunt als witte rakker op je kop gaan staan; alle tovertruks naar voren halen; maar als aan een tafel dit gaan spelen; dan kan je gaan praten als brugman; hopen dat ze het snel vergeten zijn en kort daarna wel hun pillen innemen of al je sjarmes in de strijd gooien. Een ding kan ik je garanderen… ze nemen ze niet in. Er werkt een ding; en dat werkte gelukkig ook. Gelukkig…..Schuiven met de tijd; beperkt… Gaat er een aan de wandel en deze is alleen. Even aanschieten.
Ik heb hier uw pillen.
De pillen worden moeiteloos ingenomen. Per losse bewoner lukt het je; en het is ook zo gelukt. Maar als er een dementerende bewoner aan een tafel aan gaat geven dat ze haar pillen niet in hoeft te nemen van de dokter… dan kun je op je kop gaan staan en praten als brugman…. gegarandeerd; de rest gaat ook aangeven dat ze ook niet hun pillen in hoeven te nemen…. van de dokter.
by de man in de zorg on January 21, 2010
donderdag 21 januari 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Je ken of kan ze wel als je in de zorg werk op een somatische of psychogeriatrische afdeling. Neen; dat ook weer niet; ik denk dat ze in vele instellingen worden gebruikt. Het zijn van die armbanden met daarop een rode knop. Je heb ze ook voor om de nek. Een alarm met een rood knopje; en als men daar op drukt dan gaat er een bel af. Deze bel gaat dan af bij de kamer of in mijn geval; gaat de bel af op de slaapkamer en hij word ook weergegeven op onze telefoontjes die we altijd bij ons hebben.
Oke; zo’n ding dus; maar dan voor om de arm; die bedoel ik dus.
Komt gisteren een vrouwelijke bewoner naar mij toe en ja; die draagt hem nooit eigenlijk. Ze weet niet wat ze ermee moet; en ja; ze gebruik hem ook nooit.
“Waar is dat voor”; vraagt ze mij terwijl ze hem in haar hand houd.
“Dat is een alarm voor als u iemand nodig heb”; geef ik aan.
“Als ik iemand nodig heb”?
“Ja, als u iemand nodig heb; dan kunt u daar op drukken”.
“Dus als ik mijn dochter wil zien; druk ik daarop en dan komt mijn dochter……….”
“Neen; dat is voor als u een zuster nodig heb of ergens hulp bij nodig heb; dan drukt u daarop en dan komt er iemand om u te helpen”
Ze kijkt me vragend aan…. ik heb nooit een zuster nodig. Ze wil de armband aan mij geven; “die gebruik ik nooit”; geeft ze aan.
“Ik zou het prettig vinden als u hem draagt” geef ik haar aan.
“Waar”?
“Om uw arm; dan heb u eventueel hulp en ja; dan heeft u gelijk een hele mooie armband”
Ze kijkt ernaar en besluit hem toch niet om te doen.
“Zo’n lelijk ding wil ik niet om mijn arm hebben; ik vind hem niet mooi”!!
Dan ben je ja; even uitgeluld zal ik dat maar neerzetten.
Ze kijkt er nog eens naar en ja ze twijfelt.
“Ik heb hem toch iet nodig en ik vind hem lelijk; dus ik ga hem niet dragen” en ze steekt haar hand met de bel in haar hand uit naar mij. “Kijk die mag jij hebben van mij; want ik heb er toch niks aan”.
Ik pak hem beet nadat ik nog verschillende dingen heb geprobeerd om hem te laten dragen; en waarbij zij aangeeft hem absoluut niet te willen hebben. Ik loop naar haar slaapkamer en lig hem op haar nachtkastje. Haar nachtkastje; want daar ligt hij altijd; omdat wetende ; dat zij zo’n ding nimmer om heeft en niet wil dragen; en als hij daar ligt; wij hem ook weer terug kunnen vinden. Niet zeker wetende; want die dingen zijn we best wel vaak kwijt; omdat onze dementerende bewoners deze dingen altijd vakkundig verstoppen.
Ik wil hem wegleggen en ja… ik denk .
