by de man in de zorg on March 27, 2010
zaterdag 27 maart 2010
gisteren laat; vriendin vrij
Wat loop je hard, je lijkt wel een verpleegster……. affiches van loesje, ja, ze zetten je altijd aan het nadenken. De combinatie van hardlopen en verpleegster…
Vraag iemand van buiten wat men vind van een baan in de zorg. Het antwoord zal bijna altijd zijn:
Weinig salaris.
Hard werken.
Vraag je wat iemand bezielt om in de zorg te gaan dan antwoord de buitenstaander naastenliefde of roeping. Dus als ik het goed begrijp, dan gaat iemand uit roeping, voor idioot weing geld zich rot lopen…….
Gisteren late dienst; de zoveelste dag dat ik mijn vriendin niet ziet en dat ik keihard moest werken met die paar lullige centen extra die je met een avonddienst verdien. Neen niet uit roeping deed ik dit. Ik doe dit werk omdat ik het leuk vind en voor het geld. Geld wat ik ook keihard nodig heb om in dit idiote land de steeds maar omhoogvliegende premies (ziekenfonds) belastingen (zuiveringsschap en wat al niet meer) en kosten van levensonderhoud te kunnen betalen…. Uit roeping….ik heb dat geld net zoals een ieder op de werkvloer waar dan ook keihard nodig…. De kreet “uit roeping”…. is voor mij omdat ik het leuk vind en dat ik ook het geld wat ik verdien, waarvoor ik dag en nacht op mijn benen staat, waardoor ik enorme kruisingen maak verdomd hard nodig heb!
by de man in de zorg on March 25, 2010
donderdag 25 maart 2010
gisteren vrij; vriendin vrij
Neen; best wel iets raars meegemaakt tijdens mijn nachtdiensten.
Kan het lang of kort beschrijven; maar ik heb de mail die ik heb verstuurd aan mijn hoofd gebruikt voor deze krabbel.
Dag afdelingshoofd; dag hoofd zorg.
Gedurende mijn nachten in mijn locatie is er op zaterdag op zondag nacht en zondag op maandag nacht visite geweest in de beneden hal.
Visite; lees een dakloze man van iets ouder van zeventig jaar. Een man; keurig net in pak; een actetasje en een tas van albert hein. Van zaterdag op zondag nacht gaf hij aan de metro te hebben gemist en dat hij zou wachten in het gebouw. In het gesprek dat ik met hem had kwam naar voren later dat hij zeventig jaar is of ouder; geen huis en geen onderdak heeft en dat hij naar de hal van het gebouw waar wij zitten kwam, om droog te zitten en bij de kachel voor de warmte.
Van zondag op maandag nacht verbleef deze man wederom in de hal.
Vooropgesteld dat er van hem kant zijnde geen enkele dreiging uit gaat of wat dan ook en dat het hier om een man van boven de zeventig is; keurig gekleed en zeer keurig in zijn woorden. Op straat zou je niet herkenen dat deze man geen dak boven het hoofd heeft.
Ik heb deze man laten zitten; en zoals dat hoort deze man rond zeven uur in de ochtend koffie gegeven. Menselijkheid. Ik vind dat deze man, als hij warmte vind en zonder iemand te storen hier veilig de nacht kan doorbrengen; in dit openbare gebouw; dat ik de laatste ben en was die hier wat op tegen heeft of had. Liever hier dan dat deze man gaat lopen op straat en bij de metro in elkaar word geslagen omdat hij kwetsbaar is en een kofftertje bij zich heeft…..
Ik heb geen last gehad van deze man en ik weet zeker dat ik aankomde nacht; mocht hij hier wederom eventueel “overnachten”; geen last of overlast zal bezorgen. Ik weet dat hij hier droog zit en vooral veilig zit; want een man van zeventig jaar hoort niet te zwerven op straat. Ik hoop dat ook de bewonerscommise of woningbouwvereniging hier menselijk mee omgaat…. maar je weet nooit helaas.
