by de man in de zorg on March 27, 2010
zaterdag 27 maart 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Wat loop je hard, je lijkt wel een verpleegster……. affiches van loesje, ja, ze zetten je altijd aan het nadenken. De combinatie van hardlopen en verpleegster…
Vraag iemand van buiten wat men vind van een baan in de zorg. Het antwoord zal bijna altijd zijn:
Weinig salaris.
Hard werken.
Vraag je wat iemand bezielt om in de zorg te gaan dan antwoord de buitenstaander naastenliefde of roeping. Dus als ik het goed begrijp, dan gaat iemand uit roeping, voor idioot weing geld zich rot lopen…….
Gisteren late dienst; de zoveelste dag dat ik mijn vriendin niet ziet en dat ik keihard moest werken met die paar lullige centen extra die je met een avonddienst verdien. Neen niet uit roeping deed ik dit. Ik doe dit werk omdat ik het leuk vind en voor het geld. Geld wat ik ook keihard nodig heb om in dit idiote land de steeds maar omhoogvliegende premies (ziekenfonds) belastingen (zuiveringsschap en wat al niet meer) en kosten van levensonderhoud te kunnen betalen…. Uit roeping….ik heb dat geld net zoals een ieder op de werkvloer waar dan ook keihard nodig…. De kreet “uit roeping”…. is voor mij omdat ik het leuk vind en dat ik ook het geld wat ik verdien, waarvoor ik dag en nacht op mijn benen staat, waardoor ik enorme kruisingen maak verdomd hard nodig heb!
by de man in de zorg on March 19, 2010
vrijdag 19 maart 2010
gisteren vrij; vriendin dag
Probleem…. ehhhhh…. een bewoner heeft moeite met lopen
Doel …. ehhhhh…. veiligheid
Actie …. ehhhhh…. rollator
Evaluatie…. ehhhhh…. over een jaar
Dus dit is jouw zorgplan?
Ja, dat is hem.
Dat is goed, jij beheers zorgplannen, een van de belangrijkste punten van de opleiding tot vig, verzorgende in de gezondheidzorg, nivo drie op mbo nivo. Ik ga hem voor je aftekenen. Neen, voor jouw niet zoals het hoort en ook vroeger was, dat je op je werk net zo goed je zorgplannen moet kunnen maken als wat je op school geleerd heb. Dit is de praktijk van verzorgende nivo drie en bijna gediplomeerd zijn, en dan word er van jouw verwacht dat je op debielen nivo denkt. Dat is belangrijk; want in de praktijk, waar honderd en een dingen moeten gebeuren en je verdomd goed moet weten hoe je problemen oplos en met talloze dingen gelijk komt te werken en dus ook moet inspelen, omdat dit van jouw als gediplomeerde word verwacht….. mag je op debielen nivo 1 denken.
We gaan pillen delen.
De leerling deelt honderd pillen. Negen en negentig verkeerde pillen geeft ze, maar ze geeft toch 1 pil goed.
Gefeliciteerd, je beheerst een van je belangrijkste punten in de opleiding nivo drie vig tot verzorgende. Ik teken hem af. Natuurlijk, die negen en negentig verkeerde pillen die je geef, dat kan gebeuren. Je gaf toch 1 pil goed?
Ja geeft de leerling trots aan.
Kijk dat is netjes. Ik teken hem af. Je beheerst pillen delen, en je mag in de praktijk van de ouderenzorg pillen delen. Je geeft in ieder geval 1 pil goed. Gefeliciteerd met je punt.
