by de man in de zorg on March 29, 2010
maandag 29 maart 2010
Soms, soms zijn het van die kleine dingen die je dag al goed maken. Soms heb je van die momenten waarvan je kippevel krijgt, als je bezig bent met de zorg van dementerende bewoners. Mijn bewoners, op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Dementerend, van licht tot geheel in hun eigen wereld levende. Oke; voor vrijwel elke bewoner ben ik elke dag de nieuwe zuster, of zelfs na vijf minuten ben ik weer de nieuwe verzorger. De zuster met de prikkelbaard, een rokershoest en die nooit als vrouw verkleed gaat. Ja; je heb wel eens van die zusters die er ook zo uitzien. Ze zijn zeldzaam en heten mannen. Mannen in de zorg…. zeldzaam.
Oke, je heb wel eens van die momenten.
Verzorg een bewoner. Help haar op haar kamer. Normaal gesproken is er geen contact, in de zin dat er geen normaal contact is tussen zorgverlender en bewoner. Wel een glimlach, wel soms een uitrukking, soms een gebaar. Antwoorden op vragen die niet bij de vraag horen. Af en toe een knikje…. ja of neen.
Ik help een bewoner op de kamer, familie is er bij. Familie is bezig met kleiding aan het uitzoeken voor haar moeder, die er altijd op en top en perfect uitziet. “Moeder zag er altijd al zo netjes uit, en dat wil ik hier ook”, geeft de familie vaak aan.
Familie praat tegen hun moeder terwijl de kleding word gepakt. Ze pakt wat, laat het zien en de bewoner staart voor zich uit.
“Zal ik deze voor morgen neerleggen; deze vind ik wel erg mooi”, geeft de familie, aan terwijl ze de rok en het bloesje laat zien.
Moeders reageert niet.
De familie draait zich om.
Opeens…. “het is goed hoor anita”….. hoor ik de bewoner zeggen. Familie kijkt op, ik ben stom verbaast… hoorde ik dat nauw goed? “Het is goed hoor anita……”
“Wat goed van u, moeders dat u dit zeg. u heeft al maandenlang mijn naam niet utgesproken…..”
Diepdementerend is ze, soms zeer moeilijk om contact te krijgen bij deze bewoner en af en toe een ja of nee knik. En dan opeens deze woorden tegen haar dochter. Soms, soms zijn het van die kleine dingen die je dag al goed maken. Vrijdag avond toen ik dit hoorde uit de mond van deze bewoner kon bij voorbaat mijn gehele avonddienst niet meer stuk. Waanzinnig, echt!
by de man in de zorg on March 23, 2010
dinsdag 23 maart 2010
gisteren nacht; vriendin laat
Ze was ook mijn voorgaande nacht al bezig met iets, maar toen ik binnenstapte op haar kamer tijdens mijn nachtdienst verstopte ze snel iets. Zij; lees een bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Zij; lees een bewonerd die altijd laat, zoniet erg laat naar bed gaat.
Ze stopte het weg toen ik op haar kamer kwam eergisteren; maar vannacht zag ik waarmee ze bezig was. Ze was bezig met haar kip. haar kip, een paaskip gekregen van familie, met achterop en bakje met chocolade. Op zichzelf wel een leuk ding, super kitsch, gemaakt van plastic en overal veren opgeplakt om deze prullaria, die ik ook altijd koop echt te laten lijken. Ik zag waarmee ze ook vannacht weer bezig was. Ze was aan het pulken aan de kip en ja; kijkend naar de veren op haar rollator was er weinig meer van over.
“Waar ben je mee bezig”, vroeg ik haar
“Ach, met niets” gaf ze aan en ze zette de kip op haar rollator.
Duidelijk was een groot kaalgeplukt deel te zien van de kip zonder veren; en de kont van de kip had ze ook al kaalgeplukt.
“Wat ben je aan het dien vroeg ik haar; je bent hem kaal aan het plukken”.
“Kaalplukken…doe niet zo gek…… die veren…… ach, hij is gewoon in de rui” 
tot oneven
by de man in de zorg on March 21, 2010
zondag 21 maart 2010
vannacht genacht; vriendin vrijdag
Het leek wel of we samen nachtdienst hadden. We, lees een van mijn dementerende bewoners op mijn kleinschalig woonproject, waar ik werk. Neen, mevrouw potje kwam afgelopen nacht zo’n vijftien keer uit bed.
Uit bed om… ja waarom eigenlijk? Vroeg waarom ze aan de wandel was. Ze haalde haar schouders op. Veel geprobeerd zoniet alles geprobeerd om haar te laten slapen, maar niets lukte.
Tekens in bed gelegd en welterusten toegewenst in de hoop dat ze zou gaan slapen.
Met een betoverende glimlach wenste ze me ook een goede nachtrust toe…. om vervolgens weer na een kwartiertje in haar pyama en pulman pantoffels over de gang te lopen.
Lopen en op zoek naar…. ja wat…..
Rond een uur of zes in de ochtend, mijn dienst zat er bijna op, zag ik haar slapen in een stoel die ze tijdens haar nacht wandeling was tegengekomen. Ik maakte haar wakker, want als je in een stoel in slaap val word je zo gebroken wakker.
Kom ik zal u op bed leggen; dat licht wat lekkerder, dan kan je nog even slapen.
Ja, zij ze slaperig, ik begin nu wel erg moe te worden
En ben je er morgen weer, vroeg ze mij
Morgen ben ik er weer… enne…. mevrouw potje, zullen we morgen weer samen nachtdienst draaien?
Tot oneven
by de man in de zorg on March 11, 2010
donderdag 11 maart 2010
gisteren dag, vriendin laat
Onbegrijpelijk dat een kerk homo zijn openlijk veroordeeld en dit ook zo naar buiten brengen, terwijl men het jarenlang sexueel misbruik van kinderen naar buiten toe verzwijg, en dat men dit “binnenshuis” wil oplossen….
Onbegrijpelijk….. als een of andere vieze vent met zijn poten aan kinderen komt…. dan los je dat niet binneshuis op… dan ga je naar justitie en zorg je dat ze voor jarenlang de gevangenis in gaan en nooit nooit meer iets met kinderen mogen doen.
Mijn eigen mening…. maar het zal wel na onderzoek verzwegen gaan worden. Van kinderen blijf je met je poten af!
Sorry dat ik zo begin, ik wou het gewoon even kwijt, ik las net de krant van gisteren nog even door.
Weetje; hoe langer ik met dementerende bewoners werk… des te vergeetachtiger ik word. Nauw eigenlijk ik niet alleen; maar kijk ik om me heen; naar al dat wits wat er loopt; is het gewoon een collectieve ziekte op mijn afdeling aan het worden. Mijn afdeling; niet met het jongste personeel en ja collectief zeer vergeetachtig aan het worden. Persoonljk loop ik ook zeer vaak mijn sleutels te zoeken. Ik heb er al een lang koord aangehanegn; zodat ik hem van ver ziet hangen. Op zichzelf een goed idee; maar mijn ogen vliegen achteruit en ik ben te eidel om een keer naar een opticien te gaan. Ga ik een bril dragen; dan ga ik me wel heel erg bejaard voelen. Dus niet; alhoewel ik beter mijn toetsenbord van mijn computer binnenkort in braile stand kan gaan zetten.. Vreselijk zo snel dat dit achteruit gaat.
Dus ja; per dag talloze malen mijn sleutels kwijt en ook mijn telefoon. Gelukkig hebben we op de afdeling ook de avondtelefoons hangen; dus dan kan ik mezelf opbellen en kijken waar ik ben. De telefoon dus, die vind ik best wel snel, maar met sleutels, mijn god wat een gatenkaas in mijn hersenen. Ik loop ze continu te zoeken. En het rotte is; je heb ze steeds nodig op mij afdeling; want bijna alle deuren zijn op slot.
Een ieder heeft er last van, en ik vraag me af of het werken met dementerende bwoners soms besmettelijk is. Werk je er lang dan ga je het gedrag overnemen. Het valt op; want toen ik op somatiek werkte was ik nog niet zo vergeetachtig.
Zoeken… zoeken naar sleutels, van kasten van deuren….. net zoals mijn bwoners die ook altijd zoeken… naar kasten en ja deuren om naar huis te gaan.
Maar toch… de verstrooidheid, van mij en al mijn collega’s…. eens… eens…eens komt er en tijd dat we als personeel vragen aan de diep dementerende mevrouw jansen die ook altijd op zoek is naar… ja naar wat eigenlijk? Ja; mevrouw jansen…. kunt u ons helpen mevrouw jansen, wij zijn op zoek naar de sleutels van de deur
