by de man in de zorg on March 1, 2010
maandag 1 maart 2010
gisteren vrij; aukje (fictieve naam) haar laatste werkdag op mijn afdeling 
Een lokatiemannager; zo heten de directeuren van zorginstellingen tegenwoordig veelal; zei ooit eens tijdens een nieuwjaarstoespraak “het kapitaal van deze instelling zijn jullie; en daar zijn we zuinig op”. Het kapitaal…. het personeel wat er voor zorgt dat een zorginstelling de zorg verkoopt die ze graag willen en ook naar buiten word uitgedragen. Zonder goed en deskundig personeel kan een zorginstelling nooit staan waar ze staan en zullen ze nooit zo ver gekomen zijn als dat ze gekomen zijn. Ik hoorde deze woorden tijdens deze nieuwjaarstoespraak aan en ja… het deed me veel. Dat je als personeel ergens voor staat; dat men zuinig op je bent; dat je als individu zo belangrijk bent op een afdeling en zorginstelling; dat je als waarde word gezien. “Zonder jouw kunnen we het niet”.
De klappen vallen op mijn afdeling en project. Schreef ik in januari dat er mensen uitmoesten en dat er grote kans was dat ik het zou zijn; zijn de keuzes voorlopig anders uitgevallen. Voorlopig; want ik weet niet wat er nog komen gaat. Er zijn mensen die wegmoeten; en ook een enkeling wacht de onzekerheid niet af en kiezen voor een baan in de buurt. Stuk voor stuk; mensen die we heel hart nodig hebben op mijn afdeling. Deskundige en gemotiveerde collega’s die staan voor een afdeling, een team en een project; ONS project. Collega’s die hebben gezorgd dat we draaien zoals het nu gaat, en zonder hun inzet hadden we nooit geweest waar we nu waren.
Aukje haar laatste werkdag op mijn afdeling…. daar begon ik mee. Auke; een fantastisch goede collega. Goede collega kijkend naar haar kijk op zorg en hoe ze met de bewoners omging. Een collega die onmisbaar is en waar eke zorginstellng blij mee zou zijn. Prettig om mee te werken; en zeker niet van tien in een dozijn. Ik schrok ervan toen ik de berichten hoorde; en ik vroeg me af… waarom???? In het grote geheel; het inkrimpen van formatieplaatsen als gevolg van de zorgzwaartepakketten; terwijl een ieder roept dat er meer handen aan het bed moeten komen; snap ik er echt geen bal van… of wil ik het nog wel snappen. Minder geld betekend minder geld voor de instellingen en ja… bezuinigen op je uitgaven. Vooropgesteld; dat ik het mijn werkggever niet kwalijk kan nemen; met moet het ook maar vanuit de verzekerings maatschappijen en vanuit den haag.
Aukje; ik al je missen; niet alleen als collega; maar zeker ook als mens; ik vond het idioot prettig met je werken. Zoals jij bezig bent of ja was op de afdeling met je zorg….petje af. Balen; als team, en collega’s dat het allemaal zo moet gaan; omdat wij mensen zoals jij nodig hebben; voor wat leuks en goeds neer te zetten voor die oudjes die wij verzorgen.
Aukje haar laatste werkdag op mijn afdeling; kapitaal vernietiging in de zorg……. ; “het kapitaal van en zorginstellig is het personeel wat er loopt”… er is gisteravond weer een berg geld verdwenen.
Het gaat je goed…hoop ik…. groetjes Johan
by de man in de zorg on February 27, 2010
zaterdag 27 februari 2010
Gisteren laat; vriendin vrij
Sprak gisteren ochtend een zeer naast familielid van mij over de beste wel grote effecten en gevolgen van het beiden in de zorg werken. Beiden in de zorg en onregelmatig werken betekend heel simple dat je vaak langs elkaar heenloop. Dat je weinig dagen samen bent. Dat avonden die je samen bent zondermeer kostbaar zijn danwel onbetaalbaar zijn. Dat je niet atijd een sociaal leven goed kan onderhouden. Dat je vaak werk; op avonden dat anderen vrij zijn. Dat je met feestdagen altijd… altijd een van de twee moet werken.
Ik gaf aan dat zo ons leven is en dat het helaas…. helaas niet anders is. Ik gaf aan dat er soms problemen zijn en dat mensen het totaal niet begrijpen dat als je of alleen komt; of een andere dag kijkend naar verjaardagen. Soms is het onbegrip er totaal niet. Mijn verhaal werd aangehoord en ja…. ze begreep het wel.
“Het is inderdaad rot dat jullie soms zo langs elkaar heenlopen en dat jullie niet op alle verjaardagen kunnen komen. Een ieder vind het rot; maar kijkend naar julle werk; jullie werken beiden in de zorg is het gewoon niet anders”, gaf ze aan.
“Gelukkig maar dat u er zo over denkt” ; gaf ik aan ; “maar niet ieder begrijp dit soms en ja…. dat levert spanningen op onderling in de familie. Soms totale onbegrip”.
“Ik snap niet dat ze dat niet snappen; ik begrijp het wel dat jullie elkaar weinig zien en gewoon niet alle verplichtingen na kunnen komen die een ander wel kan nakomen”.
“En Johan; komen jullie morgen op mijn verjaardag”?
“Ik zou graag willen; maat ik heb late dienst en ik kan dus niet komen”.
Het knopje ging om.
De persoon die begripvol was; en het niet snapte dat anderen niet begrepen dat wij ondermatig werken; dat we daardoor soms amper een relatie hebben; dat ons sociale leven niet net als anderen is…… vernaderde in een onbegripvol begripvol persoon. Alle begrip was weg; want het was immers haar verjaardag…… Het begrip… dat begrip verdween als sneeuw voor de zon…. want wij konden niet komen, en dat op haar verjaadag. Het knopje ging om; en de persoon werd erg boos en er onstond een niet prettige sfeer bij een persoon die ik als zeer naaste moet rekenen…..
Ik moest giteravond werken; vriendin had dag….. op ons commucatie briefje schreef ik aan mijn vriendin TOTAAL GEEN BEGIRP….. DOOR EEN ZEER BEGRIPVOL PERSOON!!!!!
by de man in de zorg on February 21, 2010
zondag 21 februari 2010
Mijn god; gisteren was het weer zo ver. Weer, omdat het werken met dementerende bewoners soms wat “risicofactoren” met zich mee brengt. Werken met dementerende betekend onder andere dat je regelmatig met geweld te maken heb; zoniet elke dag. Ook bij mij op mijn afdeling; heb ik diverse bewoners waarbij er een vorm van agressie aanwezig is. Ik heb het dan over slaan; schoppen en wat al niet meer.
In mijn beroep; het werken met dementerende bewoners heb ik vrijwel dagelijks met lichamelijk geweld te maken; dat staat vast.
Gisteren aan het wassen bij een bewoner helaas ook weer. Gelukkig miste haar knieen mijn hoofd; maar die had ze al goed geraakt met haar vlakke hand. na de zorg stond ook haar leeftijd in nagels in mijn armen gegrift.Een mooie kras en ja; helaas talloze wondjes op mijn armen en handen. Ze heeft lange nagels waarmee ze goed kan krabben. Dementerend; maar wel weten waar ze je als witte rakker veel pijn kan bezorgen.
Dus ja; ik zag er mooi uit; door haal lange nagels.
Ze zat in de woonkamer in de middag en ja ;het was rustig op de afdeling. Ik keek naar mijn armen en ja; de plekken zaten er nog zichtbaar op.
“Wat heeft u mooie nagels” gaf ik aan.
Ze keek naar haar nagels.
“Zie ik daar een hapertje”?
Ze keek nog eens.
“Zal ik uw nagels even mogen verzorgen; zo dadelijk blijft u achter iets hangen en dan doet het zeer”.
Ze knike dat ik het mocht doen.
Ik pate het manicure setje. Ik pakte de nagelschaar; knipte haar lange nagels waarmee ze perfect kan krabben zeer kort. “Nu nog even de randjes verzorgen; dan zijn ze mooi rond”.
Ik pakte de vijl en ja; elk scherp puntje wat er nog aan zat vijlde ik weg; dit zover ik kon en zonder dat ik haar pijn deed.
“Nu nog even nagellaken gaf ik aan”; zo nichterig mogenlijk als ik dat maar kon zeggen; hoewel ik nimmer zoiets doet. Ik pakte een klodder nagelak en deed “deskundig” haar nagels lakken.
“Mooi”?
“Ja mooi” gaf ze aan. “Dank u”.
Graag gedaan gaf ik aan, aan haar…. zo dat scheelt weer negenentagtig wondjes van nagels in mijn armen volgend keer dacht ik 
by de man in de zorg on January 7, 2010
donderdag 7 januari 2010
gisteren nacht; vriendin dag
Mijn afdeling; mijn kleinschalig woonproject…. ja na eerst op somatiek te hebben gewerkt; loop ik daar al weer een aardige tijd rond te dartellen op pg. Ik schrijf er veel over; vertel elke oneven dag mijn stukje over zorg en kopzorgen; gewoon om de dag van mij af te schrijven. Veel weten jullie; over mijn werkgever…. geen slechte werkgever dat zeker; en over hoe wij daar in dat project de dingen een beetje op poten proberen te zetten.
Ja; wat weten jullie eigenlijk niet…. de dingen waar ik tegen aanloop denk ik; maar daar zal je mij nimmer over horen op deze weblog. Ik kan blijven schrijven; mits ik me aan bepaalde strenge eissen hou. Terecht; een werkgever mag nimmer schade ondervinden van een of andere werknemer die stukjes schrijf op internet en ten tweede….. ik zou verdomd stom wezen om de ellende met mijn werkgever op mijn hals te halen als ik stukjes schrijf.
Maarja; een chinees spreekwoord…. 1 plaatje zegt meer dan duizend woorden. Enkele foto’s van mijn afdeling; de aankomende dagen volgen er meer; gewoon om een indruk te geven van mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bewoners. foto’s; uiteraard altijd zonder personen of dingen die op enigerwijze de privacy kunnen schade van bewoners en of het belang van werkgever. Je ken dat wel; privacy, en werkgevers belangen en zo… zeer terecht!
Een bord bij de ingang van mijn afdeling.
Mooi hoogvliet; dichtbij rotterdam. De afdeligen zijn genoemd naar delen van rotterdam of wat dan ook. Een waanzinnig mooi en groot schilderij bij de brievenbussen; van de haven; met de namen oud rotterdam en nieuw rotterdam. Mooi….. maar een advies voor de schilder voor dit schilderij…. volgende keer als je blieft zonder groot logo. Ik zou heel graag zo’n schilderij willen kopen van je; maar als je midden op het schilderij een grote reclame uiting ga hangen…. echt zonde van dat hele mooie schilderij; ik zou ze er zelf niet opgetekend hebben.
Twee foto’s, er gaan er nog meer volgen van mijn afdeling.
tot oneven
