Mijn god; wat een triestheid komt op ons af. Wat een triestheid komt van alle sociale en ook asociale regeringspartijen uit den haag op ons af. Ja ik ook heb de discussie gevolgd; doorwerken tot mijn zeven en zestigste jaar….. in de zorg.
Een uitzondering voor zware beroepen dat wel; bijvoorbeeld stratenmaker en welke partijen dan ook. Een ieder die werkt geeft aan dat zijn werk zwaar is; ook iemand die op kantoor zit. Wat is een zwaar beroep? Ons werk…. ? Ons werk; waarvan een regeringspartij aangaf; een paar maanden gelden dat ouderen zonder baan ook in de zorg konden gaan werken omdat het niet zo intensief werk is?
Neen mijn beroep is gelukkig niet zwaar; en ik kan natuurlijk makkelijk mee tot mijn zeven en zestigste. Gelukkig lopen we niet te klagen over dat het zo zwaar is in de zorg. Neen; het staat altijd in de media…. werken in de zorg is een zwaar beroep en de werkdruk is hoog. Neen; maar dat weten ze in den haag nog niet.
Zware beroepen zoals stratenmakers; mogen eerder stoppen. De werkgever van de stratenmaker moet de werknemer die op leeftijd is aangepaste arbeid geven. Iets op kantoor. Een stratenmakers bedrijf moet winst maken…. en daar heb je stratenmakers voor nodig…. en geen talloze oude van dagen die op een kantoortje zitten. Een stratenmaker die niet “productief” is kost geld. Ook dit werd gisteren aangegeven door een bedrijf. “We zijn geen filantropische instelling” gaf een grote ondernemer aan; en terecht.
Neen ook ik voel de bui al hangen met dit kabinets besluit; besloten door partijen met een (as)sociaal gezicht. Doorwerken tot mijn zeven en zestigste….. Kom met mijn rollator als mannelijke zorgverlener naar een bewoner toe. Druk op een knopje; om het bed omhoog te zetten en hou met mijn hand het bed beet. Versleten rug en ja; mij knieen.
“Goedenmorgen” zeg ik; en mijn kunstgebid fladderd mijn mond uit. De bejaarde van zeventig kijkt me verbaast aan en denkt wat moet die oude vent van mij.
“Goedenmorgen; ik kom u even helpen met wassen”. Ze word verzorgd en ze begeleid MIJ als zorgverlener naar de huiskamer. Opa komt oma wassen. Deze zorgverener en werknemer in een verpleeghuis die tot zijn zeven en zestigste door moet werken en dus nog steeds aan het bed staat…….
Mijn god; een giganstisch besluit in den haag waar een ieder in Nederland op tegen is; is ons door de neus geboord; met gigantische nadelige gevolge voor ons die tot ons zeven en zestigste door moeten werken…. Hoe (a)sociaal is dit kabinet….
Het zorteam van vandaag:
Johan; ik ben zeven en zestig; werk 42 jaar in de zorg…..
Be sociable.... share....share.....share
Tagged as:
de,
deze,
even,
mag,
oma,
opa,
rug,
van,
wassen
Wil diegene die mijn naaimachine heeft gestolen deze terug brengen
“Wil diegene die mijn naaimachine heeft gestolen; deze terug brengen. Ik wil er ook eventueel voor betalen”.
Het besef dat men alles kwijt is, is er nog bij sommige bewoners op mijn kleinschalig woonproject. Alles waar men een heel leven lang voor heeft gewerkt, is bijna of helemaal weg toen men de overstap maakte naar een gesloten afdeling. Oke; men heeft bij ons grote kamers, met eigen spulletjes; maar een huis of een grote kamer; daar zit een groot verschil in.
Zo ook bij de bewoner die ik gisteren sprak op de gang. Ze was aan het zoeken; zoals bijna alle bewoners bij mij op de afdeling. Zoeken naar haar spulletjes; kamer in en uitlopend.
“Heeft u soms mijn naaimachine gezien”; daarmee schoot ze mij aan.
Een moeilijke vraag; waar ik wel een netjes antwoord op had. Geen goed en bevredigend antwoord; want ze ging verder met zoeken.
Soms; soms is het besef er bij sommige van mijn bewoners zodanig goed en beseft dat men gewoon niets meer heeft. Ze zijn op zoek naar waardevolle en dierbare spullen; waar ze hun hele leve lang idioot zuinig op zijn geweest. Tien tegen 1 dat ze deze spullen niet meer hebben en nooit meer zullen zien; hoe triest en hard het ook is dat ik het zo opschrijf; maar het is de harde realiteit.
Dit heb je niet bij een grote groep op mijn afdeling; dat besef. Laten de wereld over zich heen komen en weten …….. ja dementie…. vergeten…… Ze leven in hun denk en leefwereld mee in een wereld die wij voor hen hebben gecreerd; en waar men oud kan worden in een veilige omgeving. Alles wat om hun heen gebeurd zal een worst wezen; ze zijn mensen; worden zeer respectvol behandeld als mens maar zijn in hun denk wereld niet echt meer mens. Dementie is zo ingewikkeld; en het lijkt me vreselijk als dit mij of een naaste zou overkomen.
Maar zij; zij was op zoek naar haar naaimachine; zoekend van kamer naar woonkamer; mede dementerende bewoners aanschietend; die vol begrip luisterden en ja; antwoord gaven. Neen; niet op wat zij vroeg; maar een antwoord vanuit hun denkwereld; wat totaal iets anders was.
Boos; onbegrip en verdriet….. zoekend naar haar eigen dierbare spulletjes; zoekend op de gang en iedereen aanschietend; ook mij.
Ja; deze lichtdementerende bewoner en een voor haar zeer bewuste rotsituatie; me een voor ons makkelijk antwoord; wat we niet (durven) zeggen. Deze vrouw met een simpele maar zeer moeilijke vraag; waarvan wij het antwoord alleen weten of vermoeden.
“Heeft u soms mijn naaimachine gezien; ik denk dat hij is gestolen”
Tot oneven
Be sociable.... share....share.....share
Tagged as:
brengen,
de,
deze,
die,
diegene,
en,
gestolen,
heeft,
in,
mijn,
naaimachine,
terug,
verpleeghuis,
werken,
wil,
wonen,
zorg
