Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

dood

vanavond ga ik dood

by de man in de zorg on January 23, 2012

vanavond ga ik dood
Vanavond ga ik dood, gaf een bewoner aan op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden, toen ik haar haar pillen ging brengen, in de ochtend, te weten vrijdag ochtend.
Vanavond?
Ja, vanavond ga ik dood
Jammer, want u bent zo’n aardige bewoner
Ik?
Ja U, en ik zou het jammer vinden als u vanavond doodgaat, het is zo ongezellig dan in de woonkamer.
Is dat zo?
Ja, en ik moet in het weekend werken, en dan mis ik u gezelligheid zo, u bent altijd zo aardig.
Wat lief van u broeder
Ja, u bent wel een aardige vrouw. Kom ik heb hier uw pillen.
Mijn pillen…
Ik zal ze als u dat wil even ingeven met vla
Ze neemt en hap, en ze spuugt haar pillen uit, en leg ze op haar bed waar ze inlicht.
Wat doet u nu?
Ik lig ze op bed
Moet u ze niet?
Neen, normaal ook niet, maar dan gooi ik ze altijd in de wc….
U bent tenminste eerlijk geef ik aan

Ze lacht.
Maar het geeft niet hoor, ik ga toch dood.
Wanneer?
Vanavond!
Weet u ook een tijd…..?
Neen dat weet ik nog niet, maar ik vergeet niet te bellen voordat ik doodga hoor….

Een ding weet je zeker….. je zal haar niet “vinden”. Neen, ze is zo attent om net voordat ze doodgaat te bellen…
Mevrouw is trouwens niet doodgegaan in de avond, ze heeft tv gekeken in de huiskamer. Ze had het even nog te druk om dood te gaan…. Rieu was belangrijker.

poesie is dood

by de man in de zorg on March 7, 2011

poesie is dood
Neen, het spreekwoord, een grote mond een klein hartje, dat kan iedereen. Een bewoner, best wel soms verbaal aanwezig. Misschien best wel eens grof in de mond en een grote woordenschat hebbende kijkende naar scheldwoorden. Ze is soms zo, ze kan er niets aan doen, ze woont op mijn afdeling voor dementerende bewoners.
Poesie was haar alles. Ze nam hem overal mee naar toe en zeer vaak zaten ze samen televisie te kijken. Zij zittend in haar rolstoel, poesie op haar schot.
Poesie was alles voor haar, en kijkende naar wat poesie betekende voor haar valt dat niet zo een, twee drie te beschrijven. Poesie was alles voor haar en deed haar zichtbaar goed. Ze praatte veel met poesie, haalde hem zeer vaak aan, ze deelde verdriet en vreugde met haar.
Ze is bij tijd en wijlen best wel aanwezig op mijn afdeling, misschien wel eens te grof in haar mond. Een zeer grote mond, een klein hartje is het spreekwoord.

Poesie is dood. Poesie, lees de cavia op mijn afdeling, en zij noemde de cavia poesie. Altijd samen. Samen voor de tv, soms samen op bed, samen aan tafel bij het eten. Poesie was haar alles. Poesie is er niet meer. Zeer onlangs overleden en je ziet dat het die dame met die soms wel grote mond enorm raakt. Ze is stil, praat weinig, het doet haar zichtbaar zeer veel.
Vanmorgen deed ik haar verzorgen. Ze zat daar en ik vroeg hoe het met haar ging. Een traan, twee tranen….. tranen werden veel tranen…
Poesie is dood, en mijn bewoner, met misschien wel verbaal een groet mond…. Is zichtbaar ontdaan. Haar maatje, haar alles…. is dood. Ze heeft misschien wel verbaal soms een grote mond…. maar ze heeft en had een bere klein hartje… voor haar poesie…. haar cavia

poesie is dood
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg