al

ook al ben je dementerend, taal verleer je niet
Er zijn enkele bewoners op mijn afdeling met een Indonesische achtergrond. Een Indonesische achtergrond, bedoelende dat zij er hebben gewoond, danwel dat zij na de tweede wereldoorlog oorlog daar als dienstplichtig soldaat heen moesten, om te proberen onze kolonien weer terug te veroveren, de politionele acties, danwel dat zij als Hollander daar woonden toen de Japanners Nederlands Indie binnen vielen

De taal Indonesisch en Maleis wordt door een enkele bewoners dus gesproken, op mijn kleinschalig woonproject voor dementerenden bejaarden.

Een bizar maar ook een ontroerend iets…
Een Indonesische bewoner heb ik meegenomen naar een man die er in de oorlog heeft gewoond toen Nederlands Indie door de japanners werd veroverd. Hij was als Nederlander daar in Indonesie.
Ik weet dat hij ook Indonesisch praat.
Kom ik neem je mee gaf ik aan tegen die Indonesische bewoner
Waarheen?
Kom mee
Ik nam hem mee naar de Nederlander die daar heeft gewoond
Ik vroeg aan de Indonesische man goedendag te zeggen in zijn eigen taal….
De Nederlander kijkt op
Ik vroeg het nogmaals aan de Indonesische bewoner
De bewoner kijkt op en, hoort het. Het duurt even…. En ze begonnen te praten in het Indonesisch…… dementerend, maar taal vergeet je nooit.
Ik neem hm mee naar een andere bewoner…
Een andere bewoner waarvan ik weet dat hij na de oorlog naar Indonesie moest, als dienstplichtig militair
Ik vroeg hetzelfde aan de Indonesische bewoner
Zeg eens goedendag
Hij zegt goedendag in het indonesch
De bewoner kijkt op
Hij kan moeilijk praten
Gaat het goed met u vraagt hij
De bewoner knikt
Er worden wat ja en nee vragen vanuit de Indonesische bewoner gesteld
De Nederlandse bewoner knikt ja en nee
Ik vraag na afloop, u begrijpt elkaar?
Ja knikt hij
Wilt u elkaar een hand geven
Ze gaven elkaar een hand
Weet u wat hij zei vroeg ik aan de bewoner die in Indonesie heeft gediend na de tweede wereld oorlog…..
Hij knikt ja.
Kent u de taal nog….
Hij knikt ja
Taal vergeet je nooit….ook al ben je dementerend
Bizar mooi en waanzinnig dat dit gebeurde. Drie totaal verschillende achtergronden, met allemaal een ding gemeen, of twee eigenlijk…. Indonesie….. en een taal….. Indonesisch…

ook al ben je dementerend, taal verleer je niet
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS

Ook al ben je er niet, je zal nooit vergeten worden door je bewoners team afdeling en alle collega’s
Neen, mijn collega kwam vrijdag op de koffie op de afdeling…. Mijn collega die ziek is en die wij als team, afdelingen en bewoners zo enorm missen. Lag een briefje. Deze collega komt vrijdag middag op de koffie. Ik moest vrijdag werken en ik had met mijn maatjes goed kortgesloten hoe ik het wou hebben. Wou hebben, want ik vond persoonlijk dat haar bezoek aan de afdeling voor niemand onopgemerkt voorbij zou moeten gaan. Het zou haar goed doen, de bewoners goed doen en ook ons heel goed doen als ze zou komen. We vonden dat ze werkelijk met open armen zou moten worden ontvangen. Mijn collega, waarvan we de vrolijke aanwezigheid elke dag missen.

Bij alle bewoners vele malen aangegeven dat in de middag deze collega zou komen en dat we er een leuke middag van zouden gaan maken. De kracht van het herhalen, in de hoop dat onze dementerende bewoners die we verzorgen iets zouden onthouden van dat er die middag iets zou gebeuren. Iets leuks, iets heel leuks. Ik weet niet of het heeft gewerkt, maar konden wij een enkeling ervan bewust kunnen krijgen dat zij er was en er iets van herkenning zou wezen, dan zou het al heel erg mooi wezen.
In de middag alle bewoners naar een van de twee woonkamers gebracht. Frans Bauer aan gezet op de tv…. dan blijven ze rustig zitten want Bauer vinden ze altijd wel leuk en worden ze niet onrustig en gaan ze niet aan de wandel, gezorgd voor wat te drinken en veel chips en wat te kabelen. Op zichzelf werkt deze combinatie altijd wel goed. Om kwart over twee zaten bijna alle bewoners in de woonkamer aan de chips en bij te tv. Plakkaten op de deur opgehangen, van welkom collega en zo, en samen met de bewoners in de woonkamer gaan zitten. Herhalen, herhalen herhalen… de collega komt zo langs op de koffie.

Ze kwam binnen, in de woonkamer….. haar reactie…… super…. De reacties van bewoners…. Kippevel is heel klein uitgerukt. Ik hoop dat als ze thuis is, terugkijkt op iets heel leuks, en dat ze deze steun kan gebruiken in een voor haar, man en kinderen zo moeilijke tijd. Ik hoop dat ze weet, dat ze nooit niet vergeten is en dat ze weet dat ze door bewoners, afdeling en team zo enorm word gemist.

Beste collega, ik hoop dat het je goed heeft gedaan, ons open armen welkom van bewoners, team en afdeling
En wat ik zelf vind van je bezoek…. Wat was ik ongelooflijk blij dat ik je weer zag. .
Heel, heel veel sterkte…super collega!

Ook al ben je er niet, je zal nooit vergeten worden door je bewoners team afdeling en alle collega’s
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS