Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

afdeling

Vreugde en verdriet liggen soms zeer dicht bij elkaar op mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden
Kwam zeer recent even op mijn werk. Even wat afgeven, omdat mijn kleine is geboren. Je kent dat wel, een berg beschuit met muisjes voor de bewoners. Tweeendertig dementerende bewoners in het totaal, zijn aan het klootzakken geweest met beschuit en musjes wat onder alle gebitten blijft plakken.
Altijd leuk, altijd lekker, en ja gewoon een traditie. Beschuit met muisje hoort bij een geboorte.
Stapte naar binnen op mijn werk, om beschuit met muisjes af te gegeven, ter geboorte van een hele mooie wereldburger. Ik zag in mijn ooghoek een rij met auto’ staan. Geen normale auto’s, maar begrafenis auto’s. Ik liep naar boven en de rij met auto’s reed weg. Ik keek nog eens en opeens een bekend gezicht. Ik zag het gezicht van een familielid, wat al lang bij mij op de afdeling kwam omdat een naaste van deze persoon bij ons woont. Deze man was altijd zeer betrokken. Hij had het vaak over schemerlampjes ophangen en over gaan spelen met de kleine. Mijn kleine. Altijd een blik van herkenbaarheid bij deze persoon en hij was een van de weinige bewoners die mijn naam kon. Met zowel hem als ook de familie had ik een zeer leuke band, een misschien wel meer dan leuke band.
Ik liep naar boven en ik kwam op de afdeling. Een stille afdeling, waarbij je merkt dat er net iets plaats heeft gevonden. De bewoner waar ik het over had was een paar dagen ervoor overleden, en de rouwauto’s waren inderdaad van de overleden bewoner. In de auto’s zaten inderdaad de naaste van de overleden bewoner. Een bewoner die inderdaad was overleden, en waarbij de familie plotseling met zeer veel verdriet en pijn zaten.
Ik kwam de afdeling op met beschuit met muisjes, ter geboorte van mijn kleine jongen en werd gelijk geconfronteerd met het verdriet van het overlijden van een naaste.
Vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar. Mijn vreugde toen ik de afdeling op kwam, het verdriet van de familie bij het verlaten van de afdeling omdat hun naaste zeer recent was overleden op mijn afdeling.

iedereen vastgebonden op mijn afdeling

by de man in de zorg on August 1, 2011

iedereen vastgebonden op mijn afdeling
De kop “iedereen vastgebonden op mijn afdeling?”
Neen, gelukkig heb ik dat nooit meegemaakt, hoewel er soms in de media dingen naar voren komen in andere zorginstellingen. Misschien is het de fantastische kijk op zorg van onze verpleeghuisarts, misschien zijn het de gelukkig zeer strenge regels die dit soort dingen onder zeer scherp geformuleerde omstandigheden toestaan.
Bij mij op mijn afdeling, is niemand vastgebonden en de gehele tijd dat ik er werk heb ik er nooit mee te maken gehad. De laatste keer dat ik er mee te maken heb gehad was bij een instelling waar ik een jaar of tien geleden heb gewerkt en daar waren zeer gegronde redenen voor omdat deze bewoner zonder dat hij vast zat in bed en stoel gegarandeerd zeer vaak gevallen zou zijn door zijn gehele afwezigheid van inzicht op veiligheid.

“Zeg Johan, wil jij even een m en m uitdraaien voor mij” werd mij onlangs gevraagd, “want er word een sensor geplaatst”. Een sensor, een paaltje naast het bed. Gaat een bewoner in de nacht uit bed dan gaat er een alarm af en gaan wij er als een gek op af, teneinde valpartijen te voorkomen. (Een m en m, een papier waarop word geregistreerd dat er een vrijheid beperkende maatregel is, in dit geval een sensor)

Ik druk op de printer, hij doet het niet, druk nogmaals, hij doet het niet druk wat op veels teveel knoppen….. hij doet het nog steeds niet. Ik loop naar mijn collega en achter mij begint de printer papier uit te spuwen.
Print…. print…. print…. print…. print…. print…. print…. print…. print…. print…. print en nog een aantal minuten achter elkaar door. Ik geloof dat er misschien wel vijftig m en m’s waren uitgeprint.
Mijn god dacht ik, er werd er slechts 1 gevraagd, het is toch niet de bedoeling dat onze gehele afdeling en ook de zorginstellingen in de buurt van mijn zorginstelling volop aan de vrijheids beperkende maatregelen gaan…..
Iedereen vastgebonden op mijn afdeling? Neen niemand!! Alleen een sukkel die alles van computers weet maar geen geduld had zijn print af te wachten en daarom maar telkens op print print print drukte

Te weten, voor een ieder buiten de zorg, als een bedrek omhoog staat, ook als dat deze het zelf wil is dit een vrijheids beperkende maatregel. Dit word altijd schriftelijk geregeld en daar is toestemming voor nodig. Een arts vult deze papieren in en deze worden bewaard. Er is zeer scherp toezicht op het gebruik van m en m’s. Als verzorgende mag je nooit zelf zonder toestemming de vrijheid van een bewoner ontnemen door gebruik te maken van een vrijheids beperkende maatregel.

iedereen vastgebonden op mijn afdeling
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg