Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   Manpower

Manpower

by de man in de zorg on September 7, 2005

manpower
Tis soms raar met werk.
Bepaalde bewoners reageren beter op de ene verzorger dan op de andere. Werkt een bewoner bij de ene verzorger “tegen”, dan gaat het bij een andere aan het bed heel gemakkelijk.
Werkt meneer of mevrouw Jansen tegen? Kep er geen last van, hoor je dan.
Vaak door de manier van benaderen; soms uit angst (man aan het bed en in het verleden erge dingen meegemaakt met mannen, misschien een oorlogs verleden en wat al niet meer)
Toch is het soms verbazend om mee te maken.

Zo ook gisteren; een dag dat ik dagdienst had.
Een bewoner; groot en fors, was niet te verzorgen.
Hield zich tegen en reageerde misschien op een manier die voor verzorgers niet prettig was.
(Ga ‘t niet over details hebben maar een ieder in de zorg weet wat ik bedoel.)
Naja; hij was bijna niet te verzorgen op een manier zoals dat als normaal word ervaren.
Collega’s zijn even weggegaan en hebben mij gevraagd om hem te verzorgen. “Mischien lukt het jou?”, werd mij gevraagd.
Stap binnen ; geef hem een aai over zijn bol en begin een babbel met hem.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderd en van lieverlee veranderd zijn houding.
Vraag of ik hem mag verzorgen en in tegenstelling tot m’n collega’s heb ik bij de verzorging geen enkel probleem ervaren.
Niet tegenhouden of andere vervelende dingen.
Misschien ligt het aan mij; kep als ik eerlijk ben met geen enkele bewoner poblemen en bij de meeste bewoners verloopt de verzorgig zonder problemen.
Tis soms een uitdaging om een bewoner te verzorgen die “moelijk” is om te verzorgen om daar op een goede manier mee om te gaan zodat het goed; makkelijk en leuk verloopt.
Tis misschien een manier van benaderen, het “lulverhaaltje” waarmee je binnenkomt en de benadering van……wie zal het zeggen.
Tis soms verbazing wekkend hoe ‘n bewoner reageer kijkend naar de ene verzorger en de andere.
Gelukkig heb ik op m’n afdeling waar ik werk niet allemaal van zulke bewoners.
Stel dat ik of een enkele collega de enige zijn die als een bewoner zijn “bui” heeft deze kunnen verzorgen.
Dan ben ik en enkele andere collega’s 365 dagen aanwezig….
Dat kan niet.
Bewoners reageren bij de ene verzorger zeker anders dan bij de andere en dat zal een ieder in de zorg beamen denk ik.
Het is juist de kunst om een “moelijke” bewoner zo te benaderen en er zo mee om te gaan dat het voor beiden prettig is.
Misschien is het mijn ervaring; misschien is het mijn achtergrond…misschien is het omdat ik een man ben; wie zal ‘t zeggen.

Previous post:

Next post: