Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen  »  Uncategorized   »   Schuldgevoel

Schuldgevoel

by de man in de zorg on February 23, 2006

schuldgevoel
(Deze datum heb ik vandaag wel twintig maal verkeerd opgeschreven. Dacht echt dat het donderdag 22 februari was; sorry voor het geklieder)
Ja, je heb wel eens van die dagen; althans soms bij mij; dat je de enige bent. Niet de enige verzorger aan het bed; maar de enige op de afdeling; met het bord “gediplomeerd”.
Tis een zeldzaamheid; meestal zijn er meerdere met een diploma vig of ziekenverzorgende bij ons; maar soms; heel soms bij ons ben je er als enige gediplomeerde.
Tuurlijk; ik kijk niet naar achtergrond van mijn collega’s en plaats mensen zeker niet in hokjes. Jij bent nivo drie en ik twee of zo; of net andersom; want met z’n allen moeten we wat goeds neerzetten.

Maar toch; de dag dat je als enige gediplomeerde staat, weet je dat er veel op je afkomt. Veel dingen moet regelen en hetgene waar moet maken waarvoor je je diploma heb gehaald. Een team draaiende houden; gelukkig draait het met het team zeer goed; maar ook alles daaromheen.
Tuurlijk; je deelt dingen; je moet; maar toch; pillen en zo zijn voor jou. Ook de arts en ja…de opname die was ook vandaag voor mij………;)
Weetje ik voel me op zo’n dag best wel schuldig soms. Ja; men begrijpt het wel; dat je deels aan het bed staat maar toch. Je moet dingen doen die jij kan en mag doen; simpel omdat jij net diegene bent met dat nummer op je rug. Nivo drie; of ziekenverzorgende.
Maar toch; ja maar toch; ook ik voelde mij vandaag best wel schuldig soms. Collega’s hard aan het werk ; aan het bed; en ik; ja babbelen; zaken doen met de arts.
De afdeling draait door en jij; ja; het verwerken en bellen; regelneef of regelnicht.
Soms heb ook ik er moeite mee; en hun……mijn collega’s vandaag; ja; ze begrijpen het wel.
Dingen die hun niet kunnen doen en mogen doen; moeten ook gedaan worden.
Wel 1 gewassen vanmorgen; maar eerder opgehouden. Twee en dertig; neen een en dertig bewoners pillen geven. Daarna nog even bijspringen en ja daarna….de telefoon gaat; “hallo Johan de opname is er”.
De afdeling draait volop door en ik; ja ik zit; samen met een bewoner en familie; de opname te doen.
Collega’s helpen bewoners met eten; en ik; ja ik sta; sta te delen; nu twee en dertig bewoners; de pillen.

Soms weet je dat je de enige bent; zonder inhokjes te plaatsen; met een papiert?e nivo drie of ziekenverzorgende.
Hoe schuldig dat ik me ook vandaag voelde; ik kon vandaag niet anders. Kon niet volop wassen en de pillen en de opname en de arts en ja; wat nog meer…….veel meer.
Maar toch; het zijn maatjes; mijn collega’s die daar staan te “buffellen” om de zorg op tijd af te hebben en nog goed werk af te leveren ook.
Voel me schuldig dan; maar wetende dat het niet andersom kan.
Kan niet wassen en zij de pillen en de opname en zo dus ja; het moest maar.
Je heb soms van die dagen; een zeldzaamhied; dat je enorm van je team en maatjes vergt; en ziet. Ziet dat het draait en dat het loopt; maar dat je graag bij zou willen bijspringen.
Het “andere werk” moet; ja moet; ook gedaan worden. En ja; daar heb jij nau net je papiertje voor gehaald; zonder in hokjes te willen denken.

Previous post:

Next post: