Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

die

mooi he, mooi he…. die sneeuw

by de man in de zorg on February 6, 2012

mooi he, mooi he…. die sneeuw
Ze loopt van de ene woonkamer naar de andere woonkamer op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden in mooi Hoogvliet, en iedereen schiet ze aan. Dan loopt ze naar de gang en vind ze iemand. Het maakt niet uit wie. Verpleging medebewoners, familie, de man van de vrachtwagen die tena’s komt brengen of wat dan ook, iedereen schiet ze aan
Kom…. kom mee, en iedereen word meegetrokken.
Ze pakt je handen loopt met ferme pas naar een van de twee woonkamers
Kom, kom mee….
Waarheen….?
Nauw kom naar maar…
Iedereen trekt ze mee naar de woonkamer en naar het raam
Mooi he…
Zeker het is mooi…
Mooi he, die sneeuw

En is het koud vraagt ze dan aan iedereen
Ja, het vriest is (bijna) altijd het antwoord
Vriest het?
Ja het vriest
Dus dat is sneeuw?
Ja, dat is sneeuw
Mooi he geeft ze nogmaals aan.
Ze kijkt nog even en loopt naar de gang om iemand anders te zoeken.
Ze schiet dan weer iedereen aan. Verpleging, medebewoners, familie of wie dan ook.
Iedereen word meegetrokken en mee naar het raam van een van de twee woonkamers genomen om te kijken en aan diegene begint ze dit verhaal telkens opnieuw…
Mooi he…. Mooi he die sneeuw

nu zit hij opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten in een verpleeghuis en zit hij langzaam weg te kwijnen
Voor je het weet zit je opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten
Ik woon ongeveer tien jaar in mooi Hoogvliet. En drie huizen verder woonde en oude man. Toen ik kwam wonen daar was hij samen met zijn vrouw en stond hij volop in het leven. Zijn vrouw is een jaar of vijf geleden overleden.
Kinderen heeft hij wel, maar die komen af en toe langs. Ook een broer komt af en toe langs, maar die is ook al goed op leeftijd. Ondanks dat jij aardig wat mensen om zich heen heeft is hij best wel alleen. Directe mantelzorg ontbreekt. Nadat zijn vrouw is overleden is hij steeds meer op zichzelf gegaan, sloot zich af en zag je hem zelden meer.
Hij woont meer dan dertig jaar in het huis waar hij woont. Als ik hier weg ga, dan is het in een lijkauto, ik ga echt niet naar zo’n bejaarden pakhuis, gaf hij vaak aan. Ik blijf hier wonen tot mijn dood

Ik zag hem het laatste jaar zeer sterk achteruit gaan. Hij verwaarloosde zichzelf, en ja het interesseerde hem niet meer zo.
Hoe gaat het met u vroeg ik een jaar geleden
Ik ga hard achteruit
En hoe wil je het gaan doen in de toekomst
Ik…. Ik blijf hier wonen tot mijn dood
Nu kan je nog keuzes maken buurman…..

Hoe gaat het met u vroeg ik een half jaar geleden
Ik ga hard achteruit, ik kan de trap niet meer op, en ik heb hulp van de thuiszorg
En hoe wil je het gaan doen in de toekomst
De toekomst?
Ja, je kan nu al veel dingen niet, kunt u nog boven komen?
Ja gaf hij aan
En als u valt, kunt u direct hulp inroepen
Het werd stil….. erg stil
Wanneer trekt er iemand aan de bel en word uw afwezigheid opgevallen
Ik denk….. ja dat kan wel een dag of twee duren
En al aan de toekomst nagedacht?
Ik blijf hier tot mijn dood, die keuze maak ik zelf
Nu kan je nog keuzes maken buurman. Als je valt, en je breekt wat… kan je niet meer thuiskomen omdat er niemand is om op terug te vallen. Heel zwart wit…… er is een zeer grote kans dat er voor u gekozen gaat worden. Het kan wezen dat er gekozen gaat worden voor een verpleeghuis, dat je je huis gaat verliezen en nooit meer terugkomt.
Voor je het weet zit je opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten.
Ik…. Ik bepaal zelf wat ik doe…

Mijn buurman van drie huizen verder heeft een paar maanden geleden zijn heup gebroken. Werd gevonden na twee dagen. Lag sterk vervuild op de grond en had zichzelf compleet verwaarloost. Hij is naar het ziekenhuis gegaan, en omdat er elke vorm van hulp thuis ontbreekt en er geen mantelzorg was om hem op te vangen is hij opgenomen….. voor tijdelijk in een verpleeghuis. Voor tijdelijk….., maar zijn huis is onlangs leeggehaald….. en staat te koop. Alles waar hij trost op was, is weggedonderd.

Een jaar geleden sprak ik mijn oude buurman, die geen keuze wou maken. Geen keuze wou maken voor gelijkvloers en hulp van een zorginstelling. Dat zijn was werd gedaan, dat er in de recreatiezaal een warme maaltijd was. Dat hij nog kon wonen met zijn eigen spulletjes om zich heen waar hij zo zuinig op was. Die keuze heeft hij niet gemaakt. En nu…. Zit hij opgesloten met van die ouwe lullen en ouwe taarten in een verpleeghuis en zit hij langzaam weg te kwijnen….