Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

daar

Zaterdag 5 juni 2010
Ik ben samen met mijn vriendin bezig met een grote voorbereiding op een toets. De toets gaat over alle protocollen van voorbehouden handelingen waar ik op mijn werk mee te maken heb.
Je ken dat wel, de voorbereiding de handeling en wat daarna komt. Ik ben er wel elke dag een half uur mee bezig, om op te halen wat ik niet meer weet en wist en het kunnen vertellen hoe bepaalde handelingen in zijn werk gaan.
Elk protocol kan ik nu dromen, en ik weet nu exact, op papier, hoe je een hypodermoclyse in moet brengen, een catheter en dat soort dingen.
Elke jaar komt dit terug, dat leren, samen met mijn vriendin. Elk jaar de herhaling van de kennis van wat je moet kunnen als werknemer en als verzorgende in een verpleeghuis en verzorgingshuis. Neen, veel heb ik er eigenlijk niet echt meer mee te maken en mijn vriendin ook niet. Beiden een verpleeghuis achtergrond waar op 1 dag meer gebeurd en gebeurde dan op een gehele maand op mijn en haar afdeling samen.
Toen bleef het bij, toen deed je bepaalde handelingen regelmatig uit voeren dan wel vaak. Nu…. nu is het wat anders en loop je je rot te denken hoe iets ging, laat staan dat je na vier jaar in het echt een hypodermoclyse moet zetten. Dan is die behaalde toets op papier, geen flikker waard. Op papier kan je alles, maar in het echie… dat is echt leuk.

Ik ben samen met mijn vriendin bezig met een grote voorbereiding op een toets. Alle voorbehoeden handelingen worden op papier elk jaar of elke twee jaar getoets en continu komen de vragen van mijn vriendin naar mij toe. Hoe zit dat en hoe gaat dat bij jullie. Niet dat zij niets weet, die kanjer, mijn kanjer, maar mijn vriendin zal nimmer met minder dan een tien genoegen nemen. Ze wil echt alles goed hebben en daarom is ze al een aardige poos, elke dag een half uurtje aan het werken met die protocollen. Doordat ik het zelfde werk doet, praten we er veel over en ik denk dat ik als ik samen met haar daar heen zou gaan, ook al is het mijn werkgever niet, dat ik de toets ook wel zal halen, net, een zesje is ook goed (je kan niet alle s weten, je wil niet alles weten, je wil niet bekwaam zijn in alles) !!!!

Maar ik weet alle protocollen weer. Alles is ook bij mij weer naar boven gehaald. Alles wat ergens in mijn stoffige hersencellen veilig opgeborgen zat en in de hoop dat het daar theoretisch jarenlang zou moeten blijven liggen. Ik beheers het, ook al die protocollen, al jaren….. op papier…. en ik ben bekwam dat het in de praktijk uit mag voeren.
Leuk!
Totdat ook ik een enkele week geleden een hypodermocyse moest zetten die ik op papier zeer goed beheerste…. maar in de praktijk al vier jaar niet had uitgevoerd. Dan baal je, dat het vast staat dat je dit kan en daar voor bekwaam voor bent, op papier… en wat je op papier mag uitvoeren, je in de praktijk uit moet kunnen voeren. Had ook ik maar op mijn toetsen geen tien gehaald dacht ik toen. Een krappe zes halen (zonder dat je dit soort dingen beheers op papier en dus ook inde praktijk niet uit mag voeren) was ook goed

veilig opgeborgen in mijn grijze hersencellen, in de hoop dat het daar theoretisch jarenlang zou moeten blijven liggen
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Op de noordpool; daar is het pas koud

by de man in de zorg on January 9, 2010

Op de noordpool; daar is het pas koud
gisteren nacht; vriendin laat
Kom een bewoner tegen op de gang. Ja; midden in de nacht en ja; is vast begonnen met zich om te kleden. Nauw; omkleden is ook weer niet het goede woord. Pyama had ze al uitgetrokken en ja alleen haar hemd had ze nog aan. Ze was ergens wakker van geworden en was op zoek gegaan. Op zoek gaan naar wat…. Ja sommige bewoners komen net zoals jij en ik in de nacht uit bed. Gaan naar de wc en ja; vergeten waar ze zijn. Neen; dat vergeten wij als het god is niet tenzij we stomdronken zijn. Mijn bewoners zijn niet stomdronken maar dementerend. Ze gaan bijvoorbeeld niet terug naar bed; dat is linksaf maar gaan rechtsaf en herkennen de plaats niet meer; doen de deur open en lopen de gang op. Inco had ze uitgetrokken op de wc en ja de pyama had ze ook al uitgedaan. Zag haar lopen in adamskostuum op de gang en ik liep naar haar toe. Ze keek me verbaast aan; in de zin dat ze niet verwacht had iemand tegen te komen.
“Hallo goedenmorgen; lekker aan de wandel”?
“Ik kon niet slapen en ik moest plassen maar nu kan ik mijn bed niet meer vinden” gaf ze aan.
“En u heeft uw kleren ook al uitgetrokken”?
“Welke kleren”?
“Nauw uw pyama en ja; ik mis ook een onderbroek”.
Ze kijkt naar beneden en uit een mimiek van….. “ja wat interesseert mij dat nauw”.
“Kom we gaan naar uw kamer; het is koud hier”; geef ik aan tegen haar.
“Koud hier”?
“Ja; het vriest buiten en ja buiten is het goed onder nul”
Ze kijkt me aan van “wat kan mij dat schelen; ik heb het nu niet koud”
“Heb je het echt niet koud” vraag ik haar terwijl ik haar begeleid naar het bed waar ze uit was gekomen; maar niet meer kon vinden.
“Koud koud…….ik heb het niet koud en het is niet koud….. op den noordpool is het pas koud”
tot oneven