by de man in de zorg on January 19, 2010
dinsdag 19 januari 2010
gisteren vrij; vriendin dag
Er zijn van die cursussen op je werk; althans niet op mijn werk; maar bij mijn vriendin; die had er zo een; die zijn wel erg interessant. Neen, er kwam iemand van een of andere begrafenis onderneming een klinische les geven bij haar in haar zorginstelling of afdeling. Op zichzelf wel erg interessant.
Ook bij mij is het steeds meer de gewoonte dat als mensen overlijden dat ze op hun eigen kamer opgebaard blijven. Ik heb het al een paar maal meegemaakt dat een bewoner enkele dagen nadat hij of zij overleed verbleef en opgebaard lag in zijn of haar kamer. Op zichzelf mooi; kleinschalig wonen en ja het is hun huis. Niet dat een kamer binnen vier en twintig uur leeggeruimd moet worden omdat de volgende van de wachtlijst; weer de kamer in kan trekken. Gelukkig zijn we bij mij op de afdeling niet zo onmenselijk. Trouwens raar dat dit (nog steeds) gebeurd; omdat verzekeringsmaatschappijen meerdere dagen betalen nog aan een zorginstelling nadat iemand is overleden…..en waarom een bed binnen vier en twintig uur weer bezet is of met zijn; daarbij vraag ik me zo soms het een of ander af of bij. Neen; niet bij mij in mijn zorginstelling; maar ik lees ook die verhalen en weblogs uit de zorg; waarin soms andere dingen vermeld staan. Dat men de kamer van een naaste leeg wil ruimen en dat alles “netjes neer gezet is in een hok”; en de spullen door de verzorging al zijn opgeruimd en er iemand anders in de kamer en het bed van je naaste lig. Waar is menselijkheid gebleven waar begint onmenselijkheid.
Oke; mijn vriendin had bij haar zorginstelling zo’n klinische les van zo’n begrafenis onderneming en ja het is we erg interessant geweest begreep ik. Over wat ze doen en hoe ze het doen en hoe het een en ander in zijn werk gaat. Als er bij ons iemand is opgebaard; dan komt er twee of drie maal per dag een mannetje of vrouwtje controleren; of alles nog netjes is. Temperatuur meten; of de koeling wel hoog of laag genoeg staat en wat al niet meer.
Word bij ons gevraagd of we mee willen lopen met zo iemand naar de kamer die op slot is. Stel je voor dat zo’n bewoner bij ons aan de dwaal gaat en die komt op zo’n open kamer. Neen liever niet. Ik loop met die keurige mannen of vrouwen in pak mee en opende deur; op het moment dat ze binnen zijn geef ik beleefd aan “ik wacht wel even buiten”. Neen; oke; de dood; een onderdeel van mijn werk en vak; maar toch…. voor de dood…. als de dood. Ik hoef dat niet te zien. Ook als iemand is overleden bij mij op de afdeling ga ik nimmer kijken als er vakwerk bij het afleggen door mijn collega’s is gedaan. Geen bijgeloof of wat dan ook; maar neen…. laat maar; ik geloof mij collega’s op hun woord dat iemand er keurig netjes uit zag na de laatste zorg te hebben gehad.
Dus ja; mijn vriendin had uitleg gehad van zo’n mannetje van een of andere begrafenis firma die deze dingen doet en het was interessant om te weten wat ze doen; waarom ze het zo doen en wat al niet meer. Ze kon er veel over vertellen. Ik luisterde met aandacht en hoorde haar verhaal netjes aan. Een mooie cursus of klinische les van een of andere firma die dit soort werk verzorg; een uitleg war je veel van leert; want of nou een witte rakker iemand afleg of een “echte” prof; daar is misschien wel een verschil in. Misschien een idee om zulk soort gasten ook eens langs te laten komen. Neen; niet als er iemand is overleden op mijn afdeling maar een keer voor zo’n uitleg. Oh ja; wij regelen dan wel voor die gasten flauwe niet te drinken koffie met droge cake.
tot oneven
by de man in de zorg on November 17, 2009
Dinsdag 17 november 2009
gisteren vrij; vriendin vrij
Hollanders; ach we zijn zo raar volk. Is er iets gratis; dan staan we met zijn allen in de rij. Zeg het woord gratis tegen een Hollander; en hij weet niet hoe hard hij er voor moet rennen.
De gratis koffie bij de supermarkt, want ook ik pak wel eens een gratis bakje koffie bij de albert hein als ik daar met mijn vriendin aan het ronddartellen ben.
En de gratis zegeltjes dan. Ook die verzamel ik. Gratis zegels bij het benzine tanken; gratis airmiles; gratis de zegels op de koffie pakken en wat al niet meer; ik verzamel ze ook net zoals een ieder. Neen; niet dat ik er wat aan heb; althans aan veel van die dingen; je kan het veelal niet gebruiken. Maarja; ook ik…. ik ben ook zo’n Hollander; ik neem het aan; ook al heb ik er geen bal aan.
Onlangs op een of andere woonbeurs in de buurt. Kwam terug met een tas vol papieren en testers. Testers van de meest vreemde producten en foldertjes van dingen die ik niet nodig heb of niet kan betalen. Mijn god; wat moet ik met die troep dacht ik toen ik terug kwam… Maar gratis; dus toch maar meegenomen.
Ook op marktplaats.nl heb ik ook wel eens iets meegenomen. Gratis… ik ben Hollander; net zoals jij en als iets gratis is…. nemen ook ik het aan en mee. Neen; ik ben net zoals jij en een ieder die deze krabbels lees. Gratis is nemen en meenemen.
De mexicaanse griep komt eraan en een ieder in de zorg kan zich hiertegen laten inenten. Gratis……. Veel laten zich inenten met welke reden dan ook. Toch zijn er velen die hebben aangegeven dat ze het niet willen. Ik ga niet in op de reden en ik ga niet in om meningen; maar een grote groep; misschien wel te veel in de zorg zeggen neen. Neen tegen inenten; neen tegen gratis inenten door de werkgever; tegen ziek worden en voorkomen van verspreiding van de griep op kwetsbare mensen die we verzorgen. Het is raar dat wij; wij als zorgverleners die veel verdienen maar weinig krijgen; massaal neen zeggen tegen iets wat gratis is en dat terwijl we Hollanders zijn. Hollanders die bekend staan omdat we met zijn allen in de rij staan voor alles wat gratis is.
Gratis af te halen voor een ieder die in de zorg werkt….. een gratis inenting tegen de mexicaanse griep…. en een groot deel van de zorg laat het afweten….. Weet waar je het over heb en wat je laat liggen; echte Hollanders… het is gratis! Dat laat een Hollander toch niet liggen…. dus inenten!
tot oneven
by de man in de zorg on November 15, 2009
zondag 15 november 2009
gisteren vrij; vriendin vrij
Ze hangen er al een poosje bij de deur van de slaapkamer van onze bewoners; de herineringskastjes. Voor mensen die dit niet kennen; herineringskastjes zijn kastjes waarin een aantal voorwerpen of dingen staan die herinneren bij mijn dementerende bewoners die wij als kleinschalig woonproject voor dementerende bewoners verzorgen; herinneren aan vroeger. De inhoud kan van alles zijn; dat zeker en kijkend op mijn afdeling ziet er geen herineringskastje er hetzelfde uit.
In een kastjes van een bewoner die vroeger regelmatig op vakantie ging; staan er vakantiefoto’s en kleine souveniers die ze ooit heeft meegenomen. Bij de ander staat er een biljardtroffe. Een man die uit hobby dit deed en ook aan wedstrijden deed. Bij nog een ander staan er de foto’s van de beesten die ze heeft gehad. Foto’s van poezen en honden en een trotse eigenaar erbij….. de bewoner die wij nu verzorgen.
Doel is middel deze kastjes een stuk herinnering op te roepen bij mensen die dit veelal vergeten zijn. Prikkels uitlokken… om misschien mensen te laten herinneren aan vroeger. Mensen waarvan hun hoofd een volle boekenkast was; maar door het eruit tvallen van boeken; is de volle boekenkast geworden tot een boekenplank of minder. Alleen de eerste boeken die blijven staan. Dementie…. de laatse boeken vallen eruit; de eerste boeken blijven staan. Dementie…. de laatste herineringen is men snel aan het vergeten; waar ze woonden kleinkinderen; de eerste blijven staan….. moeder… hun roepnaam.