Al je daar op druk; dan komt er een zuster gaf ik haar toch aan…. Weetje ik neem hem mee naar huis. Mijn vriendin werk ook in de zorg; en ja; dan is zo’n ding wel thuis verdomd handig. Ik druk erop en mijn vriendin brengt een kopje koffie. Ik druk erop en mijn vriendin; zet even de televisie op een ander kanaal. Zo’n alarm waarop je druk en mijn vriendin komt als ik haar nodig heb is ja…. wel erg handig…..
Neen; toch maar netjes teruggelegd op haar nachtkastje…. Ik neem ze pas mee als ik er twee heb. Een is niet voldoende. Twee; want het zou wel verdomd prettig wezen ook voor thuis. Ik druk erop en mijn vriendin komt naar de slaapkamer……. Dus twee heb ik er nodig; ook een voor mijn vriendin; kunnen we elkaar ook bellen als mijn vriendin of ik alleen in de slaapkamer ligt of legt. Kunnen we elkaar bellen en elkaar twee warme voeten in bed bezorgen als een van beide koude voeten heeft in bed 
tot oneven
by de man in de zorg on October 17, 2009
zaterdag 17 oktober 2009
gisteren laat; vriendin vrij.
Mijn god; wat een triestheid komt op ons af. Wat een triestheid komt van alle sociale en ook asociale regeringspartijen uit den haag op ons af. Ja ik ook heb de discussie gevolgd; doorwerken tot mijn zeven en zestigste jaar….. in de zorg.
Een uitzondering voor zware beroepen dat wel; bijvoorbeeld stratenmaker en welke partijen dan ook. Een ieder die werkt geeft aan dat zijn werk zwaar is; ook iemand die op kantoor zit. Wat is een zwaar beroep? Ons werk…. ? Ons werk; waarvan een regeringspartij aangaf; een paar maanden gelden dat ouderen zonder baan ook in de zorg konden gaan werken omdat het niet zo intensief werk is?
Neen mijn beroep is gelukkig niet zwaar; en ik kan natuurlijk makkelijk mee tot mijn zeven en zestigste. Gelukkig lopen we niet te klagen over dat het zo zwaar is in de zorg. Neen; het staat altijd in de media…. werken in de zorg is een zwaar beroep en de werkdruk is hoog. Neen; maar dat weten ze in den haag nog niet.
Zware beroepen zoals stratenmakers; mogen eerder stoppen. De werkgever van de stratenmaker moet de werknemer die op leeftijd is aangepaste arbeid geven. Iets op kantoor. Een stratenmakers bedrijf moet winst maken…. en daar heb je stratenmakers voor nodig…. en geen talloze oude van dagen die op een kantoortje zitten. Een stratenmaker die niet “productief” is kost geld. Ook dit werd gisteren aangegeven door een bedrijf. “We zijn geen filantropische instelling” gaf een grote ondernemer aan; en terecht.
Neen ook ik voel de bui al hangen met dit kabinets besluit; besloten door partijen met een (as)sociaal gezicht. Doorwerken tot mijn zeven en zestigste….. Kom met mijn rollator als mannelijke zorgverlener naar een bewoner toe. Druk op een knopje; om het bed omhoog te zetten en hou met mijn hand het bed beet. Versleten rug en ja; mij knieen.
“Goedenmorgen” zeg ik; en mijn kunstgebid fladderd mijn mond uit. De bejaarde van zeventig kijkt me verbaast aan en denkt wat moet die oude vent van mij.
“Goedenmorgen; ik kom u even helpen met wassen”. Ze word verzorgd en ze begeleid MIJ als zorgverlener naar de huiskamer. Opa komt oma wassen. Deze zorgverener en werknemer in een verpleeghuis die tot zijn zeven en zestigste door moet werken en dus nog steeds aan het bed staat…….
Mijn god; een giganstisch besluit in den haag waar een ieder in Nederland op tegen is; is ons door de neus geboord; met gigantische nadelige gevolge voor ons die tot ons zeven en zestigste door moeten werken…. Hoe (a)sociaal is dit kabinet….
Het zorteam van vandaag:
Johan; ik ben zeven en zestig; werk 42 jaar in de zorg…..
by de man in de zorg on March 31, 2008
maandag 31 maart 2008
gisteren vrij; vriendin; herstellende
“Dat is toch niet die kat van een paar huizen verder”; vroeg een buurman aan mij; toen de dierenambulance, mij met een kat zagen lopen.
