Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

doodsaaie

geen doodsaaie cursus

by de man in de zorg on January 19, 2010

geen doodsaaie cursus
Er zijn van die cursussen op je werk; althans niet op mijn werk; maar bij mijn vriendin; die had er zo een; die zijn wel erg interessant. Neen, er kwam iemand van een of andere begrafenis onderneming een klinische les geven bij haar in haar zorginstelling of afdeling. Op zichzelf wel erg interessant.
Ook bij mij is het steeds meer de gewoonte dat als mensen overlijden dat ze op hun eigen kamer opgebaard blijven. Ik heb het al een paar maal meegemaakt dat een bewoner enkele dagen nadat hij of zij overleed verbleef en opgebaard lag in zijn of haar kamer. Op zichzelf mooi; kleinschalig wonen en ja het is hun huis. Niet dat een kamer binnen vier en twintig uur leeggeruimd moet worden omdat de volgende van de wachtlijst; weer de kamer in kan trekken. Gelukkig zijn we bij mij op de afdeling niet zo onmenselijk. Trouwens raar dat dit (nog steeds) gebeurd; omdat verzekeringsmaatschappijen meerdere dagen betalen nog aan een zorginstelling nadat iemand is overleden…..en waarom een bed binnen vier en twintig uur weer bezet is of met zijn; daarbij vraag ik me zo soms het een of ander af of bij. Neen; niet bij mij in mijn zorginstelling; maar ik lees ook die verhalen en weblogs uit de zorg; waarin soms andere dingen vermeld staan. Dat men de kamer van een naaste leeg wil ruimen en dat alles “netjes neer gezet is in een hok”; en de spullen door de verzorging al zijn opgeruimd en er iemand anders in de kamer en het bed van je naaste lig. Waar is menselijkheid gebleven waar begint onmenselijkheid.
Oke; mijn vriendin had bij haar zorginstelling zo’n klinische les van zo’n begrafenis onderneming en ja het is we erg interessant geweest begreep ik. Over wat ze doen en hoe ze het doen en hoe het een en ander in zijn werk gaat. Als er bij ons iemand is opgebaard; dan komt er twee of drie maal per dag een mannetje of vrouwtje controleren; of alles nog netjes is. Temperatuur meten; of de koeling wel hoog of laag genoeg staat en wat al niet meer.
Word bij ons gevraagd of we mee willen lopen met zo iemand naar de kamer die op slot is. Stel je voor dat zo’n bewoner bij ons aan de dwaal gaat en die komt op zo’n open kamer. Neen liever niet. Ik loop met die keurige mannen of vrouwen in pak mee en opende deur; op het moment dat ze binnen zijn geef ik beleefd aan “ik wacht wel even buiten”. Neen; oke; de dood; een onderdeel van mijn werk en vak; maar toch…. voor de dood…. als de dood. Ik hoef dat niet te zien. Ook als iemand is overleden bij mij op de afdeling ga ik nimmer kijken als er vakwerk bij het afleggen door mijn collega’s is gedaan. Geen bijgeloof of wat dan ook; maar neen…. laat maar; ik geloof mij collega’s op hun woord dat iemand er keurig netjes uit zag na de laatste zorg te hebben gehad.
Dus ja; mijn vriendin had uitleg gehad van zo’n mannetje van een of andere begrafenis firma die deze dingen doet en het was interessant om te weten wat ze doen; waarom ze het zo doen en wat al niet meer. Ze kon er veel over vertellen. Ik luisterde met aandacht en hoorde haar verhaal netjes aan. Een mooie cursus of klinische les van een of andere firma die dit soort werk verzorg; een uitleg war je veel van leert; want of nou een witte rakker iemand afleg of een “echte” prof; daar is misschien wel een verschil in. Misschien een idee om zulk soort gasten ook eens langs te laten komen. Neen; niet als er iemand is overleden op mijn afdeling maar een keer voor zo’n uitleg. Oh ja; wij regelen dan wel voor die gasten flauwe niet te drinken koffie met droge cake.
tot oneven