Bij een bewoner staat er gereedschap.
Gereedschap van een beroep wat deze man zijn leven lang heeft uitgevoerd. Het was een timmerman of eigenlijk een echte timmerman vakman. Potloot; hamer een zaag (veiligheid! deze kasten zijn afgesloten; en er kan niemand iets uit pakken) en wat al niet meer.
Echter die meetlat….. die meetlat…. neen die heeft waarschijnlijk niet meer in het kastje gepast en heeft de familie bij zijn bed neegelegd. De beste man heeft de meetlat gevonden en is nu regelmatig druk in de weer met zijn meetlat. Hij meet alles op….. tafels stoelen kastjes; de rolstoelen van zijn medebewoners; hoe hoog dat het arecht in de gezamenlijke woonkamers staat. Buiten dit hoor je hem praten.
Dertig centimeter… vier en een halve centimeter; een meter drie en veertig……. Hij is alles in zijn omgeving aan het meten en geeft dit hardop aan als hij iets heeft opgemeten. Kom niet aan de milimeters; want die horen er ook bij, en die worden bij het aangeven van de hoogte diepte en breedte ook aangegeven.
Meten is weten is en gezegde. Meten is weten is bij deze man; waarbij de meetlat niet meer in zijn herinneringskaste paste en maar op zijn kamer is neegelegd door zijn famile; een waardevolle tastbare herinnering geworden aan vroeger. Meten is weten is belangrijk voor iemand die zijn hele leven lang timmerman is geweest…… neen sorry timmerman vakman
by de man in de zorg on August 23, 2009
zondag 23 augustus 2009
gisteren vrij; vriendin vrij
“Goedenmorgen u spreekt met Johan; schrik niet dat ik u bel; ik verzorg uw vader”.
“Ja; ik kan je wel”.
“Ik bel u eigenlijk voor het volgende”…..”Uw vader heeft een wind gelaten”.
“Een wind”??
“Ja een grote wind”.
“En rook hij; die wind”??
“Ja; hij rook best wel”.
“Bleef de geur lang hangen Johan”
“Neen, dat eigenlijk niet”
“Was het een zachte wind of een echte luide knetterwind”?
“Ik begreep dat het best wel een harde wind was”
“En mijn vader hoe gaat het er nu mee”??
“Ja; buiten dat hij een wind heeft gelaten; gaat het wel goed met hem”.
“Kan de dokter even er naar kijken”?
“Nja…… als u wilt dat de dokter er naar gaat kijken; dan kan dat ook”
“En als de dokter heeft gekeken bij mijn vader; krijg ik dan te horen”?
“Natuurlijk krijgt U dat automatisch te horen”.
Mijn god; ik kan me goed begrijpen dat je familie voor en van veel dingen op de hoogte gesteld wil worden; dat hoort en zo zal ik dat ook willen; maar soms….. ja wat zal ik er over krabbelen…. soms gaat het wel erg ver; en is de familie boos omdat ze voor de meest gangbare dingen; die bij een ieder en ook iedere bewoner voorkomen; niet op de hoogte worden stelt; hoe lullig en niet betekend het ook is. Familie bijvoorbeeld op de hoogte stellen dat vader twee grote repen chocolade achter elkaar heeft opgegeten die door de familie is gegeven en daardoor zich niet echt lekker voelde. Een ieder gezond iemand gaat zich als hij dat eet zich rot voelen; een bewoner die ik verzorg ook; niks schokkends. Maar om daarna gelijk het gehele circus van familie allarmering op de hoogte te stellen; inclusief het medische circus daaromheen…..omdat familie van elke lulligheid en niets betekende dingen op de hoogte gesteld wil worden… Soms gaat familie alarmering wel ver; veels te te ver; maar doe je het niet; dan zijn de poppetjes pas echt aan het dansen.
tot oneven
