by de man in de zorg on March 13, 2010
zaterdag 13 maart 2010
gisteren dag; vriendin dag
U bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik, toen een familielid iets vroeg aan mij toen ik juist met zeven dingen tegelijkertijd bezig was.
De zorg; ook mijn werk op mijn kleinschalig woonproject; twee handen die zeven of meer dingen tegelijkertijd doen. Bezig zijn met iets en gelijk weer ook bezig zijn met iets anders en nog iets anders.
De familie kwam naar mij toe en had nog wat te vragen, juist toen ik druk bezig was met die zeven andere dingen die je altijd gelijk doet. Kwam iets vragen over hun naaste. Ze stelde de vraag en ik beantwoorde hem netjes. “U vind mij toch niet lastig” gaf de familie aan. Neen, natuurlijk niet, geen enkel probleem…. maar waarom juist even nu, terwijl ik bezig ben met zoveel dingen.
Familie van mijn bewoners reageert zoals ik ook zal doen. Eigenlijk ook weer niet. Ik zou veel lastiger wezen, als het om een naaste gaat. Ik zou er ook bovenop zitten met mijn vragen en met antwoorden van “ik zoek het zodadelijk even uit”, zou ik geen genoegen nemen. Druk of niet druk, excuus of geen excuus, het gaat om mijn naaste en daar wil ik ongeacht drukte gewoon antwoorden en goede zorg voor. Ik begrijp het standpunt van familie volkmen, en het is zo makkelijk praten als je een ziekenverzorgende bent, en het geen naaste is van jezelf. Ik heb ja….. een zakelijke relatie, en voor hun is het hun vader, moeder echtegenoot of wat dan ook. De afstand is gewoon groter tussen mij en bewoner dan voor famile. Ik kijk anders naar zorg als verzorgende dan als familie.Logisch denk ik. Mijn zorg, of onze zorg eigenlijk moet goed wezen en met alles daaromheen. Maar wat als het voormij de andere kant zou wezen die daar zat. Stel dat het mijn naaste zou wezen in een zorginstelling. Zou het goed zoals die witte zorgverleners het dan noemen wel zo goed zijn ? Zou ik niet voor mijn naaste dat extra willen hebben, en die dingen die weer en weer vergeten zijn door de verpleegsters mij gaan irriteren? Dat ik vragen ga stellen, dat ik mensen aanschiet en weer en weer en weer…. net zolang dat ze mij als famlielid gaan kennen als de lastige familie van? Weetje; ik denk dat ik verdomd lastig ben en zal zijn als een van mijn naaste verzorgd zou worden op een zorgafdeling. Ik ken al die truckjes door en door van al dat wit, hun geheimen zijn immers ook mijn geheimen. Neen, ik trap daar ik niet in.
U bent niet lastig, zei ik maar het komt zo ongelegen uit, dacht ik. Dat zeg je nauw wel, zag ik de familie denken. Ik weet dat het altijd ongelegen komt en zeg je wel met een prodent smile dat ik niet lastig bent….zag ik de famile denken. Ik geloof er geen bal van…zag ik ze denken. De het familielid kwam ook uit de zorg, en kon mijn gedachte door en door lezen…. omdat zij waarschijnlijk ook dezelfde truckjes op haar werk gebruikte.
by de man in de zorg on March 7, 2010
zondag 7 maart 2010
gisteren dag; vriendin vrij
Vier dementerende bewoners aan de tafel; negen uur in de ochtend; die alle vier hun medicijnen nodig hebben.
Dag mevrouw jansen; ik heb hier uw pillen.
Ze kijkt me aan. Ze kijkt naar de pillen.
Die moet ik niet; gaf ze aan
Ze zijn belangrijk; u heeft ze nodig; gaf ik haar aan
Ik hoef ze niet meer in te nemen van de dokter.
Ik besluit terug te gaan; na nog even geprobeerd te hebben; die pillen geef ik zo wel; dan is ze het vergeten; dacht ik toen nog.
Ik ga naar de tweede bewoner
Uw pillen
Ik hoef ze ook niet van de dokter; van de dokter hoef ik mijn pillen niet in te nemen
Ik ga terug; ik denk; die geef ik zo wel; dan is ze het vergeten
Ik ga naar de derde bewoner
Kijk eens uw pillen; en ik gooi al mijn charmes inde strijd
Ze kijkt naar de andere twee bewoners…..
Ik van de dokter ook mij pillen niet meer in te nemen
Om het kort te aken… ook de vierde weigerde de pillen
Vier dementerende bewoners die hun pillen pertinent niet in willen nemen; sterk door elkaar beinvloed zijnde en allemaal zeggen dat ze van de dokter; die deze pillen
voorschrijft en die ze dus ook nodig hebben niet willen en niet inhoeven in te nemen van de dokter.
Je kunt als witte rakker op je kop gaan staan; alle tovertruks naar voren halen; maar als aan een tafel dit gaan spelen; dan kan je gaan praten als brugman; hopen dat ze het snel vergeten zijn en kort daarna wel hun pillen innemen of al je sjarmes in de strijd gooien. Een ding kan ik je garanderen… ze nemen ze niet in. Er werkt een ding; en dat werkte gelukkig ook. Gelukkig…..Schuiven met de tijd; beperkt… Gaat er een aan de wandel en deze is alleen. Even aanschieten.
Ik heb hier uw pillen.