Vooropgesteld; ik heb er geen last van gehad en en gaat geen enkel drijging van deze hoogbejaarde dakloze keurg nnet geklede man af. Zit te slapen in een stoel in de hal; en is weg om half acht.
Tot zover mijn mail aan afdelingshoofd en hoofd zorg. Mijn laatste nacht was hij er niet meer. Ik hoopte enorm dat de bewonerscommisie of de wonigbouwvereniging niet zo onmenselijk was om deze hoogbejaarde man uit dit openbare gebouw te zetten….. maar mijn laatste nachten was hij er niet meer.
Ik hoop dat hij op een andere veilige plaats onderdak voor de nacht heeft; en niet dat hij “weg is gestuurd”; want een bejaarde man van in de zeventig hoort niet te zwerven op straat!
by de man in de zorg on March 19, 2010
vrijdag 19 maart 2010
gisteren vrij; vriendin dag
Probleem…. ehhhhh…. een bewoner heeft moeite met lopen
Doel …. ehhhhh…. veiligheid
Actie …. ehhhhh…. rollator
Evaluatie…. ehhhhh…. over een jaar
Dus dit is jouw zorgplan?
Ja, dat is hem.
Dat is goed, jij beheers zorgplannen, een van de belangrijkste punten van de opleiding tot vig, verzorgende in de gezondheidzorg, nivo drie op mbo nivo. Ik ga hem voor je aftekenen. Neen, voor jouw niet zoals het hoort en ook vroeger was, dat je op je werk net zo goed je zorgplannen moet kunnen maken als wat je op school geleerd heb. Dit is de praktijk van verzorgende nivo drie en bijna gediplomeerd zijn, en dan word er van jouw verwacht dat je op debielen nivo denkt. Dat is belangrijk; want in de praktijk, waar honderd en een dingen moeten gebeuren en je verdomd goed moet weten hoe je problemen oplos en met talloze dingen gelijk komt te werken en dus ook moet inspelen, omdat dit van jouw als gediplomeerde word verwacht….. mag je op debielen nivo 1 denken.
We gaan pillen delen.
De leerling deelt honderd pillen. Negen en negentig verkeerde pillen geeft ze, maar ze geeft toch 1 pil goed.
Gefeliciteerd, je beheerst een van je belangrijkste punten in de opleiding nivo drie vig tot verzorgende. Ik teken hem af. Natuurlijk, die negen en negentig verkeerde pillen die je geef, dat kan gebeuren. Je gaf toch 1 pil goed?
Ja geeft de leerling trots aan.
Kijk dat is netjes. Ik teken hem af. Je beheerst pillen delen, en je mag in de praktijk van de ouderenzorg pillen delen. Je geeft in ieder geval 1 pil goed. Gefeliciteerd met je punt.
Waar is de tijd gebleven, dat ik super gemotiveerde leerlingen had, met kennis en bagage en die gemotiveerd waren. Met gasten die weten dat ze met een zorgopleiding bezig zijn en datje voor het vak verzorgende in de ouderenzorg ook kennis moet hebben. Hoger als op kleuternivo denken. Waar zijn de christines en dianes en wie al niet meer? Idioot goede leerlingen, misschien wel buiten gewoon goede leerlingen. Ik heb ze gehad, talloze, maar ik schrik regelmatig van de kwaliteit van de leerlingen die deze opleiding volgen. Het lijkt soms wel of het diploma van verzorgende is afgezakt naar het kennis nivo van een kleur of teken wedstrijd van het peuterschool. Een pakje boter bij de albert hein is moeilijker te verkrijgen dan een diploma vig, omdat je bij de albert hein moet denken waar de boter staat. Soms, ik heb het niet over alle leerlingen, schrik ik er echt van.
