by de man in de zorg on March 5, 2010
vrijdag 5 maart 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Loop met een bewoner op de gang; die ja; normaal eigenlijk best wel goed loopt. Gisteren; ach ja…. eigenlijk geen zin hebben om te lopen. Ging zeer moeizaam om eerlijk te zijn. Meestal werkt het inzetten van een wijsje wel goed om bewoners die moeizaam lopen te bewegen toch goed te gaan lopen. Nu ging het zo.
een….de bewoner doet een stapje
twee….de bewoner doet een stapje
in….de bewoner doet een stapje
de……. de bewoner doet een stapje
maat…..de bewoner doet een stapje
anders…..de bewoner doet een stapje
word….de bewoner doet een stapje
de…. de bewoner doet een stapje
juffrouw…. de bewoner doet een stapje
kwaad….de bewoner doet een stapje
maar…. de bewoner doet een stapje
de…. de bewoner doet een stapje
juffrouw….de bewoner doet een stapje
word… de bewoner doet een stapje
niet…. de bewoner doet een stapje
kwaad… de bewoner doet een stapje
want… de bewoner doet een stapje
ze…. de bewoner doet een stapje
is… de bewoner doet een stapje
van…. de bewoner doet een stapje
prikkeldraad…..de bewoner doet een stapje
Mijn god; ik had net zo goed het wilhelmus of waarheen waarvoor kunnen zingen; het ging echt niet.
De bewoners stopt. Ik kijk de bewoner aan.
Kunt u dit wijsje?
Welk wijsje?
“een twee in de maat
anders word de juffrouw kwaad
maar de juffrouw word niet kwaad
want ze is van prikkeldraad”
Ja; dat kan ik; geeft de bewoner aan
Kom da gaan we het op deze wijze doen. Ik zette in.
een.. twee.. in.. de.. maat..
De bewoner maakt een stap; en nog een en nog een…. en voor je het weet stapt de bewoner op de wijs van dit liedje; verder, de benen goed optillend en ja; in de wijs van de muziek.
Soms heb je van die trukjes en van die liedjes nodig waarmee je en bewoner die niet wil lopen; toch aan het lopen te krijgen. Dit was er weer een 
by de man in de zorg on February 27, 2010
zaterdag 27 februari 2010
Gisteren laat; vriendin vrij
Sprak gisteren ochtend een zeer naast familielid van mij over de beste wel grote effecten en gevolgen van het beiden in de zorg werken. Beiden in de zorg en onregelmatig werken betekend heel simple dat je vaak langs elkaar heenloop. Dat je weinig dagen samen bent. Dat avonden die je samen bent zondermeer kostbaar zijn danwel onbetaalbaar zijn. Dat je niet atijd een sociaal leven goed kan onderhouden. Dat je vaak werk; op avonden dat anderen vrij zijn. Dat je met feestdagen altijd… altijd een van de twee moet werken.
Ik gaf aan dat zo ons leven is en dat het helaas…. helaas niet anders is. Ik gaf aan dat er soms problemen zijn en dat mensen het totaal niet begrijpen dat als je of alleen komt; of een andere dag kijkend naar verjaardagen. Soms is het onbegrip er totaal niet. Mijn verhaal werd aangehoord en ja…. ze begreep het wel.
“Het is inderdaad rot dat jullie soms zo langs elkaar heenlopen en dat jullie niet op alle verjaardagen kunnen komen. Een ieder vind het rot; maar kijkend naar julle werk; jullie werken beiden in de zorg is het gewoon niet anders”, gaf ze aan.
“Gelukkig maar dat u er zo over denkt” ; gaf ik aan ; “maar niet ieder begrijp dit soms en ja…. dat levert spanningen op onderling in de familie. Soms totale onbegrip”.
“Ik snap niet dat ze dat niet snappen; ik begrijp het wel dat jullie elkaar weinig zien en gewoon niet alle verplichtingen na kunnen komen die een ander wel kan nakomen”.
“En Johan; komen jullie morgen op mijn verjaardag”?
“Ik zou graag willen; maat ik heb late dienst en ik kan dus niet komen”.
Het knopje ging om.
De persoon die begripvol was; en het niet snapte dat anderen niet begrepen dat wij ondermatig werken; dat we daardoor soms amper een relatie hebben; dat ons sociale leven niet net als anderen is…… vernaderde in een onbegripvol begripvol persoon. Alle begrip was weg; want het was immers haar verjaardag…… Het begrip… dat begrip verdween als sneeuw voor de zon…. want wij konden niet komen, en dat op haar verjaadag. Het knopje ging om; en de persoon werd erg boos en er onstond een niet prettige sfeer bij een persoon die ik als zeer naaste moet rekenen…..
Ik moest giteravond werken; vriendin had dag….. op ons commucatie briefje schreef ik aan mijn vriendin TOTAAL GEEN BEGIRP….. DOOR EEN ZEER BEGRIPVOL PERSOON!!!!!
by de man in de zorg on February 25, 2010
donderdag 25 februari 2010
gisteren dag; vriendin vrij
Hij was de gehele ochtend wat onrustig. Hij; lees een dementerende bewoner op mijn afdeling van ruim in de tachtig jaar. Onrust en ja; telkens naar zijn kamer lopen. Wou vanmorgen extra nette kleding aan. Op zichzelf loopt hij er al netjes bij; maar vandaag was hij zeer netjes gekleed. Lopend op de gang en ja; continu vragen naar de tijd. Hoe laat is het, steeds weer.
De onrust bleef bij deze man en ja; ik of wij begrepen het niet.
“Wat is er aan de hand” vroeg ik hem.
“Ik moet zo weg” gaf hij aan.
“Waar moet u heen”?