De pillen worden moeiteloos ingenomen. Per losse bewoner lukt het je; en het is ook zo gelukt. Maar als er een dementerende bewoner aan een tafel aan gaat geven dat ze haar pillen niet in hoeft te nemen van de dokter… dan kun je op je kop gaan staan en praten als brugman…. gegarandeerd; de rest gaat ook aangeven dat ze ook niet hun pillen in hoeven te nemen…. van de dokter.
by de man in de zorg on February 21, 2010
zondag 21 februari 2010
Mijn god; gisteren was het weer zo ver. Weer, omdat het werken met dementerende bewoners soms wat “risicofactoren” met zich mee brengt. Werken met dementerende betekend onder andere dat je regelmatig met geweld te maken heb; zoniet elke dag. Ook bij mij op mijn afdeling; heb ik diverse bewoners waarbij er een vorm van agressie aanwezig is. Ik heb het dan over slaan; schoppen en wat al niet meer.
In mijn beroep; het werken met dementerende bewoners heb ik vrijwel dagelijks met lichamelijk geweld te maken; dat staat vast.
Gisteren aan het wassen bij een bewoner helaas ook weer. Gelukkig miste haar knieen mijn hoofd; maar die had ze al goed geraakt met haar vlakke hand. na de zorg stond ook haar leeftijd in nagels in mijn armen gegrift.Een mooie kras en ja; helaas talloze wondjes op mijn armen en handen. Ze heeft lange nagels waarmee ze goed kan krabben. Dementerend; maar wel weten waar ze je als witte rakker veel pijn kan bezorgen.
Dus ja; ik zag er mooi uit; door haal lange nagels.
Ze zat in de woonkamer in de middag en ja ;het was rustig op de afdeling. Ik keek naar mijn armen en ja; de plekken zaten er nog zichtbaar op.
“Wat heeft u mooie nagels” gaf ik aan.
Ze keek naar haar nagels.
“Zie ik daar een hapertje”?
Ze keek nog eens.
“Zal ik uw nagels even mogen verzorgen; zo dadelijk blijft u achter iets hangen en dan doet het zeer”.
Ze knike dat ik het mocht doen.
Ik pate het manicure setje. Ik pakte de nagelschaar; knipte haar lange nagels waarmee ze perfect kan krabben zeer kort. “Nu nog even de randjes verzorgen; dan zijn ze mooi rond”.
Ik pakte de vijl en ja; elk scherp puntje wat er nog aan zat vijlde ik weg; dit zover ik kon en zonder dat ik haar pijn deed.
“Nu nog even nagellaken gaf ik aan”; zo nichterig mogenlijk als ik dat maar kon zeggen; hoewel ik nimmer zoiets doet. Ik pakte een klodder nagelak en deed “deskundig” haar nagels lakken.
“Mooi”?
“Ja mooi” gaf ze aan. “Dank u”.
Graag gedaan gaf ik aan, aan haar…. zo dat scheelt weer negenentagtig wondjes van nagels in mijn armen volgend keer dacht ik 
by de man in de zorg on February 19, 2010
vrijdag 19 februari 2010
In oktober zijn de cursussen gegeven over het gebruik van het electronisch zorgdocier; het ecd. Iedereen van mijn afdeling moest verplicht op cursus om zich bij te scholen en/of zich te laten scholen in het gebruik van het ecd. “Door omstandigheden” heb ik deze cursussen niet kunnen volgen en ja; ik heb vernomen dat ik in een bezemgroep zou komen. Een bezemgroep; omdat het verplicht was deze cursuussen te volgen om goed gebruik te maken van het ecd. Aangegeven dat ik wel een beetje van computers afweet en ja; dat zo’n programma voor mij best wel snel onder de knie te krijgen zou zijn. Maar toch… verplicht bezemen en moeten. Nu in februari werken we reeds een week met het ecd….. en ik wacht nog steeds op het bericht dat ik verplicht moet gaan vegen met de bezemgroep.
Een week onderweg met het ecd en ja; velen lopen te klootzakken met het systeem. Op zichzelf niets vreemds; het is voor een ieder even lastig. De papieren mappen zijn weg en alles gaat via de computer. Een ecd met kinderziektes; maar dat is bekend bij een nieuw systeem. Elke instelling die van papier naar computer gaat met een zorgdocier loopt tegen dingen aan; ook wij. Dikke boeken van de usrssen erbij en ja allemaal aan het tobben en aan het zoeken met steeds de vraag…. hoe gaat dit, hoe gaat dat. Ik heb zonder cursus achter de pc gezeten in mijn nacht en ja…. dat moest lukken dacht ik. Geen boek; geen cursus maar gewoon… ja; zoals ik had aangegevn toen ik werd ingedeeld voor de bezemgroep; die nog moet gaan komen; dat lukt. Het is zelfs zo dat mensen die de cursus hebben gevolgd vragen hoe dit of dat werkt aan mij; en op zichzelf is dat best wel leuk. Een plaatje is meer dan duizend woorden en ja; als ik hulp geef; gaat dat bij mijn collega’s ook wel; dat boek ik de hoek; het plaatje met de pc aan en mijn uitleg erbij. Het ecd; is makkelijker dan dat het lijkt maar ik denk dat je er de feeling voor moet hebben en ja vooral dat je moet leren van je fouten. Fouten die ik zeker ook maak maar ik worstel me er zelf denk ik wel makkelijk doorheen. Een paar dagen; een paar minimale uren en ik denk dat ik alles weet van het programma en het systeem. Zelfstudie zal ik het maar noemen. Daar kan geen verplichte bezemgroep om het ecd te leren beheersen tegenop.
tot oneven
