Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   Je kan wel lopen zeiken

Je kan wel lopen zeiken

by de man in de zorg on March 1, 2011

Je kan wel lopen zeiken
Weetje, ook ik loop op mijn werk wel eens tegen dingen aan. Grote dingen, kleine dingen, dingen die het werk niet altijd even leuk maken. Veelal niets met de afdeling te maken, mijn team of leidinggevende, maar over van alles . Over alles van dingen die op ons afkomen. De administratie en ja, ik kan er niet omheen bezuinigingen in personeel en niet op te lossen openstaande vacatures (zoek je en leuke baan, kom bij ons weken), en wat al niet meer.

Maar natuurlijk, hoe leuk het bij ons ook is, er zijn altijd dingen die spelen. Op elke werkplek heb je dat, en ook bij mij. Het is heel makkelijk om te lopen klagen. Het is heel makkelijk om met al je collega’s te lopen zeuren, maar daar los je niets mee op. Bepaalde dingen die ook bij mij gebeuren, daar kan je over zeiken, maar daar los je het niet op. Als er vanuit den haag weer een domme regel word doorgedrukt, dan kan ik op mijn kop gaan staan, maar ik heb hem uit te voeren, hoe bezopen sommige regels ook zijn en hoeveel administratie zulke dingen ook met zich meenemen. We hebben er (weer) mee te maken, en het zal gedaan moeten worden.

Ook dingen vanuit mijn werkgever, al dan niet mee eens, daar heb ik ook mee te maken. Soms verstandige veranderingen, soms met een groot vraagteken. Ook daarover kan je blijven klagen, met elkaar maar het schiet niet op. Veelal zal ook een werkgever zich weinig aantrekken van een verandering. Toegeven aan een grote verandering, van zijn kant, betekend soms gezichtsverlies, en toegeven dat dingen anders hadden gemoeten.
Het zeiken schiet niets op en bij problemen op mij afdeling heb je niets aan zeiken tegen elkaar hierover. Het is zo verdomd negatief voor de werksfeer. Ik zal zelf weinig klagen tegen mijn collega’s over dingen die spelen. Het gaat altijd goed met mij. Wat schiet ik er in godsnaam mee op, om te klagen bij collega’s over dingen. Zij kunnen er niets aan doen…
Als ik wat heb, stap ik naar mijn baas, of leidinggevende. Daar geef ik achter gesloten deuren aan wat er speelt, wat er dwars zit inde hoop op een beetje begrip en als het kan een oplossing. Mijn leidinggevende is de enige die wat met mijn probleem kan doen, en niet al de lieve collega’s om me heen.

Zeiken schiet niets op of zal weinig opleveren. Je kan beter anders denken, hoe vervelend de zoveelse verandering ook weer is. Hoe gaan we het oplossen, hoe gaan we het inpassen , hoe gaan we weer om met deze regel. Scherp kijken naar wat nog mogelijk is. Hoe gaan we als team, afdeling en locatie er mee om, zonder nog meer in te leveren op onze zorg. Zeiken schiet niet zoveel op, en ik denk dat als die tijd die onderling word besteed aan zeiken, besteed zou worden aan het vinden van oplossingen, dat er veel bereikt kan worden.

Zeiken… neen, het schiet niet zoveel op, en het gaat zo ten koste van de sfeer. Ik heb geen zin om op een zeik afdeling te werken. Ik heb zin om op een afdeling te werken die denkt in oplossingen, hoezeer en hoe groot de veranderingen ook zijn, en probeert met elkaar te zoeken naar een oplossing……

Je kan wel lopen zeiken
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Previous post:

Next post: