Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

blijven

mooie gedachten en herinneringen blijven lang hangen

by de man in de zorg on October 9, 2010

mooie gedachten en herinneringen blijven lang hangen
Zeg Johan, wist je dat je in januari al 10 jaar in dienst ben, gaf mijn leidinggevende, mijn een na beste afdelingshoofd in mijn carriere trouwens, aan en ze liet mij een papier zien waar dat op stond.
Ja, gaf ik aan, ik ben hier bij deze zorgclub begonen op 1 januari twee duizend een. Tien jaar bij een bedrijf, maar wel verschillende afdelingen wel te verstaan. Nu, het is mijn vierde, mijn verhuizing intern van de pg in het oude gebouw naar het nieuwe meegerekend. Mijn god, dat is snel gegaan, die tien jaar.
Tien jaar weg bij mijn beste werkgever en afdeling ooit , verpleeghuis de elf ranken rotterdam lombardijen afdeling feijenoord.
Klink raar, deze hieronder beschreven namen zitten nu nog in mijn hoofd vastgeklonken. Zou moeten wezen, dat je deze allang vergeten was, maar toch. Denk er een paar minuten aan, en daar zijn ze. Zeven van mijn bewoners die ik verzorgde toen ik wegging.
De heer Spanjersbergen
Mevrouw Zevenbergen
Mevrouw Kooi
Mevrouw Erwich
Mevrouw Kooman
De heer de Jongh
De heer Kooi
(een keer maling aan alle privacy, sorry)
Even nadenken….
Elly van Vliet, mijn aller beste afdelingshoofd in al mijn jaren in de zorg, simon penning, monique slikkerveer, corine van driel antonette lems en natuurlijk mevrouw schilder van de opleiding…. een super lieve vrouw, die ongelooflijk streng was.
Verdomd, ik ben je nog lang niet vergeten. Misschien omdat ik het daar zo verdomd naar mijn zin heb gehad. Ook u nog kijk ik daar op terug, met veel plezier. Wat een mooie tijd, wat een leuk team, wat een zeer goede herinneringen.

Ten jaar bij deze club, op de een na beste afdeling ooit, en het een na beste afdelingshoofd ooit waar mee ik heb gewerkt. Sorry team, sorry collega’s sorry afdelingshoofd…. tweede. Aan de andere kant tweede in de vele afdingen en teams waar ik heb gestaan… Ook jullie als team en afdeling…. Weetje ik heb het gewoon leuk bij jullie nu.

Kwam op mijn oude afdeling vrijdag. Ik keek rond…. Anderhalf jaar nu daar weg en ik keek nog eens. Ik telde en ik dacht na…. Wat kon ik nog weinig namen van bewoners. En de naam van het afdelingshoofd…. Wat was haar naam ook al weer. Ik praat over anderhalf jaar.

De elf ranken in rotterdam afdeling heienoord zal ik nooit vergeten…. Mijn huidige afdeling…. Ik weet zeker dat als ik ooit er niet meer werk…. Dat ik ontiegelijk veel van alle namen van bewoners en collega’s zal herinneren, wan ook nu heb ik het zeer goed naar mijn zin…. Immers mooie gedachten en herinneringen blijven lang hangen….

mooie gedachten en herinneringen blijven lang hangen
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Zaterdag 5 juni 2010
Ik ben samen met mijn vriendin bezig met een grote voorbereiding op een toets. De toets gaat over alle protocollen van voorbehouden handelingen waar ik op mijn werk mee te maken heb.
Je ken dat wel, de voorbereiding de handeling en wat daarna komt. Ik ben er wel elke dag een half uur mee bezig, om op te halen wat ik niet meer weet en wist en het kunnen vertellen hoe bepaalde handelingen in zijn werk gaan.
Elk protocol kan ik nu dromen, en ik weet nu exact, op papier, hoe je een hypodermoclyse in moet brengen, een catheter en dat soort dingen.
Elke jaar komt dit terug, dat leren, samen met mijn vriendin. Elk jaar de herhaling van de kennis van wat je moet kunnen als werknemer en als verzorgende in een verpleeghuis en verzorgingshuis. Neen, veel heb ik er eigenlijk niet echt meer mee te maken en mijn vriendin ook niet. Beiden een verpleeghuis achtergrond waar op 1 dag meer gebeurd en gebeurde dan op een gehele maand op mijn en haar afdeling samen.
Toen bleef het bij, toen deed je bepaalde handelingen regelmatig uit voeren dan wel vaak. Nu…. nu is het wat anders en loop je je rot te denken hoe iets ging, laat staan dat je na vier jaar in het echt een hypodermoclyse moet zetten. Dan is die behaalde toets op papier, geen flikker waard. Op papier kan je alles, maar in het echie… dat is echt leuk.

Ik ben samen met mijn vriendin bezig met een grote voorbereiding op een toets. Alle voorbehoeden handelingen worden op papier elk jaar of elke twee jaar getoets en continu komen de vragen van mijn vriendin naar mij toe. Hoe zit dat en hoe gaat dat bij jullie. Niet dat zij niets weet, die kanjer, mijn kanjer, maar mijn vriendin zal nimmer met minder dan een tien genoegen nemen. Ze wil echt alles goed hebben en daarom is ze al een aardige poos, elke dag een half uurtje aan het werken met die protocollen. Doordat ik het zelfde werk doet, praten we er veel over en ik denk dat ik als ik samen met haar daar heen zou gaan, ook al is het mijn werkgever niet, dat ik de toets ook wel zal halen, net, een zesje is ook goed (je kan niet alle s weten, je wil niet alles weten, je wil niet bekwaam zijn in alles) !!!!

Maar ik weet alle protocollen weer. Alles is ook bij mij weer naar boven gehaald. Alles wat ergens in mijn stoffige hersencellen veilig opgeborgen zat en in de hoop dat het daar theoretisch jarenlang zou moeten blijven liggen. Ik beheers het, ook al die protocollen, al jaren….. op papier…. en ik ben bekwam dat het in de praktijk uit mag voeren.
Leuk!
Totdat ook ik een enkele week geleden een hypodermocyse moest zetten die ik op papier zeer goed beheerste…. maar in de praktijk al vier jaar niet had uitgevoerd. Dan baal je, dat het vast staat dat je dit kan en daar voor bekwaam voor bent, op papier… en wat je op papier mag uitvoeren, je in de praktijk uit moet kunnen voeren. Had ook ik maar op mijn toetsen geen tien gehaald dacht ik toen. Een krappe zes halen (zonder dat je dit soort dingen beheers op papier en dus ook inde praktijk niet uit mag voeren) was ook goed

veilig opgeborgen in mijn grijze hersencellen, in de hoop dat het daar theoretisch jarenlang zou moeten blijven liggen
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg