by de man in de zorg on March 11, 2010
donderdag 11 maart 2010
gisteren dag, vriendin laat
Onbegrijpelijk dat een kerk homo zijn openlijk veroordeeld en dit ook zo naar buiten brengen, terwijl men het jarenlang sexueel misbruik van kinderen naar buiten toe verzwijg, en dat men dit “binnenshuis” wil oplossen….
Onbegrijpelijk….. als een of andere vieze vent met zijn poten aan kinderen komt…. dan los je dat niet binneshuis op… dan ga je naar justitie en zorg je dat ze voor jarenlang de gevangenis in gaan en nooit nooit meer iets met kinderen mogen doen.
Mijn eigen mening…. maar het zal wel na onderzoek verzwegen gaan worden. Van kinderen blijf je met je poten af!
Sorry dat ik zo begin, ik wou het gewoon even kwijt, ik las net de krant van gisteren nog even door.
Weetje; hoe langer ik met dementerende bewoners werk… des te vergeetachtiger ik word. Nauw eigenlijk ik niet alleen; maar kijk ik om me heen; naar al dat wits wat er loopt; is het gewoon een collectieve ziekte op mijn afdeling aan het worden. Mijn afdeling; niet met het jongste personeel en ja collectief zeer vergeetachtig aan het worden. Persoonljk loop ik ook zeer vaak mijn sleutels te zoeken. Ik heb er al een lang koord aangehanegn; zodat ik hem van ver ziet hangen. Op zichzelf een goed idee; maar mijn ogen vliegen achteruit en ik ben te eidel om een keer naar een opticien te gaan. Ga ik een bril dragen; dan ga ik me wel heel erg bejaard voelen. Dus niet; alhoewel ik beter mijn toetsenbord van mijn computer binnenkort in braile stand kan gaan zetten.. Vreselijk zo snel dat dit achteruit gaat.
Dus ja; per dag talloze malen mijn sleutels kwijt en ook mijn telefoon. Gelukkig hebben we op de afdeling ook de avondtelefoons hangen; dus dan kan ik mezelf opbellen en kijken waar ik ben. De telefoon dus, die vind ik best wel snel, maar met sleutels, mijn god wat een gatenkaas in mijn hersenen. Ik loop ze continu te zoeken. En het rotte is; je heb ze steeds nodig op mij afdeling; want bijna alle deuren zijn op slot.
Een ieder heeft er last van, en ik vraag me af of het werken met dementerende bwoners soms besmettelijk is. Werk je er lang dan ga je het gedrag overnemen. Het valt op; want toen ik op somatiek werkte was ik nog niet zo vergeetachtig.
Zoeken… zoeken naar sleutels, van kasten van deuren….. net zoals mijn bwoners die ook altijd zoeken… naar kasten en ja deuren om naar huis te gaan.
Maar toch… de verstrooidheid, van mij en al mijn collega’s…. eens… eens…eens komt er en tijd dat we als personeel vragen aan de diep dementerende mevrouw jansen die ook altijd op zoek is naar… ja naar wat eigenlijk? Ja; mevrouw jansen…. kunt u ons helpen mevrouw jansen, wij zijn op zoek naar de sleutels van de deur 
by de man in de zorg on March 7, 2010
zondag 7 maart 2010
gisteren dag; vriendin vrij
Vier dementerende bewoners aan de tafel; negen uur in de ochtend; die alle vier hun medicijnen nodig hebben.
Dag mevrouw jansen; ik heb hier uw pillen.
Ze kijkt me aan. Ze kijkt naar de pillen.
Die moet ik niet; gaf ze aan
Ze zijn belangrijk; u heeft ze nodig; gaf ik haar aan
Ik hoef ze niet meer in te nemen van de dokter.
Ik besluit terug te gaan; na nog even geprobeerd te hebben; die pillen geef ik zo wel; dan is ze het vergeten; dacht ik toen nog.
Ik ga naar de tweede bewoner
Uw pillen
Ik hoef ze ook niet van de dokter; van de dokter hoef ik mijn pillen niet in te nemen
Ik ga terug; ik denk; die geef ik zo wel; dan is ze het vergeten
Ik ga naar de derde bewoner
Kijk eens uw pillen; en ik gooi al mijn charmes inde strijd
Ze kijkt naar de andere twee bewoners…..
Ik van de dokter ook mij pillen niet meer in te nemen
Om het kort te aken… ook de vierde weigerde de pillen
Vier dementerende bewoners die hun pillen pertinent niet in willen nemen; sterk door elkaar beinvloed zijnde en allemaal zeggen dat ze van de dokter; die deze pillen
voorschrijft en die ze dus ook nodig hebben niet willen en niet inhoeven in te nemen van de dokter.
Je kunt als witte rakker op je kop gaan staan; alle tovertruks naar voren halen; maar als aan een tafel dit gaan spelen; dan kan je gaan praten als brugman; hopen dat ze het snel vergeten zijn en kort daarna wel hun pillen innemen of al je sjarmes in de strijd gooien. Een ding kan ik je garanderen… ze nemen ze niet in. Er werkt een ding; en dat werkte gelukkig ook. Gelukkig…..Schuiven met de tijd; beperkt… Gaat er een aan de wandel en deze is alleen. Even aanschieten.
Ik heb hier uw pillen.
De pillen worden moeiteloos ingenomen. Per losse bewoner lukt het je; en het is ook zo gelukt. Maar als er een dementerende bewoner aan een tafel aan gaat geven dat ze haar pillen niet in hoeft te nemen van de dokter… dan kun je op je kop gaan staan en praten als brugman…. gegarandeerd; de rest gaat ook aangeven dat ze ook niet hun pillen in hoeven te nemen…. van de dokter.
by de man in de zorg on February 27, 2010
zaterdag 27 februari 2010
Gisteren laat; vriendin vrij
Sprak gisteren ochtend een zeer naast familielid van mij over de beste wel grote effecten en gevolgen van het beiden in de zorg werken. Beiden in de zorg en onregelmatig werken betekend heel simple dat je vaak langs elkaar heenloop. Dat je weinig dagen samen bent. Dat avonden die je samen bent zondermeer kostbaar zijn danwel onbetaalbaar zijn. Dat je niet atijd een sociaal leven goed kan onderhouden. Dat je vaak werk; op avonden dat anderen vrij zijn. Dat je met feestdagen altijd… altijd een van de twee moet werken.
Ik gaf aan dat zo ons leven is en dat het helaas…. helaas niet anders is. Ik gaf aan dat er soms problemen zijn en dat mensen het totaal niet begrijpen dat als je of alleen komt; of een andere dag kijkend naar verjaardagen. Soms is het onbegrip er totaal niet. Mijn verhaal werd aangehoord en ja…. ze begreep het wel.
“Het is inderdaad rot dat jullie soms zo langs elkaar heenlopen en dat jullie niet op alle verjaardagen kunnen komen. Een ieder vind het rot; maar kijkend naar julle werk; jullie werken beiden in de zorg is het gewoon niet anders”, gaf ze aan.
“Gelukkig maar dat u er zo over denkt” ; gaf ik aan ; “maar niet ieder begrijp dit soms en ja…. dat levert spanningen op onderling in de familie. Soms totale onbegrip”.
“Ik snap niet dat ze dat niet snappen; ik begrijp het wel dat jullie elkaar weinig zien en gewoon niet alle verplichtingen na kunnen komen die een ander wel kan nakomen”.
“En Johan; komen jullie morgen op mijn verjaardag”?
“Ik zou graag willen; maat ik heb late dienst en ik kan dus niet komen”.
Het knopje ging om.
De persoon die begripvol was; en het niet snapte dat anderen niet begrepen dat wij ondermatig werken; dat we daardoor soms amper een relatie hebben; dat ons sociale leven niet net als anderen is…… vernaderde in een onbegripvol begripvol persoon. Alle begrip was weg; want het was immers haar verjaardag…… Het begrip… dat begrip verdween als sneeuw voor de zon…. want wij konden niet komen, en dat op haar verjaadag. Het knopje ging om; en de persoon werd erg boos en er onstond een niet prettige sfeer bij een persoon die ik als zeer naaste moet rekenen…..
Ik moest giteravond werken; vriendin had dag….. op ons commucatie briefje schreef ik aan mijn vriendin TOTAAL GEEN BEGIRP….. DOOR EEN ZEER BEGRIPVOL PERSOON!!!!!
by de man in de zorg on February 21, 2010
zondag 21 februari 2010
Mijn god; gisteren was het weer zo ver. Weer, omdat het werken met dementerende bewoners soms wat “risicofactoren” met zich mee brengt. Werken met dementerende betekend onder andere dat je regelmatig met geweld te maken heb; zoniet elke dag. Ook bij mij op mijn afdeling; heb ik diverse bewoners waarbij er een vorm van agressie aanwezig is. Ik heb het dan over slaan; schoppen en wat al niet meer.
In mijn beroep; het werken met dementerende bewoners heb ik vrijwel dagelijks met lichamelijk geweld te maken; dat staat vast.
Gisteren aan het wassen bij een bewoner helaas ook weer. Gelukkig miste haar knieen mijn hoofd; maar die had ze al goed geraakt met haar vlakke hand. na de zorg stond ook haar leeftijd in nagels in mijn armen gegrift.Een mooie kras en ja; helaas talloze wondjes op mijn armen en handen. Ze heeft lange nagels waarmee ze goed kan krabben. Dementerend; maar wel weten waar ze je als witte rakker veel pijn kan bezorgen.
Dus ja; ik zag er mooi uit; door haal lange nagels.
Ze zat in de woonkamer in de middag en ja ;het was rustig op de afdeling. Ik keek naar mijn armen en ja; de plekken zaten er nog zichtbaar op.
“Wat heeft u mooie nagels” gaf ik aan.
Ze keek naar haar nagels.
“Zie ik daar een hapertje”?
Ze keek nog eens.
“Zal ik uw nagels even mogen verzorgen; zo dadelijk blijft u achter iets hangen en dan doet het zeer”.
Ze knike dat ik het mocht doen.
Ik pate het manicure setje. Ik pakte de nagelschaar; knipte haar lange nagels waarmee ze perfect kan krabben zeer kort. “Nu nog even de randjes verzorgen; dan zijn ze mooi rond”.
Ik pakte de vijl en ja; elk scherp puntje wat er nog aan zat vijlde ik weg; dit zover ik kon en zonder dat ik haar pijn deed.
“Nu nog even nagellaken gaf ik aan”; zo nichterig mogenlijk als ik dat maar kon zeggen; hoewel ik nimmer zoiets doet. Ik pakte een klodder nagelak en deed “deskundig” haar nagels lakken.
“Mooi”?
“Ja mooi” gaf ze aan. “Dank u”.
Graag gedaan gaf ik aan, aan haar…. zo dat scheelt weer negenentagtig wondjes van nagels in mijn armen volgend keer dacht ik
