by de man in de zorg on March 13, 2010
zaterdag 13 maart 2010
gisteren dag; vriendin dag
U bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik, toen een familielid iets vroeg aan mij toen ik juist met zeven dingen tegelijkertijd bezig was.
De zorg; ook mijn werk op mijn kleinschalig woonproject; twee handen die zeven of meer dingen tegelijkertijd doen. Bezig zijn met iets en gelijk weer ook bezig zijn met iets anders en nog iets anders.
De familie kwam naar mij toe en had nog wat te vragen, juist toen ik druk bezig was met die zeven andere dingen die je altijd gelijk doet. Kwam iets vragen over hun naaste. Ze stelde de vraag en ik beantwoorde hem netjes. “U vind mij toch niet lastig” gaf de familie aan. Neen, natuurlijk niet, geen enkel probleem…. maar waarom juist even nu, terwijl ik bezig ben met zoveel dingen.
Familie van mijn bewoners reageert zoals ik ook zal doen. Eigenlijk ook weer niet. Ik zou veel lastiger wezen, als het om een naaste gaat. Ik zou er ook bovenop zitten met mijn vragen en met antwoorden van “ik zoek het zodadelijk even uit”, zou ik geen genoegen nemen. Druk of niet druk, excuus of geen excuus, het gaat om mijn naaste en daar wil ik ongeacht drukte gewoon antwoorden en goede zorg voor. Ik begrijp het standpunt van familie volkmen, en het is zo makkelijk praten als je een ziekenverzorgende bent, en het geen naaste is van jezelf. Ik heb ja….. een zakelijke relatie, en voor hun is het hun vader, moeder echtegenoot of wat dan ook. De afstand is gewoon groter tussen mij en bewoner dan voor famile. Ik kijk anders naar zorg als verzorgende dan als familie.Logisch denk ik. Mijn zorg, of onze zorg eigenlijk moet goed wezen en met alles daaromheen. Maar wat als het voormij de andere kant zou wezen die daar zat. Stel dat het mijn naaste zou wezen in een zorginstelling. Zou het goed zoals die witte zorgverleners het dan noemen wel zo goed zijn ? Zou ik niet voor mijn naaste dat extra willen hebben, en die dingen die weer en weer vergeten zijn door de verpleegsters mij gaan irriteren? Dat ik vragen ga stellen, dat ik mensen aanschiet en weer en weer en weer…. net zolang dat ze mij als famlielid gaan kennen als de lastige familie van? Weetje; ik denk dat ik verdomd lastig ben en zal zijn als een van mijn naaste verzorgd zou worden op een zorgafdeling. Ik ken al die truckjes door en door van al dat wit, hun geheimen zijn immers ook mijn geheimen. Neen, ik trap daar ik niet in.
U bent niet lastig, zei ik maar het komt zo ongelegen uit, dacht ik. Dat zeg je nauw wel, zag ik de familie denken. Ik weet dat het altijd ongelegen komt en zeg je wel met een prodent smile dat ik niet lastig bent….zag ik de famile denken. Ik geloof er geen bal van…zag ik ze denken. De het familielid kwam ook uit de zorg, en kon mijn gedachte door en door lezen…. omdat zij waarschijnlijk ook dezelfde truckjes op haar werk gebruikte.
by de man in de zorg on December 13, 2009
zondag 13 december 2009
gisteren vrij; vriendin dag
we hebben het gehaald; het hkz keurmerk. Het felbegeerde keurmerk waarmee je jezelf als zorginstellling onderscheid in kwaliteit. Het hkz keurmerk, ja, na zoveel werk van velen zijn we er als afdeling is wel erg trots op.
Neen, afgelopen woensdag waren de mensen die het keurmerk verlenen op de afdeling en hebben gesprekken gevoerd onder andere het afdelingshoofd en evv ers. Compleet doormidden gezaagd en binnenstebuiten gekeerd, door de vele moeilijke vragen die deze mensen stellen. Terecht het gaat over een kwaliteits keurmerk een moet je als zorgafdeling, instelling en ook zorggroep wel aan zeer hoge eisen voldoen. Een keurmerk; een ongelooflijk belangrijk keurmerk waarmee je jezelf onderscheidt. Drie kleuren zijn er brons, zilver en goud. We hebben brons en ja ik denk dat we er best wel trots op zijn.
