by de man in de zorg on March 29, 2010
maandag 29 maart 2010
Soms, soms zijn het van die kleine dingen die je dag al goed maken. Soms heb je van die momenten waarvan je kippevel krijgt, als je bezig bent met de zorg van dementerende bewoners. Mijn bewoners, op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Dementerend, van licht tot geheel in hun eigen wereld levende. Oke; voor vrijwel elke bewoner ben ik elke dag de nieuwe zuster, of zelfs na vijf minuten ben ik weer de nieuwe verzorger. De zuster met de prikkelbaard, een rokershoest en die nooit als vrouw verkleed gaat. Ja; je heb wel eens van die zusters die er ook zo uitzien. Ze zijn zeldzaam en heten mannen. Mannen in de zorg…. zeldzaam.
Oke, je heb wel eens van die momenten.
Verzorg een bewoner. Help haar op haar kamer. Normaal gesproken is er geen contact, in de zin dat er geen normaal contact is tussen zorgverlender en bewoner. Wel een glimlach, wel soms een uitrukking, soms een gebaar. Antwoorden op vragen die niet bij de vraag horen. Af en toe een knikje…. ja of neen.
Ik help een bewoner op de kamer, familie is er bij. Familie is bezig met kleiding aan het uitzoeken voor haar moeder, die er altijd op en top en perfect uitziet. “Moeder zag er altijd al zo netjes uit, en dat wil ik hier ook”, geeft de familie vaak aan.
Familie praat tegen hun moeder terwijl de kleding word gepakt. Ze pakt wat, laat het zien en de bewoner staart voor zich uit.
“Zal ik deze voor morgen neerleggen; deze vind ik wel erg mooi”, geeft de familie, aan terwijl ze de rok en het bloesje laat zien.
Moeders reageert niet.
De familie draait zich om.
Opeens…. “het is goed hoor anita”….. hoor ik de bewoner zeggen. Familie kijkt op, ik ben stom verbaast… hoorde ik dat nauw goed? “Het is goed hoor anita……”
“Wat goed van u, moeders dat u dit zeg. u heeft al maandenlang mijn naam niet utgesproken…..”
Diepdementerend is ze, soms zeer moeilijk om contact te krijgen bij deze bewoner en af en toe een ja of nee knik. En dan opeens deze woorden tegen haar dochter. Soms, soms zijn het van die kleine dingen die je dag al goed maken. Vrijdag avond toen ik dit hoorde uit de mond van deze bewoner kon bij voorbaat mijn gehele avonddienst niet meer stuk. Waanzinnig, echt!
by de man in de zorg on March 27, 2010
zaterdag 27 maart 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Wat loop je hard, je lijkt wel een verpleegster……. affiches van loesje, ja, ze zetten je altijd aan het nadenken. De combinatie van hardlopen en verpleegster…
Vraag iemand van buiten wat men vind van een baan in de zorg. Het antwoord zal bijna altijd zijn:
Weinig salaris.
Hard werken.
Vraag je wat iemand bezielt om in de zorg te gaan dan antwoord de buitenstaander naastenliefde of roeping. Dus als ik het goed begrijp, dan gaat iemand uit roeping, voor idioot weing geld zich rot lopen…….
Gisteren late dienst; de zoveelste dag dat ik mijn vriendin niet ziet en dat ik keihard moest werken met die paar lullige centen extra die je met een avonddienst verdien. Neen niet uit roeping deed ik dit. Ik doe dit werk omdat ik het leuk vind en voor het geld. Geld wat ik ook keihard nodig heb om in dit idiote land de steeds maar omhoogvliegende premies (ziekenfonds) belastingen (zuiveringsschap en wat al niet meer) en kosten van levensonderhoud te kunnen betalen…. Uit roeping….ik heb dat geld net zoals een ieder op de werkvloer waar dan ook keihard nodig…. De kreet “uit roeping”…. is voor mij omdat ik het leuk vind en dat ik ook het geld wat ik verdien, waarvoor ik dag en nacht op mijn benen staat, waardoor ik enorme kruisingen maak verdomd hard nodig heb!
by de man in de zorg on March 25, 2010
donderdag 25 maart 2010
gisteren vrij; vriendin vrij
Neen; best wel iets raars meegemaakt tijdens mijn nachtdiensten.
Kan het lang of kort beschrijven; maar ik heb de mail die ik heb verstuurd aan mijn hoofd gebruikt voor deze krabbel.
Dag afdelingshoofd; dag hoofd zorg.
Gedurende mijn nachten in mijn locatie is er op zaterdag op zondag nacht en zondag op maandag nacht visite geweest in de beneden hal.
Visite; lees een dakloze man van iets ouder van zeventig jaar. Een man; keurig net in pak; een actetasje en een tas van albert hein. Van zaterdag op zondag nacht gaf hij aan de metro te hebben gemist en dat hij zou wachten in het gebouw. In het gesprek dat ik met hem had kwam naar voren later dat hij zeventig jaar is of ouder; geen huis en geen onderdak heeft en dat hij naar de hal van het gebouw waar wij zitten kwam, om droog te zitten en bij de kachel voor de warmte.
Van zondag op maandag nacht verbleef deze man wederom in de hal.
Vooropgesteld dat er van hem kant zijnde geen enkele dreiging uit gaat of wat dan ook en dat het hier om een man van boven de zeventig is; keurig gekleed en zeer keurig in zijn woorden. Op straat zou je niet herkenen dat deze man geen dak boven het hoofd heeft.
Ik heb deze man laten zitten; en zoals dat hoort deze man rond zeven uur in de ochtend koffie gegeven. Menselijkheid. Ik vind dat deze man, als hij warmte vind en zonder iemand te storen hier veilig de nacht kan doorbrengen; in dit openbare gebouw; dat ik de laatste ben en was die hier wat op tegen heeft of had. Liever hier dan dat deze man gaat lopen op straat en bij de metro in elkaar word geslagen omdat hij kwetsbaar is en een kofftertje bij zich heeft…..
Ik heb geen last gehad van deze man en ik weet zeker dat ik aankomde nacht; mocht hij hier wederom eventueel “overnachten”; geen last of overlast zal bezorgen. Ik weet dat hij hier droog zit en vooral veilig zit; want een man van zeventig jaar hoort niet te zwerven op straat. Ik hoop dat ook de bewonerscommise of woningbouwvereniging hier menselijk mee omgaat…. maar je weet nooit helaas.
Vooropgesteld; ik heb er geen last van gehad en en gaat geen enkel drijging van deze hoogbejaarde dakloze keurg nnet geklede man af. Zit te slapen in een stoel in de hal; en is weg om half acht.
Tot zover mijn mail aan afdelingshoofd en hoofd zorg. Mijn laatste nacht was hij er niet meer. Ik hoopte enorm dat de bewonerscommisie of de wonigbouwvereniging niet zo onmenselijk was om deze hoogbejaarde man uit dit openbare gebouw te zetten….. maar mijn laatste nachten was hij er niet meer.
Ik hoop dat hij op een andere veilige plaats onderdak voor de nacht heeft; en niet dat hij “weg is gestuurd”; want een bejaarde man van in de zeventig hoort niet te zwerven op straat!
by de man in de zorg on March 23, 2010
dinsdag 23 maart 2010
gisteren nacht; vriendin laat
Ze was ook mijn voorgaande nacht al bezig met iets, maar toen ik binnenstapte op haar kamer tijdens mijn nachtdienst verstopte ze snel iets. Zij; lees een bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Zij; lees een bewonerd die altijd laat, zoniet erg laat naar bed gaat.
Ze stopte het weg toen ik op haar kamer kwam eergisteren; maar vannacht zag ik waarmee ze bezig was. Ze was bezig met haar kip. haar kip, een paaskip gekregen van familie, met achterop en bakje met chocolade. Op zichzelf wel een leuk ding, super kitsch, gemaakt van plastic en overal veren opgeplakt om deze prullaria, die ik ook altijd koop echt te laten lijken. Ik zag waarmee ze ook vannacht weer bezig was. Ze was aan het pulken aan de kip en ja; kijkend naar de veren op haar rollator was er weinig meer van over.
“Waar ben je mee bezig”, vroeg ik haar
“Ach, met niets” gaf ze aan en ze zette de kip op haar rollator.
Duidelijk was een groot kaalgeplukt deel te zien van de kip zonder veren; en de kont van de kip had ze ook al kaalgeplukt.
“Wat ben je aan het dien vroeg ik haar; je bent hem kaal aan het plukken”.
“Kaalplukken…doe niet zo gek…… die veren…… ach, hij is gewoon in de rui” 
tot oneven