Waar is de tijd gebleven, dat ik super gemotiveerde leerlingen had, met kennis en bagage en die gemotiveerd waren. Met gasten die weten dat ze met een zorgopleiding bezig zijn en datje voor het vak verzorgende in de ouderenzorg ook kennis moet hebben. Hoger als op kleuternivo denken. Waar zijn de christines en dianes en wie al niet meer? Idioot goede leerlingen, misschien wel buiten gewoon goede leerlingen. Ik heb ze gehad, talloze, maar ik schrik regelmatig van de kwaliteit van de leerlingen die deze opleiding volgen. Het lijkt soms wel of het diploma van verzorgende is afgezakt naar het kennis nivo van een kleur of teken wedstrijd van het peuterschool. Een pakje boter bij de albert hein is moeilijker te verkrijgen dan een diploma vig, omdat je bij de albert hein moet denken waar de boter staat. Soms, ik heb het niet over alle leerlingen, schrik ik er echt van.
Ik praat er thuis over, met mijn vriendin, die ook leerlingen begeleid in haar zorginstelling, en het lijkt wel of we beiden op dezelfde afdeling staan met dezelfde leerlingen. Ook zij loopt tegen dit soort dingen aan. Ja, het lijkt inderdaad soms wel of het mbo nivo van de opleiding van vigger nivo drie op mbo nivo is afgezakt naar het lagere dibielen school nivo.
Vroeger was niet alles beter in de zorg, maar de opleidingen in de zorg waren goed. Vroeger…..
Sorry voor mijn taalgebruik, en sorry voor de vele goede gemotiveerde leerlingen die deze opleiding volgen.
by de man in de zorg on March 11, 2010
donderdag 11 maart 2010
gisteren dag, vriendin laat
Onbegrijpelijk dat een kerk homo zijn openlijk veroordeeld en dit ook zo naar buiten brengen, terwijl men het jarenlang sexueel misbruik van kinderen naar buiten toe verzwijg, en dat men dit “binnenshuis” wil oplossen….
Onbegrijpelijk….. als een of andere vieze vent met zijn poten aan kinderen komt…. dan los je dat niet binneshuis op… dan ga je naar justitie en zorg je dat ze voor jarenlang de gevangenis in gaan en nooit nooit meer iets met kinderen mogen doen.
Mijn eigen mening…. maar het zal wel na onderzoek verzwegen gaan worden. Van kinderen blijf je met je poten af!
Sorry dat ik zo begin, ik wou het gewoon even kwijt, ik las net de krant van gisteren nog even door.
Weetje; hoe langer ik met dementerende bewoners werk… des te vergeetachtiger ik word. Nauw eigenlijk ik niet alleen; maar kijk ik om me heen; naar al dat wits wat er loopt; is het gewoon een collectieve ziekte op mijn afdeling aan het worden. Mijn afdeling; niet met het jongste personeel en ja collectief zeer vergeetachtig aan het worden. Persoonljk loop ik ook zeer vaak mijn sleutels te zoeken. Ik heb er al een lang koord aangehanegn; zodat ik hem van ver ziet hangen. Op zichzelf een goed idee; maar mijn ogen vliegen achteruit en ik ben te eidel om een keer naar een opticien te gaan. Ga ik een bril dragen; dan ga ik me wel heel erg bejaard voelen. Dus niet; alhoewel ik beter mijn toetsenbord van mijn computer binnenkort in braile stand kan gaan zetten.. Vreselijk zo snel dat dit achteruit gaat.
Dus ja; per dag talloze malen mijn sleutels kwijt en ook mijn telefoon. Gelukkig hebben we op de afdeling ook de avondtelefoons hangen; dus dan kan ik mezelf opbellen en kijken waar ik ben. De telefoon dus, die vind ik best wel snel, maar met sleutels, mijn god wat een gatenkaas in mijn hersenen. Ik loop ze continu te zoeken. En het rotte is; je heb ze steeds nodig op mij afdeling; want bijna alle deuren zijn op slot.
Een ieder heeft er last van, en ik vraag me af of het werken met dementerende bwoners soms besmettelijk is. Werk je er lang dan ga je het gedrag overnemen. Het valt op; want toen ik op somatiek werkte was ik nog niet zo vergeetachtig.
Zoeken… zoeken naar sleutels, van kasten van deuren….. net zoals mijn bwoners die ook altijd zoeken… naar kasten en ja deuren om naar huis te gaan.