“Ik moet naar een begrafenis”
“Een begrafenis; daar weet ik niets van”.
“Ja, ik moet zo naar een begrafenis, hoe laat is het nu”?
“Wie is er eigenlijk overleden dan want ik heb niets vernomen dat er iemand in uw omgeving is overleden”.
Hij keek me vragend aan.
“Weten jullie dat niet”?
“Nee”
Het werd stil.
“Mijn moeder is dood en vandaag moet ik naar de begrafenis”
Ik ging mee met zijn verhaal.
“En hoe oud is ze geworden”?
“Mijn moeder is zeven en zestig jaar geworden en een paar dagen geleden is ze plotseling overleden en vandaag moet ik naar haar begrafenis”
“En hoe oud bent u nu” vroeg ik aan deze man van in de tachtig.
“Ik… dat weten jullie toch; ik ben vier en veertig”
Een dementerende man van in de tachtig; op weg naar de begrafenis van zijn overleden moeder van zeven en zestig; denkende dat hij zelf vier en veertig jaar oud is…….
by de man in de zorg on February 17, 2010
woensdag 17 februari 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Neen; mijn werk; ja best wel leuk. Veel leuke dingen maar om eerlijk te zijn ook wel minder leuke kanten. Niet over de dood; daar wil ik het even niet over hebben. De dood; die ook wel eens bij ons op visite komt. Niet leuk; maar in het “vak” van ziekenverzorgende zijnde heb je gewoon te maken met dingen in je werk die gewoon niet prettig zijn; kijkend puur naar werk. De leuke dingen zijn gewoon de zorg; het werken met mensen; en alles daar omheen. Kijkend naar mijn baan; ja best wel een leuke baan. Van de tien dingen die ik moet doen; het zijn er nartuurlijk vele meer; zijn er ook wel eens mindere kanten. Ook ik sta niet te springen als ik iemand uit het braaksel moet vissen; dat je regelmatig in de groene griezels; lees fluimen van sputum; grijp met je blote haden. Neen; ik vind dit ook niet prettign; om daar per ogeluk met mijn blote handen in te grijpen. Zie je dit; pak je van die handschoentjes en ruim je het op. Grijp je toch per ongeluk daarin; dan ril je even van binnen; omdat het gewoon vies is als je daar met je blote haden ingrijp; je laat niets merken en was daarna goed je handen. Voor je het weet; zit je met die handen; waarmee je net in de braaksel greep of in een stuk sputum; vijf minuten later weer gewoon aan je boterham. Water en zeep doet wonderen.
Ook met ontasting; heb ik ja eigenlijk geen problemen. Het is gewoon rot voor bewoners als ze een ongelukje hebben dat ze heirmee geconfronteerd worden. Zeker als zij incontinent zijn. Het idee alleen al dat je je ontlasting verlies zonder dat je geen controle erover heb zou mij gek maken. Mijn bewoners die ik verzorg zijn dementerend; maar ik weet zeker; hoe ver ze ook weg zijn; dat ze dit besef ook hebben. Het is niet mijn hobby; iemand helpen die zich geheel onder heeft gesmeerd met otlasting; of iemand die net doet; uitschaamte; alsof er niets aan de hand is en in de woonkamer zit; de geur van diaree of ontlasting over een volle woonkamer verspijdend. Minder leuke dingen; een enkele tegenover de vele lueke dingen van mijn werk.Een onder deel van mij werk. Een onderdeel van mijn zorg; onze zorg. Deze minder leuke dingen wegen niet op tegen de vele leuke van mijn werk en ja; om het zo maar neer te zetten; het hoort erbij. Mensen helpen als ze hebben gerbaakt; als je sputum hebben gespugt of dat ze in hun broek hebben geplast of hebben gedrukt. Mijn werk; zorgverlenen; hoe mooi ook; ook dit hoort erbij.
Een volle woonkamer; bewoners gezellig bij de tafel ; allemaal bezig met kleuren. Gezellig en met zijn allen gezellig aan de koffie en een koekje. Leuke muziek aan; een gezellige sfeer. Ik keek van buiten naar binnen en zag ze; ja leuk bezig. Een verzorgende; leuk bezig met de bewoners. Ik stapte naar binnen en ja… de geur kwam me tegemoed. De indringende geur van ontlasting; rook ik in de woonkamer waar een actviteit was en er een verzorgende aanwezig was. Ik deed net alsof er niets aan de hand was en ik ging de geur; lees de bewoner; die in zijn broek had gedrukt localiseren. Geen probleem; de geur van ontlasting was overduidelijk aanwezig; en ik kan me niet voorstellen dat niemand er last van heeft gehad of dat niemand dit had geroken.
Een bewoner met een ongelukje; braaksel; sputum ontlasting of urine; die help je; direct. Dan ga je niet gezellig erbij zitten; en doen alsof er niets aan de hand is en aan de kleur; met een muziekje bakje koffie en een koekje. Je zoekt de oorzaak op; want niemand; ook geen dementerende bewoner; vind dit prettig. Van buiten af; van buiten de woonkamer een leuk geheel; van binnenuit…. absoluut niet prettig en een penetrante ontlasting geur door de gehele woonkamer. Een ieder; ook de verzorgende; een ieder in de woonkmaer moet het gemerk hebben. Bewoners en ja…. ook de verzorgende die gezellig erbij zat. Ik dacht; nadat ik de bewoner met het ongeluk had meegenomen en direct ging verzorgen…….. als je dit soort dingen niet wil doen; een bewoner die duidelijk merkbaar in zijn broek had gedrukt; en je gaat gewoon bij de bewoners zitten net alsof er niets an de hand is…. ga dan niet in de zorg werken!
tot oneven