Trots als zorggroep en als instelling, maar het keurmerk had er nooit niet kunnen zijn zonder tomeloze inzet van leidinggevende en evv-ers op afdelingsnivo. Ik heb persoonlijk enorm veel waardering voor hetgeen wat deze mensen met name hebben neergezet op mijn afdeling. De massa werk, de vele vergaderingen, het vele werk en niet te vergeten de talloze malen dat deze gasten in eigen tijd zijn teruggekomen om het keurmerk te behalen en ook de voorbereiding hiervan. Elke dag dat zij aanwezig waren; weer bezig zijn om te werken om te voldoen aan hoge kwaliteitseisen waar je als zorginstellling aan moet voldoen om dit voor elkaar te krijgen.
Regels wetgeving en wat al niet meer; er komt veel bij kijken. Om eerlijk te zijn het gaat om dingen waarmee je als zorgverlener aan het bed mee werk, waar ook om eerlijk te zijn totaal niet bij stilstaat.
Het gaat niet alleen om de zorg; het gaat voornamelijk om de protocollen de dossiers en hoe we dingen worden gedaan op de afdeling. Een massa werk, een hele grote berg werk dat door deze gasten is neergezet met name. Ik maak een diepe buiging naar deze mensen, deze vijf mensen (4 evv-ers, en een leidinggevende) die dit op een fantastische manier hebben gedaan op mijn afdeling.
Ik sprak mijn leidinggevende, en zij gaf aan dat we het met zijn allen hebben gehaald. Van hoog ongetwijfeld tot laag ongetwijfeld weet dat het misschien anders in elkaar zit. Tenminste zo kijk ik ernaar. Zonder deze vijf mensen en de grote opoffering die hebben gedaan in vrije tijd en ook op op het werk. Een keurmerk waaraan wij nooit aan zouden hebben voldaan zonder deze geasten; kijkend naar de hoge eisen die keurmerk met zich meeneemt. Niet dat wij als afdeling een niet zo mee bezig zijn en waren, naar de kennis die nodig is en ook de achtergrond die nodig is om deze mensen van het hkz keurmerk te laten zien dat je een kwaliteit instelling bent, is in mijn ogen zeer hoog. Af en toe leek het wel of je als afdelingshoofd en evv-ers een universitaire opleiding moest hebben; en geen mbo opleiding; wil je de kennis bij elkaar hebben om deze mensen te woord te staan.
Terecht voor een kwaliteits een keurmerk, wat je niet krijgt er drie pakjes boter bij de Albert Heijn maar waar je als instelling zijnde aan waanzinnig veel eisen moet voldoen. Het keurmerk wat je niet voor niets kreeg, je moet als instelling ergens voor staan. Ergens….. zeer veel bedoel ik eigenlijk. Ik maak een diepe buiging voor met name deze vijf mensen op mijn afdeling die de gesprekken hebben gevoerd op mijn afdeling voor het hkz het keurmerk. Ik buig nogmaals en nogmaals en bezeer mijn rug.
Niet alleen bij mij maar ook op alle andere afdelingen van mijn instelling is hetzelfde gebeurd. Misschien is het een onderdeel van je werk, maar waar zou een instelling zijn zonder deze tomeloze inzet van deze leidinggevende en een evv-ers op alle afdelingen en waar zou het keurmerk zijn als deze mensen niet structureel hun eigen tijd zouden hebben opgeofferd om aan deze hoge kwaliteitseisen te voldoen en in de voorbereidingen hieraan. Mijn dank is groot en ik weet zeker dat op topniveau tot de raad van bestuur van mijn zorggroep de dank ook groot is voor deze gasten. Mocht er ooit een 14 de maand komen in geld, denk niet aan die topbestuurders, maar denk aan het klootjesvolk dat bezig is op de afdeling en die hebben behaald waar je als instelling voor staat. Het kwaliteits keurmerk; hkz; brons.
Gefeliciteerd met het resultaat. Jullie resultaat!!! Gefeliciteerd!
Tot oneven
by de man in de zorg on December 3, 2009
donderdag 3 december 2009
gisteren dag; vriendin vrij
Gisteren mijn laatste dag gehad van mijn cursus over kleinschalig wonen. Ja; vier dagen over kleinschalig wonen; in pak hem beet twee maanden; en ja de invulling daarvan.
Weetje; er zijn van die cursussen daar denk je achteraf van; mijn god; wat moet je ermee…… er zijn van die cursussen daar heb je in de praktijk misschien wel erg veel aan. De cursus over kleinschalig wonen; ja….. de tweede categorie. Daar heb je veel aan denk ik; neen eigenlijk zeker weten heel veel aan.
Ingegaan op dingen waarbij je soms niet zo erg bij stilsta; maar wel enorm belangrijk zijn. Een cursus die je weer laat nadenken en ja; ik denk dat door hoe die man het deed; wel prettig was om te volgen.
Mooi cursusboek; goede voorbeelden; waarmee je in de praktijk aardig wat mee kan of ken.
