by de man in de zorg on March 21, 2010
zondag 21 maart 2010
vannacht genacht; vriendin vrijdag
Het leek wel of we samen nachtdienst hadden. We, lees een van mijn dementerende bewoners op mijn kleinschalig woonproject, waar ik werk. Neen, mevrouw potje kwam afgelopen nacht zo’n vijftien keer uit bed.
Uit bed om… ja waarom eigenlijk? Vroeg waarom ze aan de wandel was. Ze haalde haar schouders op. Veel geprobeerd zoniet alles geprobeerd om haar te laten slapen, maar niets lukte.
Tekens in bed gelegd en welterusten toegewenst in de hoop dat ze zou gaan slapen.
Met een betoverende glimlach wenste ze me ook een goede nachtrust toe…. om vervolgens weer na een kwartiertje in haar pyama en pulman pantoffels over de gang te lopen.
Lopen en op zoek naar…. ja wat…..
Rond een uur of zes in de ochtend, mijn dienst zat er bijna op, zag ik haar slapen in een stoel die ze tijdens haar nacht wandeling was tegengekomen. Ik maakte haar wakker, want als je in een stoel in slaap val word je zo gebroken wakker.
Kom ik zal u op bed leggen; dat licht wat lekkerder, dan kan je nog even slapen.
Ja, zij ze slaperig, ik begin nu wel erg moe te worden
En ben je er morgen weer, vroeg ze mij
Morgen ben ik er weer… enne…. mevrouw potje, zullen we morgen weer samen nachtdienst draaien? 
Tot oneven
by de man in de zorg on March 19, 2010
vrijdag 19 maart 2010
gisteren vrij; vriendin dag
Probleem…. ehhhhh…. een bewoner heeft moeite met lopen
Doel …. ehhhhh…. veiligheid
Actie …. ehhhhh…. rollator
Evaluatie…. ehhhhh…. over een jaar
Dus dit is jouw zorgplan?
Ja, dat is hem.
Dat is goed, jij beheers zorgplannen, een van de belangrijkste punten van de opleiding tot vig, verzorgende in de gezondheidzorg, nivo drie op mbo nivo. Ik ga hem voor je aftekenen. Neen, voor jouw niet zoals het hoort en ook vroeger was, dat je op je werk net zo goed je zorgplannen moet kunnen maken als wat je op school geleerd heb. Dit is de praktijk van verzorgende nivo drie en bijna gediplomeerd zijn, en dan word er van jouw verwacht dat je op debielen nivo denkt. Dat is belangrijk; want in de praktijk, waar honderd en een dingen moeten gebeuren en je verdomd goed moet weten hoe je problemen oplos en met talloze dingen gelijk komt te werken en dus ook moet inspelen, omdat dit van jouw als gediplomeerde word verwacht….. mag je op debielen nivo 1 denken.
We gaan pillen delen.
De leerling deelt honderd pillen. Negen en negentig verkeerde pillen geeft ze, maar ze geeft toch 1 pil goed.
Gefeliciteerd, je beheerst een van je belangrijkste punten in de opleiding nivo drie vig tot verzorgende. Ik teken hem af. Natuurlijk, die negen en negentig verkeerde pillen die je geef, dat kan gebeuren. Je gaf toch 1 pil goed?
Ja geeft de leerling trots aan.
Kijk dat is netjes. Ik teken hem af. Je beheerst pillen delen, en je mag in de praktijk van de ouderenzorg pillen delen. Je geeft in ieder geval 1 pil goed. Gefeliciteerd met je punt.
