Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

de verpleeghuis

een beetje erg te laat

by de man in de zorg on September 29, 2009

een beetje erg te laat
De telefoon ging gistermiddag om half ; ik had hem bij me; toen ik aan het klootzakken was in de tuin.
“hallo met mij”
“D Johan; met je leidinggevende van je afdeling”; “waar blijf je”?
“Waar blijf ik; hoezo”?
“Je moet werken”.
“Ja, dat weet ik, ik heb laat”.
“Ja inderdaad; je heb late dienst maar je moet NU werken”.
“Nee; pas om kwart over twee; want ik moet nog even naar de albert hein omdat ik boodschappen moet doen, dat heb ik belooft aan mijn vriendin”.
“Neen Johan je moet om twaalf uur beginnen”.

8ko; 8ho en welke nieuwe diensten ik heb; omdat het gemakkelijker voor de computers is; ik kan er nog niet echt aan wennen. Zet er een oude 40+ witte rakker waarbij de ogen achteruit gaan en met een kop kwa denken als een vergiet; ja dan krijg je dit soort domme dingen.

Toch maar op mijn werk een extra copietje gemaakt van mijn dienstlijst en alle werkdagen zeer groot thuis op de kalender gezet.
Kwam om half twee; anderhalf uur te laat te laat op mijn job… Tis gigantisch balen dat je dit heb; als je een gek naar je werk moet en er (nog) niet op gerekend heb; en de hele dienst achter de feiten aan loopt. Balen; maar het was niet anders…

ik ga slapen

by de man in de zorg on February 17, 2009

ik ga slapen
“Ik ga slapen”
“Ik ben moe”
“Sluit mijn beide ogen toe”
“Heere houd ook deze nacht”
“Over mijn gedroom de wacht”
“Aaaamen”
Ja; je heb van die bewoners op een afdeling; ja wat zou ik daar over moeten of kunnen krabbelen. Lief; bijzonder lief. Je kent ze wel; van die mensjes die je verzorg als “professionele witte rakker” het liefst mee naar huis zou nemen; en heel de dag verpesten met lekkere dingen.
De uitstraling; het gezicht; ja gewoon hoe ze zijn. Je mag gen onderscheid maken; maar bepaalde bewoners….. ja…. lief; erg lief.

Op mijn birkenstocks in de nacht over mijn afdeling; neuzen bekijken. Kijken dat alles nog ademt en goed licht of legt. Zag haar aan in het begin van mijn nacht; wakker; ze kon niet slapen. Goed gelecht en ja welterusten toegewenst.
Op het moment dat zij wilt gaan slapen zegt ze altijd een versje; het bovengenoemde. En ja; zoals zij dat doet…. zo mooi. Kippevel telkens weer. Haar handen ineen gevouwen; ogen dicht en dan het versje.

Kwam afgelopen nacht op haar kamer; zij was wakker. Toegestopt en ja; heel even aan de babbel. Kussen opgeschud en daar begin ze weer uit zichzelf. Het versje; ja; kan ik dromen.

Zij begint; ik vertel mee.
“Ik ga slapen”
“Ik ben moe”
“Sluit mijn beide ogen toe”
“Heere houd ook deze nacht”
“Over mijn gedroom de wacht”
“Aaaamen”

Welterusten mevrouw
Welterusten zuster

Zo lief; zo mooi; een “meeneem om thuis te verpesten met lekker eten en drinken oma”. Ja; geen onderscheid van mijn bewoners; dat is niet professioneel; maar toch… zo’n vrouwtje laat elke witte rakker aan het bed geen kippenvel bezorgen kwa goedheid en ja; als bewoner.
Het is nu zeven uur in de ochtend; mijn nacht zit erop.
“Ik ga slapen”
“Ik ben moe”
“Sluit mijn beide ogen toe”
“Heere houd ook deze nacht”
“Over mijn gedroom de wacht”
(en laat die laatste aankomende nacht alsjeblieft zeer snel voorbij vliegen 😉 )
“Aaaamen”
tot oneven