Maarja; over deze cursus. Deze cursus is denk ik wel enorm belangrijk voor mij en voor het team geweest. Volop in verandering en in ontwikkeling naar kleinschalig wonen. Soms met volop vooruitgang; soms met tegenslag in het behalen met wat je met zijn allen graag wil; kleinschalig wonen voor mijn bewoners of eigenlijk onze bewoners. Veel leren; nog veel te leren. De spiegel voorhouden; hoe ver zijn we; wat doen we; en ja hoe gaan we verder. Verder vooruit; want stilstand is achteruitgang. Altijd kritisch kijken naar wat je doet en niet tevreden zijn als het goed is; maar kijken hoe het nog beter kan.
Die spiegel werd voor gehouden door een man die deze cursus deed en ook een dagje had meegelopen op de afdeling en die wist hoe goed of minder goed we bezig waren en zijn.
Weetje; je ken wel een mooie cursus geven; maar als je niet weet hoe het ergens aan toe gaat; dan kan je wel mooi een verhaaltje verkopen; maar je kan niet met je cursus inspelen wat er leeft. Misschien de achtergrond van deze man bij die cursus of misschien dat hij talloze voorbeelden had van hoe goed we het doen of minder goed we het doen….. juist door deze ervaring liep het wat anders dan een normale cursus. Prettiger denk ik.
En heb je veel geleerd kan je jezelf dan afvragen als je thuiskom en achter de computer dit stukje zit te krabbelen……
Ik denk dat we veel hebben geleerd denk ik…. Weetje al zou je de helft maar toepassen van het geleerde inde praktijk; dan maak je als medewerker; team en afdeling al een grote stap vooruit. Een stap vooruit naar wat we willen en waarbij we nooit zijn uitgeleerd en blijven leren van foute en werken aan wat beter kan….. de zorg die we als kleinschalig woonproject verkopen aan die ouderen die we verzorgen.
Dank je Arie….
(hij heeft ook nog een site. www.mensbeeld.nl )
by de man in de zorg on August 21, 2009
vrijdag 21 augustus 2009
gisteren nacht; vriendin laat
Sprak de buurman van een stuk verderop in de straat
“En buurman; hoe is het met u”?
“Wat is het warm he” gaf hij aan
“Ja waardeloos; het is bloedverziekend heet; ik heb nacht en ik slaap voor geen meter overdag” gaf ik hem aan.
“Dat geloof ik graag en op je werk”
“Ja; ik heb vannacht gewerkt; en ook op mijn werk was het warm; voor de bewoners vooral; het is geen doen voor die oudjes”
“Inderdaad; het is inderdaad warm; en niet alleen op je werk denk ik; ik weet met mezelf geen raad; er kom niks uit mijn handen”
“Dat weet ik; er komt niks uit je handen; dag werkeloze buurman”
“En vriendin hoe was het op je werk”???
“Ja….heet; erg warm op mijn afdeling waar ik werk. Ja Johan; geen airco of wat dan ook; en ja als ik al die mensen in mijn avonddienst op bed leg dan kom het zweet echt overal vandaan; het is haast niet te doen”.
“Ja; dat geloof ik graag; en met je bewoners”??
“Nauw Johan; dat weet je zelf ook wel; met die warmte is er gewoon een enorme onrust op de afdeling; die dementerende bewoners; ook bij mij weten zich met zichzelf geen raad; en zijn dan allemaal extreem onrustig”
“En heb je wel zelf goed voor jezelf gezorgd; ondanks dat het zo druk bij je is”?
“Ja dat wel; ik heb gisteren avond enorm veel gedronken; maar ik ben zo ongelooflijk veel kwijtgeraakt; van vocht”.
“Ja; dat geloof ik; in de avond valt de warme op je afdeling; en als je dan al die plakkerige mensen op bed moet leggen; ja dat is voor zowel de bewoners als ook jouw niet prettig”.
“Veels te warm Johan; en ik was kompleet uitgewoond toen ik naar buiten stapte van mijn werk; ik was kapot”!
“Ja; dat geloof ik; dat geloof ik zeker als je in een avonddienst in een zorgtoko zonder airco moet werken; met dementerende bewoners die door dat weer geheel van de leg zijn…ja dat is een enorm zware kluif zo’n avonddienst”
En jij Johan
“Ja; de nacht op een afdeling met climate control; is geen straf. De beste dienst met zulke dagen; de nachtdienst. Alleen dat slapen overdag…. waardeloos slecht; slaap maximaal vier uur ; als ik dat al slaap”.
Heerlijk….. zomer in Nederland; maar dertig graden is ja voor een ieder net iets te teveel; of je nu werkt of vrij bent.
tot oneven