Waar is de tijd gebleven, dat ik super gemotiveerde leerlingen had, met kennis en bagage en die gemotiveerd waren. Met gasten die weten dat ze met een zorgopleiding bezig zijn en datje voor het vak verzorgende in de ouderenzorg ook kennis moet hebben. Hoger als op kleuternivo denken. Waar zijn de christines en dianes en wie al niet meer? Idioot goede leerlingen, misschien wel buiten gewoon goede leerlingen. Ik heb ze gehad, talloze, maar ik schrik regelmatig van de kwaliteit van de leerlingen die deze opleiding volgen. Het lijkt soms wel of het diploma van verzorgende is afgezakt naar het kennis nivo van een kleur of teken wedstrijd van het peuterschool. Een pakje boter bij de albert hein is moeilijker te verkrijgen dan een diploma vig, omdat je bij de albert hein moet denken waar de boter staat. Soms, ik heb het niet over alle leerlingen, schrik ik er echt van.
Ik praat er thuis over, met mijn vriendin, die ook leerlingen begeleid in haar zorginstelling, en het lijkt wel of we beiden op dezelfde afdeling staan met dezelfde leerlingen. Ook zij loopt tegen dit soort dingen aan. Ja, het lijkt inderdaad soms wel of het mbo nivo van de opleiding van vigger nivo drie op mbo nivo is afgezakt naar het lagere dibielen school nivo.
Vroeger was niet alles beter in de zorg, maar de opleidingen in de zorg waren goed. Vroeger…..
Sorry voor mijn taalgebruik, en sorry voor de vele goede gemotiveerde leerlingen die deze opleiding volgen.
by de man in de zorg on March 13, 2010
zaterdag 13 maart 2010
gisteren dag; vriendin dag
U bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik, toen een familielid iets vroeg aan mij toen ik juist met zeven dingen tegelijkertijd bezig was.
De zorg; ook mijn werk op mijn kleinschalig woonproject; twee handen die zeven of meer dingen tegelijkertijd doen. Bezig zijn met iets en gelijk weer ook bezig zijn met iets anders en nog iets anders.
De familie kwam naar mij toe en had nog wat te vragen, juist toen ik druk bezig was met die zeven andere dingen die je altijd gelijk doet. Kwam iets vragen over hun naaste. Ze stelde de vraag en ik beantwoorde hem netjes. “U vind mij toch niet lastig” gaf de familie aan. Neen, natuurlijk niet, geen enkel probleem…. maar waarom juist even nu, terwijl ik bezig ben met zoveel dingen.
Familie van mijn bewoners reageert zoals ik ook zal doen. Eigenlijk ook weer niet. Ik zou veel lastiger wezen, als het om een naaste gaat. Ik zou er ook bovenop zitten met mijn vragen en met antwoorden van “ik zoek het zodadelijk even uit”, zou ik geen genoegen nemen. Druk of niet druk, excuus of geen excuus, het gaat om mijn naaste en daar wil ik ongeacht drukte gewoon antwoorden en goede zorg voor. Ik begrijp het standpunt van familie volkmen, en het is zo makkelijk praten als je een ziekenverzorgende bent, en het geen naaste is van jezelf. Ik heb ja….. een zakelijke relatie, en voor hun is het hun vader, moeder echtegenoot of wat dan ook. De afstand is gewoon groter tussen mij en bewoner dan voor famile. Ik kijk anders naar zorg als verzorgende dan als familie.Logisch denk ik. Mijn zorg, of onze zorg eigenlijk moet goed wezen en met alles daaromheen. Maar wat als het voormij de andere kant zou wezen die daar zat. Stel dat het mijn naaste zou wezen in een zorginstelling. Zou het goed zoals die witte zorgverleners het dan noemen wel zo goed zijn ? Zou ik niet voor mijn naaste dat extra willen hebben, en die dingen die weer en weer vergeten zijn door de verpleegsters mij gaan irriteren? Dat ik vragen ga stellen, dat ik mensen aanschiet en weer en weer en weer…. net zolang dat ze mij als famlielid gaan kennen als de lastige familie van? Weetje; ik denk dat ik verdomd lastig ben en zal zijn als een van mijn naaste verzorgd zou worden op een zorgafdeling. Ik ken al die truckjes door en door van al dat wit, hun geheimen zijn immers ook mijn geheimen. Neen, ik trap daar ik niet in.
