Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

blij

wat ben ik blij dat ik nu geen leerling ben

by de man in de zorg on April 13, 2011

wat ben ik blij dat ik nu geen leerling ben
Vroeger toen ik als leerling begon had ik drie weken orientatie op mijn instelling achter de rug voordat ik daadwerkelijk op mijn werkplek kwam. Op mijn werkplek aangekomen werd ik gelijk gekoppeld aan een persoon die mijn leerling begeleider was. Zij zou mij het mooie vak wat ik zou gaan doen, leren en bijbrengen. Ik liep twee weken boventallig mee. In deze tijd leerde ik van iemand die niets kan, rustig en goed een leerling te worden die een beetje mijn gang kon gaan op de afdeling. Twee weken, deed ik alles samen, en ik werd zo een leerling met nul komma nul ervaring een leerling met een beetje was ervaring. Ik kon in deze twee weken altijd terugvallen op de persoon die er was als ik er ook was. Na deze twee weken zag ik mijn vaste werkbegeleider wat minder, maar werd ik wel gekoppeld aan iemand. Iemand die er altijd was en waar ik met mijn vragen terecht kon. Ook nam deze persoon mij regelmatig mee en leerde ik stukje bij beetje meer. Ik voelde niet de druk van het nulmoment en geen ervaring hebben. Ik hoefde niet gelijk te presteren. Natuurlijk wilde ik wel presteren, maar men besefte dat wil je een goede leerling worden en een goede collega zijn, dat er tijd in je gestoken moest worden. Veel tijd en die tijd was er. Na twee weken werd je ingedeeld in het team, en om eerlijk te zijn, wat was ik trots. Trots om mijn steentje bij te dragen om dat mooie beroep uit te gaan voeren. Ziekenverzorgende!

Vroeger is lang gelden, en als ik kijk hoe het nu met leerlingen gaat is er veel veranderd De orientatie periode is een dag geworden. Een dag boventallig en meelopen met je leerlingbegeleider. Je begint op het niveau nul, je weet niets en je heb geen zorgachtergrond, en je moet echt alles leren. Zelfs wassen kan je niet. Wassen moet je ook nog leren, en er komt nog zeer veel meer op je af. Hoe ga je om met bepaald gedrag. Hoe reageer je op agressie. Hoe werkt een tillift. Wat is een tena en hoe gaat deze om. Hoe gaat de zorg hier op een afdeling.
Een dag sta je boventallig, en je sta op niveau nul. Je weet niets en je kunt niets. Gelukkig is er begeleiding. Je hebt een vaste leerlingbegeleider om je heen die jou dat mooie vak ga leren. De tweede dag op de werkvloer merk je dat je niet boventallig sta. Je bent ingeroosterd als vaste collega in een team wat al krap staat. Zonder zorgachtergrond, en zonder dat je iets kan word er op gerekend dat je alles kan. Dat je kunt wassen, aanleden tilliften kan gebruiken, tena’s kan omdoen en veel meer. Dat je weet hoe alles gaat, want je staat na een dag ingeroosterd als werknemer en je bent ook niet meer boventallig. Jouw leerlingbegeleider waaraan je bent gekoppeld zie je maar even. Die is een van de weinige mensen op de werkvloer en die is vaak de enige gediplomeerde. Je loop een uurtje met je werkbegeleider mee en hij of zij is weg. Je werkbegeleider gaat pillen doen, artsenrondes lopen en wat al niet meer. Je hoop dat je word gekoppeld aan iemand en zo hoop je stapje bij beetje wat te leren. Leren want dat wil je graag. Je hebt niet voor niets voor een zorgopleiding gekozen. Die vaste werkbegeleider zie je nog maar zelden, want die loopt niet met je op en werkt niet op de dagen dat jij werk.

De begin periode van een leerling vroeger en nu, beginnende op niveau nul en niets kennende….wat en ik blij dat ik nu geen leerling ben.

wat ben ik blij dat ik nu geen leerling ben
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Niet blij met z’n verjaardagscadeau

by de man in de zorg on October 5, 2010

Niet blij met z’n verjaardagscadeau
Afgelopen week was ze jarig. Zij, lees een vrouw op mijn afdeling voor kleinschalig wonen voor dementerende bejaarden. Ze werd hoog in de tachtig en vanaf de familie was er alles aan gedaan om aan mevrouw een leuke verjaardag te bezorgen.
Haar familie, zeer nauw betrokken bij de zorg en een gouden hart voor hun moeder. In de ochtend zijn ze al vroeg langsgekomen en hebben haar haar cadeau gegeven.
Wat geeft je aan een lieve moeder die al zo lang je alles is, en waarmee maak je iemand blij die dementerend is. Een bloemetje werkt altijd en een lekker luchtje is nooit niet weg, en uiteraard wat lekkers om op te eten.
Wel viel het ons en de familie op dat ze wat suffer was en ja, toch wat anders.
Wel balen, omdat in de middag en ook in de avond haar kinderen en kleinkinderen van ver zouden komen. Leuk als ze op zou zijn, want zo vaak konden deze niet komen omdat ze van ver komen. Ondanks dat, zie ik ze zeer vaak. Zeer mooi hoe deze mensen met hun naaste omgaan trouwens.
In de middag ging ze nog wat meer achteruit en werd zeker anders dan anders. Familie is nog druk in de weer geweest in de huiskamer, waar zij ook zat. Hadden wat lekkers meegenomen voor alle bewoners en ja, er hing een leuke sfeer. En met hun moeder…. die werd helaas steeds zieker en zieker. We hebben uiteindelijk besloten haar op bed et leggen, omdat het echt niet meer ging bij dat lieve mensje…. ziek

De familie was op tijd met wat leuks en wat lekkers, in de avond zou de rest van de familie komen met wat leuks voor haar, om zo een verjaardag net zoals thuis te vieren. Cadeautjes, zoals shampoo en luchtjes en uiteraard veel zoets waar ze dol op is… En wat heeft ze nog meer gekregen op haar verjaardag…. een stevige griep. Neen, van zo’n verjaardagscadeau, daar word je niet blij van :(

Niet blij met z’n verjaardagscadeau
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg