by de man in de zorg on February 27, 2009
vrijdag 27 februari 2009
gisteren dag; vriendin vrij
Ja; en toen stonden mijn krabbels er opeens even niet om zeven uur in de ochtend. De tijd dat anders mijn hersenkronkels geplaatst worden op de log. Oneven dag; 07.00; altijd!
Naja altijd. Neen normaal kijk ik elke dag wel even op mijn log; maar gezien dat mijn hoofd er niet echt bij was heb ik ook niet op internet gezeten en ook niet naar mijn mails gekeken. Bedankt lezers voor het melden dat de site er vanaf maandag niet was. Contact opgenomen met het bedrijf en ja; het probleem is vanaf donderdag ochtend opgelost geworden. Had ik eerder achter de computer gezeten, dan had ik eerder mijn mails gelezen dan was hj eerder weer online, ccc hosting laat mij zelden in de steek en ja; de service is ja…. zeer goed te noemen.
Dus ja… soms is ook voor mij deze log die er altijd op oneven is dan pure bijzaak om te herstellen; als andere dingen des levens veel belangrijker zijn om te herstellen dan deze log.
Maar om even nog terug te komen om de log van maandag. Normaal gesproken net voordat ik ga klootzakken op mijn werk even de
krabbels en de idioterie van zorg en kopzorgen neerzetten. Normaal gesproken. Normaal gesproken; maar ja…. afgelopen maandag een stukje neergezet; kut heette het; en misschien omschreef of omschrijf dat het gevoel van hoe ik me toen voelde en ja; misschien ook nu nog te vaak voel. Tijd; tijd is even het belangrijkste wat ik nodig heb. Tijd om alles even op een rijtje; met ei of ij te zetten en te zorgen; dat die kuil waarin ik me misschien bevind niet dieper word; omdat ik mezelf
gigantisch aan het ingraven ben.
Het glas is half vol; of half leeg. Het is net hoe je er tegen aan kijk. Los van hetgene hoe ik me voel; denk ik dat ook ik moet kijken naar de toekomst; en daar zal voor mij de omslag moeten zitten. Niet morgen; niet overmorgen maar vandaag. Soms moet je wel eens hard op je lazer krijgen en wakkergeschud worden. Kijk niet naar de shit die achter je licht; maar kijk naar hoe je verder gaat en leer een zeer belangrijke levensles. Een zeer belangrijke levensles die mij afgelopen week is geleerd.
Geen details; een uitspraken!
Oke; einde van het geklaag en gezeik van deze eigenheimer. Punt!
Gisteren dag; vriendin vrij
Hij zat daar. Trost als een pauw.
Ik keek hem aan; hij keek mij aan en ja je zag dat hij duidelijk bezig was wat onder de aandacht van mij te brengen.
Hij zwaaide.
Ik zwaaide terug, zo die is een goede bui dacht ik.
Hij wees nog eens.
Ik snapte er geen bal van.
Hij wees naar zijn voorhoofd.
Ik dacht; die verklaar me voor gek.
Hij wees nog eens naar zijn voorhoofd en wees naar zijn ogen.
Ahhhhh, een nieuwe bril.
Ik liep naar hem toe
“Mooi” zei ik.
“Ja” gaf hij aan; “nieuw”
“Ken wel zien wie hier de centen heeft”; gaf ik aan
“En kun je me dan nu beterder zien” vroeg ik hem
“Ja”; gaf hij aan.
“Echt waar??? Hoeveel vingers steek ik op?”
“Drie” gaf hij aan.
“Ik geloof je meneer, maar beloof je me 1 ding met die mooie bril van U waarmee je nu zo goed ziet”.
“Wat dan? vroeg hij.
“Beste man…… een mooie nieuwe bril waardoor je idioot goed kan zien…..beste man……noem me nu nooit geen zuster meer”! 
tot oneven; ja om 07.00; zoals (bijna) altijd
by de man in de zorg on February 1, 2009
zondag 1 februari 2009
gisteren vrij; vriendin dag; eergisteren dag
Ging eergisteren een bewoner verzorgen. Ik zet haar in haar rolstoel en zie een boek op haar tafel liggen. Een boek. Een boek over een korfbal vereniging. Kwiek heet die club geloof ik. “Rotterdamse korfbal vereniging Kwiek…….”
“Zo dat is een mooi boek”,geef ik aan.
“Wat voor boek”?
“Op de tafel licht en korfbal boek”geef ik aan.
“Een boek op de tafel”?
Ja; en ik kijk naar de titel….. het heet “Rotterdamse korfbal vereniging Kwiek” zeg ik haar.
“Heeft u op korfbal gezeten”???
“Ja,heel lang”, geeft ze aan.
Ik pak het boek en lig het op haar schoot en sla het open
Een boek; over een korfbal vereniging officieel opgericht net na de oorlog.
Ik sla hem open en zie foto’s met namen.
Ze kijkt naar de foto’s en wijst.
“Kijk dat ben ik”
“Wie bent u”??
“Dat jonge meisje, daar links op de foto”
Ze wijst naar de foto en naar een persoon op een ja; best wel heldere foto.
“En dat… dat is mijn man” en ze wist een persoon aan op de foto.
Foto’s met korfbal elftallen of neen eigenlijk zes tallen.
Mannen, vrouwen, jongens meisjes van alle leeftijden, op het veld en ja…. daaronder vermeld de opstellingen.
Ik lees de namen aan haar voor en zij begint gelijk met vertellen.
“Ohh dat is zij; zij kwam daar van daan en was daar werkzaam. Veel komt naar boven; en veel kan ze herinneren en vertellen; over de oude foto’s en die namen.
Ik blader verder in het boek en kom namen tegen.
Ik zie haar naam ook in het boek staan.
“Penningmeester.Dus u ging over de centen”??
“Ja…ja en mijn man was voorzitter”. Inderdaad, ook de naam van haar man staat er boven.
We praten zittend na de verzorging nog even verder en ze verteld honderduit over haar tijd bij de korfbalvereniging. Ze weet veel; kon zeer veel namen en ja vele details van hoe het toen was. Waar ze speelden; met wie ze speelden; hoe lang daar heeft gespeeld en ja…. veel namen van mede spelers en medespeelsters uit de jaren veertig, vijftig en zestig komen voorbij.
Veel wist ze; dat zeker; en ik vond het zo knap dat zij daarvan en over zoveel nog wist.
Ik zag een boek op de tafel en ging bij mevrouw zitten en nam het boek met haar door. Ze wist veel, zeer veel.
Vraag niet aan haar welke dag het vandaag is; welk jaar dat het is; of wat ze een half uur geleden gegeten heeft, gegarandeerd ze weet het niet. Dementerend is ze. Veel is ze vergeten; maar de tijd bij de korfbal vereniging en de jaren veertig vijftig en zestig bij haar club staan in haar geheugen gegrift. De korfbalvereniging waar ze speelde; “kwiek”. Op de foto’s gezien de verhalen die over haar beschreven stonden in het boek kwam naar voren dat ze echt “een kwieke dame” was.
tot oneven
by de man in de zorg on December 20, 2007
donderdag 20 december 2007
vanacht gewerkt nachtdienst; vriendin dag
Neen; vanacht gewerk; en ja; om eerlijk te zijn het was berestil. Ja; in tegenstelling tot vele andere nachten die ik heb en had gehad; en mijn cllega voor mij; echt berestil. Weinig tot geen bellen; vrijwel geen onrust en gekke dingen; en alle tijd om te klootzakken met poetslap en zo. Neen; gisteravond hadden alle bewoners van mijn verpleeghuisfdeling het jaarlijkse kerstdiner gehad. Het jaarlijkse kerstdiner; waarbij de bewoner een naaste kan uitnodigen of een naaste zichzelf uitnodigd om “uit eten tegaan”; al la shiek. Neen; altijd wel erg goed geregeld en ja; naar wat ik begreep; ontbrak het niets voor die mensjes. Aan alles was weer gedacht en ook het circus daaromheen zat weer goed in elkaar. Ja; ze hebben genoten; dat begreep ik van enkele wakkere bewoners en ook het eten en de sfeer was erg leuk. Wel laat geworden; heel laat; voor sommige te laat. Ja; bewoners laat terug en allen laat naar bed. Laat en chaotisch ook voor de gasten die op de avond werkten; maar dat weet je als je die avond werkt. Alles gaat anders en ja; daar moet je goed op inspelen. 1 Maal per jaar heb je dat circus en ja; dat zal allemaal wel loslopen denk ik dan maar weer. Makkelijk praten voor iemand die in de nacht zit; maar vorig jaar had ik de avond toen het kerstdiner was.
Neen; het was stil vannacht. Mensen waren moe (en misschien voldaan). Ja; wel een hoop ongelukjes…..begrijpelijk….dat heeft met het hoge input gehalte te maken. Een ieder weet dat een hoge mate van vettige input (van een kertdiner) een hoge mate van dunne output geeft…… Ik bespaar maar de details; anders word het zo’n smeuig stukje. Neen; het was een sti hile nacht; ik denk en verwacht ook; een van de weinigen; althans dat vernam ik van de overdracht van mijn voorganger in de nacht. Hun vermoeide maar enorm leuke avond was voor mij een echte sti hile nacht. Kep er net zoals hun; van mijn relative rust; van genoten. Tot morgen.
by de man in de zorg on October 12, 2007
vrijdag 12 oktober 2007
vandaag vrij; vriendin dagdienst
Te vaak en te veel tijd werd (en word) er s’morgens verloren na de overdracht. Maaaaar; maar er zijn gelukkig steeds meer dwarsliggers zoals ik of mij die dat (misschien wel erg) zat zijn. Mijn dank is groot aan deze mede dwarsliggers.
Te lang werd er nagepraat, na de overdracht. Praten over mijn god wat. Het weer in paramaribo of langetabbetje. De horiscopen van jezelf en ja ook van je schoonmoeder en je konijn. De laatste gesteld en ongesteldheids perikellen en de laatste stand van liefde en scheiding; of omo of ariel beter was en of je nauw verliefd was op de ene of op die andere…of wou je het nauw het liefst doen met beiden.
Ja; een man in de zorg tussen al die vrouwen; ik snap ze niet altijd. Veel mannen in de zorg; vele homo’s…..zouden die dat nou beter begrijpen vraag ik me af; die denken misschien anders over dat soort zaken. Maar ik als ja…..”man”; snap dat niet altijd; maar wie ben ik denk ik dan maar weer.
Maarja; neen veel gelummel voordat we gingen beginnen en soms ja; mijn god irriteerde ik me veel aan dat zin en onzin. Ja; veel erover gehad. Tijd die je verlies met al dat gelummel gaat ten koste van zorg en zorgminuten. Vijf minuten lager elke pauze en overdracht lummelen per team is ja…vijf maal zes collega’s is dertig zorgminuten of (veel) meer en ja; dat is de tijd waarin je een bewoner kan soppen in bad. En maar klagen dat je soms laat klaar was; terwijl tijd zeer makkelijk terug te vinden was in dat gelummel van de ochtend. Tijd de je in mijn ogen beter kan steken in zorg en dus kwaliteit van de bewonerszorg. “Tis zo gezellig”….. Weetje; die gezelligheid vind ik thuis en zou ik voor de gelligheid naar m’n job gaan dan was het misschien anders. Neen; gezelligheid vind ik thuis. Niet dat ik zo denk dat het niet gezellig kan en moet zijn op m’n job; maar idioot veel tijd verliezen in een tijd dat een ieder zo loopt te klagen dat het zo druk is en bewoners soms te laat uit bed komen vind ik te ver gaan. Kom vijf minuten eerder; en vertel al je wilde sexverhalen dan en laat het niet van zorg ten koste gaan. Bespaar mij de verhalen en details van wie het met wie doet en hoe. Hoe je het lekker vind of juist niet. Bespaar me dat; dat interesseer me geen reet; maar misschien denk ik anders…
Gelukkig denken niet alleen ik maar ook steeds meer andere collega’s hier zo over; en word direct na de overdracht gelijk beginnen met zorg. Zorg waarvoor zij ook komen en waarvan ook zij beseffen dat dat lummelen en klootzakken voordat je begin; enorm veel tijd verlies is….en er voor kan zorgen dat bewoners eerder uit bed zijn. Gelijk beginnen kan voorkomen dat je te lang aan het bed staat en er mensen zo laat uit bed komen. Gelijk beginnen met zorg in plaats van lummelen en klootzakken levert zoveel op..voor zowel zorg als verzorgers.
Dank je mede “dwarsliggers”
Tot morgen