U bent niet lastig, zei ik maar het komt zo ongelegen uit, dacht ik. Dat zeg je nauw wel, zag ik de familie denken. Ik weet dat het altijd ongelegen komt en zeg je wel met een prodent smile dat ik niet lastig bent….zag ik de famile denken. Ik geloof er geen bal van…zag ik ze denken. De het familielid kwam ook uit de zorg, en kon mijn gedachte door en door lezen…. omdat zij waarschijnlijk ook dezelfde truckjes op haar werk gebruikte.
by de man in de zorg on March 1, 2010
maandag 1 maart 2010
gisteren vrij; aukje (fictieve naam) haar laatste werkdag op mijn afdeling 
Een lokatiemannager; zo heten de directeuren van zorginstellingen tegenwoordig veelal; zei ooit eens tijdens een nieuwjaarstoespraak “het kapitaal van deze instelling zijn jullie; en daar zijn we zuinig op”. Het kapitaal…. het personeel wat er voor zorgt dat een zorginstelling de zorg verkoopt die ze graag willen en ook naar buiten word uitgedragen. Zonder goed en deskundig personeel kan een zorginstelling nooit staan waar ze staan en zullen ze nooit zo ver gekomen zijn als dat ze gekomen zijn. Ik hoorde deze woorden tijdens deze nieuwjaarstoespraak aan en ja… het deed me veel. Dat je als personeel ergens voor staat; dat men zuinig op je bent; dat je als individu zo belangrijk bent op een afdeling en zorginstelling; dat je als waarde word gezien. “Zonder jouw kunnen we het niet”.
De klappen vallen op mijn afdeling en project. Schreef ik in januari dat er mensen uitmoesten en dat er grote kans was dat ik het zou zijn; zijn de keuzes voorlopig anders uitgevallen. Voorlopig; want ik weet niet wat er nog komen gaat. Er zijn mensen die wegmoeten; en ook een enkeling wacht de onzekerheid niet af en kiezen voor een baan in de buurt. Stuk voor stuk; mensen die we heel hart nodig hebben op mijn afdeling. Deskundige en gemotiveerde collega’s die staan voor een afdeling, een team en een project; ONS project. Collega’s die hebben gezorgd dat we draaien zoals het nu gaat, en zonder hun inzet hadden we nooit geweest waar we nu waren.
Aukje haar laatste werkdag op mijn afdeling…. daar begon ik mee. Auke; een fantastisch goede collega. Goede collega kijkend naar haar kijk op zorg en hoe ze met de bewoners omging. Een collega die onmisbaar is en waar eke zorginstellng blij mee zou zijn. Prettig om mee te werken; en zeker niet van tien in een dozijn. Ik schrok ervan toen ik de berichten hoorde; en ik vroeg me af… waarom???? In het grote geheel; het inkrimpen van formatieplaatsen als gevolg van de zorgzwaartepakketten; terwijl een ieder roept dat er meer handen aan het bed moeten komen; snap ik er echt geen bal van… of wil ik het nog wel snappen. Minder geld betekend minder geld voor de instellingen en ja… bezuinigen op je uitgaven. Vooropgesteld; dat ik het mijn werkggever niet kwalijk kan nemen; met moet het ook maar vanuit de verzekerings maatschappijen en vanuit den haag.
Aukje; ik al je missen; niet alleen als collega; maar zeker ook als mens; ik vond het idioot prettig met je werken. Zoals jij bezig bent of ja was op de afdeling met je zorg….petje af. Balen; als team, en collega’s dat het allemaal zo moet gaan; omdat wij mensen zoals jij nodig hebben; voor wat leuks en goeds neer te zetten voor die oudjes die wij verzorgen.
Aukje haar laatste werkdag op mijn afdeling; kapitaal vernietiging in de zorg……. ; “het kapitaal van en zorginstellig is het personeel wat er loopt”… er is gisteravond weer een berg geld verdwenen.
Het gaat je goed…hoop ik…. groetjes Johan
