by de man in de zorg on January 19, 2010
dinsdag 19 januari 2010
gisteren vrij; vriendin dag
Er zijn van die cursussen op je werk; althans niet op mijn werk; maar bij mijn vriendin; die had er zo een; die zijn wel erg interessant. Neen, er kwam iemand van een of andere begrafenis onderneming een klinische les geven bij haar in haar zorginstelling of afdeling. Op zichzelf wel erg interessant.
Ook bij mij is het steeds meer de gewoonte dat als mensen overlijden dat ze op hun eigen kamer opgebaard blijven. Ik heb het al een paar maal meegemaakt dat een bewoner enkele dagen nadat hij of zij overleed verbleef en opgebaard lag in zijn of haar kamer. Op zichzelf mooi; kleinschalig wonen en ja het is hun huis. Niet dat een kamer binnen vier en twintig uur leeggeruimd moet worden omdat de volgende van de wachtlijst; weer de kamer in kan trekken. Gelukkig zijn we bij mij op de afdeling niet zo onmenselijk. Trouwens raar dat dit (nog steeds) gebeurd; omdat verzekeringsmaatschappijen meerdere dagen betalen nog aan een zorginstelling nadat iemand is overleden…..en waarom een bed binnen vier en twintig uur weer bezet is of met zijn; daarbij vraag ik me zo soms het een of ander af of bij. Neen; niet bij mij in mijn zorginstelling; maar ik lees ook die verhalen en weblogs uit de zorg; waarin soms andere dingen vermeld staan. Dat men de kamer van een naaste leeg wil ruimen en dat alles “netjes neer gezet is in een hok”; en de spullen door de verzorging al zijn opgeruimd en er iemand anders in de kamer en het bed van je naaste lig. Waar is menselijkheid gebleven waar begint onmenselijkheid.
Oke; mijn vriendin had bij haar zorginstelling zo’n klinische les van zo’n begrafenis onderneming en ja het is we erg interessant geweest begreep ik. Over wat ze doen en hoe ze het doen en hoe het een en ander in zijn werk gaat. Als er bij ons iemand is opgebaard; dan komt er twee of drie maal per dag een mannetje of vrouwtje controleren; of alles nog netjes is. Temperatuur meten; of de koeling wel hoog of laag genoeg staat en wat al niet meer.
Word bij ons gevraagd of we mee willen lopen met zo iemand naar de kamer die op slot is. Stel je voor dat zo’n bewoner bij ons aan de dwaal gaat en die komt op zo’n open kamer. Neen liever niet. Ik loop met die keurige mannen of vrouwen in pak mee en opende deur; op het moment dat ze binnen zijn geef ik beleefd aan “ik wacht wel even buiten”. Neen; oke; de dood; een onderdeel van mijn werk en vak; maar toch…. voor de dood…. als de dood. Ik hoef dat niet te zien. Ook als iemand is overleden bij mij op de afdeling ga ik nimmer kijken als er vakwerk bij het afleggen door mijn collega’s is gedaan. Geen bijgeloof of wat dan ook; maar neen…. laat maar; ik geloof mij collega’s op hun woord dat iemand er keurig netjes uit zag na de laatste zorg te hebben gehad.
Dus ja; mijn vriendin had uitleg gehad van zo’n mannetje van een of andere begrafenis firma die deze dingen doet en het was interessant om te weten wat ze doen; waarom ze het zo doen en wat al niet meer. Ze kon er veel over vertellen. Ik luisterde met aandacht en hoorde haar verhaal netjes aan. Een mooie cursus of klinische les van een of andere firma die dit soort werk verzorg; een uitleg war je veel van leert; want of nou een witte rakker iemand afleg of een “echte” prof; daar is misschien wel een verschil in. Misschien een idee om zulk soort gasten ook eens langs te laten komen. Neen; niet als er iemand is overleden op mijn afdeling maar een keer voor zo’n uitleg. Oh ja; wij regelen dan wel voor die gasten flauwe niet te drinken koffie met droge cake.
tot oneven
by de man in de zorg on January 7, 2010
donderdag 7 januari 2010
gisteren nacht; vriendin dag
Mijn afdeling; mijn kleinschalig woonproject…. ja na eerst op somatiek te hebben gewerkt; loop ik daar al weer een aardige tijd rond te dartellen op pg. Ik schrijf er veel over; vertel elke oneven dag mijn stukje over zorg en kopzorgen; gewoon om de dag van mij af te schrijven. Veel weten jullie; over mijn werkgever…. geen slechte werkgever dat zeker; en over hoe wij daar in dat project de dingen een beetje op poten proberen te zetten.
Ja; wat weten jullie eigenlijk niet…. de dingen waar ik tegen aanloop denk ik; maar daar zal je mij nimmer over horen op deze weblog. Ik kan blijven schrijven; mits ik me aan bepaalde strenge eissen hou. Terecht; een werkgever mag nimmer schade ondervinden van een of andere werknemer die stukjes schrijf op internet en ten tweede….. ik zou verdomd stom wezen om de ellende met mijn werkgever op mijn hals te halen als ik stukjes schrijf.
Maarja; een chinees spreekwoord…. 1 plaatje zegt meer dan duizend woorden. Enkele foto’s van mijn afdeling; de aankomende dagen volgen er meer; gewoon om een indruk te geven van mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bewoners. foto’s; uiteraard altijd zonder personen of dingen die op enigerwijze de privacy kunnen schade van bewoners en of het belang van werkgever. Je ken dat wel; privacy, en werkgevers belangen en zo… zeer terecht!
Een bord bij de ingang van mijn afdeling.
Mooi hoogvliet; dichtbij rotterdam. De afdeligen zijn genoemd naar delen van rotterdam of wat dan ook. Een waanzinnig mooi en groot schilderij bij de brievenbussen; van de haven; met de namen oud rotterdam en nieuw rotterdam. Mooi….. maar een advies voor de schilder voor dit schilderij…. volgende keer als je blieft zonder groot logo. Ik zou heel graag zo’n schilderij willen kopen van je; maar als je midden op het schilderij een grote reclame uiting ga hangen…. echt zonde van dat hele mooie schilderij; ik zou ze er zelf niet opgetekend hebben.
Twee foto’s, er gaan er nog meer volgen van mijn afdeling.
tot oneven
by de man in de zorg on December 25, 2009
vrijdag 25 december 2009
gisteren vrij; vriendin vrij
Heb ik dat weer; ben ik mijn wachtwoord kwijt op mijn werk om in te loggen op de computer.
Ja; niet echt leuk; omdat je dan vast komt te zitten als je wat moet doen op de computer. Mijn wachtwoorden zijn altijd hetzelfde; alleen daarachter een cijfertje. Bijvoorbeeld johan1 bij het veranderen johan2 en dan naar johan3. Neen; ik ga niet als wachtwoord mijn al mijn familie, beesten, straatnamen, plaatsnamen of geboorte data’s van mij en kennissen meer gebruiken. Veel te ingewikkeld en ja; mijn familie is niet echt groot dus op een gegeven moment was ik daar een beetje mee uitgekinderd. Vandaar ooit de overstap naar johan1 tot ja; wanneer was ik er mee opgehouden; johan10 of zo.
Ik heb het onlangs veranderd in een andere naam. Ja; even snel en ja ongelooflijk stom; zeer snel vergeten. Ik heb alles al geprobeerd en loop nu al een week vast omdat ik het ben vergeten. Waarschijnlijk een idiote naam gebruikt; en niet een gemakkelijke. Toen ik het invoerde werd ik kort daarna even weggroepen en heb ik snel uitgelogd; vandaar dat dit niet is blijven hangen en niet in mijn beperkte grijze cellen in mijn hersenen is blijven hangen. Zwaar klote; en ik pieker me rot. Ja; je wachtwoord vergeten op een afdeling voor kleinschalig wonen waar je werkt met dementerende bewoners.
Mocht ik mijn wachtwoord herinneren; maar zeer snel omzetten naar een naam en een nummer in de hoop dat dat beter gaat. Mijn volgende wachtwoorden reeks…..; voor wachtwoorden die iedere zoveel weken veranderd moeten worden……noem eens wat moois als je werkt met dementerende bewoners….. alzheimer1 tot alzheimer 10 denk ik 
; want niet alleen de bewners zijn op mijn afdeling……. er loopt ook nog 1 zeer vergeetachtige mannelijk witte rakker rond. Hij heet Johan
by de man in de zorg on December 21, 2009
maandag 21 december 2009
gisteren dag; vriendin dag
Je heb wel eens van die bewoners, die er ja, wat zal ik zeggen, die er best wel moeite mee hebben om uit bed te komen. Elke dag moet je bij deze bewoners je trukendoos te voorschijn toveren om ze uit bed te krijgen.
“Goedenmorgen, mag ik u komen wassen”?
“Neen, ik wil niet uit bed ik ben ziek”; antwoord deze bewoner.
“Maar mevrouw, u ziet er niet ziek uit”.
“Ik zie er niet ziek uit, maar ik voel me rot, dus ik wil in bed blijven”.
“U wilt echt niet uit bed komen”?
“Neen; dat wil ik niet en ik wil de gehele dag op bed blijven, want ik ben ziek”.
“Dat is erg jammer, want in de woonkamer hebben we koffie met gebak vindt u dat lekker”?
“Ja, koffie met gebak dat lust ik wel, daar ben ik best wel dol op”.
“Maar dat gaat niet als u op bed lig en zoiets u aangeeft dat u ziek bent en gebak is dan niet goed voor u”.
Ze kijkt me aan en antwoord…. “krijgen we geen gebak als zieke mensen op bed blijven”?
“U kunt zo gebak krijgen, maar ik denk niet dat goed voor is want u geeft aan dat u erg ziek bent en dat u daarom de hele dag op bed moet blijven”.
“Maar ik ben niet zo erg ziek wordt, dus ik kan toch wel uit bed komen” antwoord ze.
“Zullen we dan toch maar gaan wassen, zodat u gezellig met mij meegaat naar de woonkamer of koffie met gebak te nemen”?
Een bewoner, die niet uit bed wil, en die elke keer de smoes naar voren brengt dat ze erg ziek is en daarom op bed moet blijven. Neen, zijn bewoners erg ziek dan blijven ze natuurlijk bij ons op bed, maar niet ziek zijn en telkens voorwenden dat zij ziek zijn om op bed te blijven is voor ons geen enkele reden om onze grote reeks van trukendozen niet te gebruiken om deze bewoners dan alsnog uit bed te krijgen.
Het beste resultaat ook bij deze bewoner, is koffie.
Voor koffie, doen zeer veel bewoners heel erg veel meestal en het complete lulverhaal daarbij, maakt het zo, dat een bewoner die niet uit bed wil, toch uit bed kom. Ze ook deze bewoner. Deze zieke bewoner; althans dat gaf zij aan; die plotseling beter werd toen zij hoorde dat er koffie met gebak in de woonkamer was.
tot oneven