Ik praat er thuis over, met mijn vriendin, die ook leerlingen begeleid in haar zorginstelling, en het lijkt wel of we beiden op dezelfde afdeling staan met dezelfde leerlingen. Ook zij loopt tegen dit soort dingen aan. Ja, het lijkt inderdaad soms wel of het mbo nivo van de opleiding van vigger nivo drie op mbo nivo is afgezakt naar het lagere dibielen school nivo.
Vroeger was niet alles beter in de zorg, maar de opleidingen in de zorg waren goed. Vroeger…..
Sorry voor mijn taalgebruik, en sorry voor de vele goede gemotiveerde leerlingen die deze opleiding volgen.
by de man in de zorg on March 13, 2010
zaterdag 13 maart 2010
gisteren dag; vriendin dag
U bent niet lastig zei ik maar het komt zo ongelegen uit dacht ik, toen een familielid iets vroeg aan mij toen ik juist met zeven dingen tegelijkertijd bezig was.
De zorg; ook mijn werk op mijn kleinschalig woonproject; twee handen die zeven of meer dingen tegelijkertijd doen. Bezig zijn met iets en gelijk weer ook bezig zijn met iets anders en nog iets anders.
De familie kwam naar mij toe en had nog wat te vragen, juist toen ik druk bezig was met die zeven andere dingen die je altijd gelijk doet. Kwam iets vragen over hun naaste. Ze stelde de vraag en ik beantwoorde hem netjes. “U vind mij toch niet lastig” gaf de familie aan. Neen, natuurlijk niet, geen enkel probleem…. maar waarom juist even nu, terwijl ik bezig ben met zoveel dingen.
Familie van mijn bewoners reageert zoals ik ook zal doen. Eigenlijk ook weer niet. Ik zou veel lastiger wezen, als het om een naaste gaat. Ik zou er ook bovenop zitten met mijn vragen en met antwoorden van “ik zoek het zodadelijk even uit”, zou ik geen genoegen nemen. Druk of niet druk, excuus of geen excuus, het gaat om mijn naaste en daar wil ik ongeacht drukte gewoon antwoorden en goede zorg voor. Ik begrijp het standpunt van familie volkmen, en het is zo makkelijk praten als je een ziekenverzorgende bent, en het geen naaste is van jezelf. Ik heb ja….. een zakelijke relatie, en voor hun is het hun vader, moeder echtegenoot of wat dan ook. De afstand is gewoon groter tussen mij en bewoner dan voor famile. Ik kijk anders naar zorg als verzorgende dan als familie.Logisch denk ik. Mijn zorg, of onze zorg eigenlijk moet goed wezen en met alles daaromheen. Maar wat als het voormij de andere kant zou wezen die daar zat. Stel dat het mijn naaste zou wezen in een zorginstelling. Zou het goed zoals die witte zorgverleners het dan noemen wel zo goed zijn ? Zou ik niet voor mijn naaste dat extra willen hebben, en die dingen die weer en weer vergeten zijn door de verpleegsters mij gaan irriteren? Dat ik vragen ga stellen, dat ik mensen aanschiet en weer en weer en weer…. net zolang dat ze mij als famlielid gaan kennen als de lastige familie van? Weetje; ik denk dat ik verdomd lastig ben en zal zijn als een van mijn naaste verzorgd zou worden op een zorgafdeling. Ik ken al die truckjes door en door van al dat wit, hun geheimen zijn immers ook mijn geheimen. Neen, ik trap daar ik niet in.
U bent niet lastig, zei ik maar het komt zo ongelegen uit, dacht ik. Dat zeg je nauw wel, zag ik de familie denken. Ik weet dat het altijd ongelegen komt en zeg je wel met een prodent smile dat ik niet lastig bent….zag ik de famile denken. Ik geloof er geen bal van…zag ik ze denken. De het familielid kwam ook uit de zorg, en kon mijn gedachte door en door lezen…. omdat zij waarschijnlijk ook dezelfde truckjes op haar werk gebruikte.