Neen; triest. Dagenlang liep er een kat tussen mij en de buren heen en weer. Verdwaald of wat dan ook. Zwart met witte pootjes. Ja;begonnen net voor pasen. Met die sneeuw en de vorst buiten. Miauwend in de sneeuw; zittend onder een boompje; waar bij net met zijn kopje onder kon;en de rest; in de sneeuw en in het water. Lopend naar de andere schuilplaats; net achter de vijver van de buurman. Daar heen om nog een onderdak te vinden en slechts deels beschut te zijn. Regen; nat en ja; verzopen liep hij daar. Heen en weer; heen en weer.
Ja; dagen; dagen verdwaald; op zoek naar zijn baas; maar niet verder willende dan twee huizen. Zag hem al enkele dagen ztten; lopend van mij; naar de buren en ja; hij wou echt niet weg. Hele trieste ogen ons aankijkend..ik wil liefde en aandacht en warmte. Halverwege de week maar wat eten neergezet; en de buurman haalde hem op een gegeven moment binnen. Lief was dat beest; hield van kroelen en ja; deed niets kwaad. Geen kwaad bij hem; maar met de katten die hij had; onze leasekatten; was het een ramp. Vochten elkaar de keet uit; en ja; heel de dag als de derde kat; de zwerver erbij was; was het bonje. Toen hij daar op een gegeven moment het bed als kattenbak ging gebruiken; was het daar ook terecht afgelopen.
Wij haalden hem binnen; uit de regen waar hij geen beschutting had. Ja; lief was hij; dat zeker. Maar toch; we begonen eraan te denken hem in huis te nemen. Zwerver zonder baas; verdwaald; geen kenmerken of wat dan ook. Ook aangemeld bij de asiels en een meldpunt voor weggelopen beesten. Geen reactie.
Maar toch….
Zelf nemen wij geen beesten. We werken onregelmatig; zijn te weinig thuis en ja; we vinden dat als je een beest in huis neemt; je daar altijd voor moet zijn en er altijd voor moet kunnen zorgen. Dit konden en ja; kunnen wij niet. Nogmaals opgebeld naar amivedi; en die gaven ons het advies een touwtje om zijn nek te doen; zodat hij naar de buren kon lopen; wat hij steeds ook deed of deze kat van hem was. Niet meer binnen; geen eten geven en ja; wachten tot hij weg zou gaan op zoek naar zijn baas.
Gedaan; en ja; het werkte. Hij bleef lopen tussen ons en de buren; in de regen en de kou; zonder beschutting en ja; telkens ons met betoverende ogen aankijkende.
Het besluit was moeilijk. We hebben zelf geen tijd voor zo’n beest op te vangen; en ja; dat beest wou niet weg; zat in de regen en de kou; dagenlang; niemand belde dat hij vermist was.
Vrijdag opgebeld; na een week; naar de dierenambulance; met de vraag op ze hem op konden halen. Wij konden hem niet opvangen; bij de buurman was het een ramp; met zijn katen en ja; hij werd niet vermist. Tis verdomd zielig als dat lieve en aanhankelijk beest in een kooitje word gestopt; met zijn lieve ogen en kopjes gevende in een kooitje gaat; ja dat ging me aan het hart; maar alles beterder dan dagenlang in de regen; zonder eten en de kou.
“Dat is toch niet de kat van de buren, die je op laat halen”; vroeg een buurman aan mij; toe ik voorbij liep met dat lieve beest in een kooi.. Neen; tis een jong lief beest; aanhankelijk en ja; geensinds iets van kwaad; dat word opgevangen en een kans krijgt. Een kans die wij niet aan een zwerver kunnen bieden; omdat wij beseffen en afgesproken hebben dat als je een beest neemt; er altijd voor moet kunnen zorgen en ervoor moet zijn; wil je een beest in huis nemen. Dat kunnen wij helas niet; anders hadden we hem geadopteerd. Een tweede kas voor dat beest; hij verdiend het. Was echt een poepie. Een tweede kans; maar niet bij ons.
tot oneven
