Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

36

bouwjaar 34 en 36

by de man in de zorg on May 5, 2008

bouwjaar 34 en 36
Ja; ze waren gisteren weer op; de twee mannen. Ja, normaal gesproken gaan ze vroeg naar bed; maar als ik in de nacht zit blijven ze op. Neen; eigenlijk ook weer niet. Een blijft erop en een komt om kwart voor elf even uit bed om te koffien; te peuken en ja; de laatste roddels door te nemen. Gezellig; even bijpraten.
Gisteren; vier mei; dodenherdenking en ik gaf aan dat dit veel voor mij betekend. Twee minuten stilstaan; voor vrijheid en voor hen die hun leven hebben gegeven voor ons allen. Begin mei; de honderd keer uitgezonden films; denk dat ik er weer vele zal zien. Films zoals soldaat van oranje en ja; ook het meisje met het rode haar. Kan ze bijna dromen; ze worden immers elk jaar uitgezonden maar toch….
Neen; ze kijken ze niet; die film hebben ze in het echt meegemaakt.
Neen; we hebben te veel ellende meegemaakt in de oorlog. Bouwjaar 34 en 36….. Zes jaar oud en vier jaar oud toen de oorlog begon; elf en negen jaar oud of jong toen hij voorbij was.
Gaf aan dat ik naar de dodenherdenking heb gekeken; en ja; dat het enorm veel indruk op me maakt. Kijk meestal naar de waalsdorpervlakte; naar die mannen in oude soldaten pakken. Neen; kijk niet naar de dam….. De waalsdorpervlakte maakt voor mij veel meer indruk. twee minuten stilte om stil te staan…voor vrijheid en voor hen die vielen.
“Twee minuten respect; voor alles wat we hebben hebben meegemaakt en ja hebben verloren”; gaf een van te twee bewoners aan. “Kijk”; hij wees naar zijn armen; “kijk kippevel….. zo lang geleden; en als ik er over praat krijg ik nog kippevel. De oorlog; honger; honger; dat zeker. Suikerbieten en tulpebollen en ja honger. Zal nooit 1 maaltijd laten staan en altijd mijn bord leeg eten”.
Ja; ik zie inderdaad dat hun borden altijd leeg zijn.
“Daarvoor heb ik in de oorlog te veel honger geleden”; gaf hij aan. “Ik kan geen eten weggooien en alles wat op mijn bord staat eet ik altijd op”.
De oorlog leeft bij de oudjes die ik gisteravond zittend aan een bakje koffie en een peuk sprak.
“Mijn moeder was altijd bang vor laagvliegende vliegtuigen”; gaf ik aan aan hen. “Bang….echt bang……dat was ze”.
Twee minuten repect gisteravond; twee minuten denken aan diegenen die hun leven hebben gelaten; voor ons zodat wij in vrijheid kunnen leven en zodat je nu in en vrij nederland woont. Ook ik; respecteer en sta altijd stil op vier mei… twee minuten op een heel jaar; alle repect tonen aan hen en voor hen die vielen.
Bouwjaar 34 en 36; ja; het geboortejaar van de mannen die ik gisteren in mijnj nachtdienst sprak…. twee minuten respect en die het totaal niet begrepen waarom mensen doorreden in hun auto; dat er mensen op straat doorliepen en geen moment stilstonden. Geen moment stilstonden bij hetgene waarvoor wij met zijn allen in vrijheid kunnen leven. Twee minuten die voor hen ongelooflijk veel betekenen; en ja; kijkend naar die man die ik sprak in mijn nachtdienst….dodenherdenking; de oorlog….de gedachte en herinneringen die hen nog steeds kippevel bezorgen.