Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

diegene

Wil diegene die mijn naaimachine heeft gestolen deze terug brengen
“Wil diegene die mijn naaimachine heeft gestolen; deze terug brengen. Ik wil er ook eventueel voor betalen”.
Het besef dat men alles kwijt is, is er nog bij sommige bewoners op mijn kleinschalig woonproject. Alles waar men een heel leven lang voor heeft gewerkt, is bijna of helemaal weg toen men de overstap maakte naar een gesloten afdeling. Oke; men heeft bij ons grote kamers, met eigen spulletjes; maar een huis of een grote kamer; daar zit een groot verschil in.
Zo ook bij de bewoner die ik gisteren sprak op de gang. Ze was aan het zoeken; zoals bijna alle bewoners bij mij op de afdeling. Zoeken naar haar spulletjes; kamer in en uitlopend.

“Heeft u soms mijn naaimachine gezien”; daarmee schoot ze mij aan.
Een moeilijke vraag; waar ik wel een netjes antwoord op had. Geen goed en bevredigend antwoord; want ze ging verder met zoeken.
Soms; soms is het besef er bij sommige van mijn bewoners zodanig goed en beseft dat men gewoon niets meer heeft. Ze zijn op zoek naar waardevolle en dierbare spullen; waar ze hun hele leve lang idioot zuinig op zijn geweest. Tien tegen 1 dat ze deze spullen niet meer hebben en nooit meer zullen zien; hoe triest en hard het ook is dat ik het zo opschrijf; maar het is de harde realiteit.
Dit heb je niet bij een grote groep op mijn afdeling; dat besef. Laten de wereld over zich heen komen en weten …….. ja dementie…. vergeten…… Ze leven in hun denk en leefwereld mee in een wereld die wij voor hen hebben gecreerd; en waar men oud kan worden in een veilige omgeving. Alles wat om hun heen gebeurd zal een worst wezen; ze zijn mensen; worden zeer respectvol behandeld als mens maar zijn in hun denk wereld niet echt meer mens. Dementie is zo ingewikkeld; en het lijkt me vreselijk als dit mij of een naaste zou overkomen.

Maar zij; zij was op zoek naar haar naaimachine; zoekend van kamer naar woonkamer; mede dementerende bewoners aanschietend; die vol begrip luisterden en ja; antwoord gaven. Neen; niet op wat zij vroeg; maar een antwoord vanuit hun denkwereld; wat totaal iets anders was.
Boos; onbegrip en verdriet….. zoekend naar haar eigen dierbare spulletjes; zoekend op de gang en iedereen aanschietend; ook mij.
Ja; deze lichtdementerende bewoner en een voor haar zeer bewuste rotsituatie; me een voor ons makkelijk antwoord; wat we niet (durven) zeggen. Deze vrouw met een simpele maar zeer moeilijke vraag; waarvan wij het antwoord alleen weten of vermoeden.
“Heeft u soms mijn naaimachine gezien; ik denk dat hij is gestolen”
Tot oneven