Maar toch… de verstrooidheid, van mij en al mijn collega’s…. eens… eens…eens komt er en tijd dat we als personeel vragen aan de diep dementerende mevrouw jansen die ook altijd op zoek is naar… ja naar wat eigenlijk? Ja; mevrouw jansen…. kunt u ons helpen mevrouw jansen, wij zijn op zoek naar de sleutels van de deur 
by de man in de zorg on March 1, 2010
maandag 1 maart 2010
gisteren vrij; aukje (fictieve naam) haar laatste werkdag op mijn afdeling 
Een lokatiemannager; zo heten de directeuren van zorginstellingen tegenwoordig veelal; zei ooit eens tijdens een nieuwjaarstoespraak “het kapitaal van deze instelling zijn jullie; en daar zijn we zuinig op”. Het kapitaal…. het personeel wat er voor zorgt dat een zorginstelling de zorg verkoopt die ze graag willen en ook naar buiten word uitgedragen. Zonder goed en deskundig personeel kan een zorginstelling nooit staan waar ze staan en zullen ze nooit zo ver gekomen zijn als dat ze gekomen zijn. Ik hoorde deze woorden tijdens deze nieuwjaarstoespraak aan en ja… het deed me veel. Dat je als personeel ergens voor staat; dat men zuinig op je bent; dat je als individu zo belangrijk bent op een afdeling en zorginstelling; dat je als waarde word gezien. “Zonder jouw kunnen we het niet”.
De klappen vallen op mijn afdeling en project. Schreef ik in januari dat er mensen uitmoesten en dat er grote kans was dat ik het zou zijn; zijn de keuzes voorlopig anders uitgevallen. Voorlopig; want ik weet niet wat er nog komen gaat. Er zijn mensen die wegmoeten; en ook een enkeling wacht de onzekerheid niet af en kiezen voor een baan in de buurt. Stuk voor stuk; mensen die we heel hart nodig hebben op mijn afdeling. Deskundige en gemotiveerde collega’s die staan voor een afdeling, een team en een project; ONS project. Collega’s die hebben gezorgd dat we draaien zoals het nu gaat, en zonder hun inzet hadden we nooit geweest waar we nu waren.
Aukje haar laatste werkdag op mijn afdeling…. daar begon ik mee. Auke; een fantastisch goede collega. Goede collega kijkend naar haar kijk op zorg en hoe ze met de bewoners omging. Een collega die onmisbaar is en waar eke zorginstellng blij mee zou zijn. Prettig om mee te werken; en zeker niet van tien in een dozijn. Ik schrok ervan toen ik de berichten hoorde; en ik vroeg me af… waarom???? In het grote geheel; het inkrimpen van formatieplaatsen als gevolg van de zorgzwaartepakketten; terwijl een ieder roept dat er meer handen aan het bed moeten komen; snap ik er echt geen bal van… of wil ik het nog wel snappen. Minder geld betekend minder geld voor de instellingen en ja… bezuinigen op je uitgaven. Vooropgesteld; dat ik het mijn werkggever niet kwalijk kan nemen; met moet het ook maar vanuit de verzekerings maatschappijen en vanuit den haag.
Aukje; ik al je missen; niet alleen als collega; maar zeker ook als mens; ik vond het idioot prettig met je werken. Zoals jij bezig bent of ja was op de afdeling met je zorg….petje af. Balen; als team, en collega’s dat het allemaal zo moet gaan; omdat wij mensen zoals jij nodig hebben; voor wat leuks en goeds neer te zetten voor die oudjes die wij verzorgen.
Aukje haar laatste werkdag op mijn afdeling; kapitaal vernietiging in de zorg……. ; “het kapitaal van en zorginstellig is het personeel wat er loopt”… er is gisteravond weer een berg geld verdwenen.
Het gaat je goed…hoop ik…. groetjes Johan
