echt

een teennagel verwijderen doet echt geen pijn
Heb ik een klein plekje onder mijn voeten, dan loop ik al te miepen. Heb ik last van mijn rug, dan loop ik te klagen. Stoot ik me gigantisch mijn been, loop ik mank. Ik zou zo wel een poosje door kunnen gaan, maar ook jij bent zo. Heb je pijn klaag je. Kan je iets niet, dan zie je van buiten dat er iets met je aan de hand is. Zo ben jij, zo ben ik….

Bij een mannelijke bewoner is er onlangs een teennagel verwisseld (ik zou het ook over een grote decubitus plek kunnen hebben, maar k liep tegen een verwijderde teennagel aan). Loop als een kieviet ermee. Stoot zich talloze malen eraan, maar je ziet niets aan hem.
Heb je pijn?
Neen
Echt niet?
Als je pijn heb geeft je het aan, dan krijg je er wat voor
Hij haalt zijn schouders op…. Waarvoor?

Dus ja, een teennagel verwijderd en de wond was geheel verkleefd met het verband. Op een professionele manier het verband eraf gehaald, met weken en zo, je ken dat wel. Ik draai het verband eraf en bij het laatste stukje zie ik het begin van de wond.
Kippenvel…. alleen het zien van die teen, vol met bloed, zonder nagel en de hechtingen. Alleen bij het zien al, weet je dat het verdomd zeer moet doen.
De bewoner zit rustig om zich heen te kijken
Ik…. kippenvel…. Ik vind het echt heel eng, en dan schrijf ik het nog maar zeer bekrompen op.
Ik verzorg de wond en de bewoner reageert niet, zeg geen boe of bah, en doet net alsof er niets aan de hand is.
Ik weet zeker…. dat hij pijn heeft, ik weet dat hij als hij zijn teen stoot dat hij dit verdomd goed merkt, dat met je immers merken als mens zijnde. Hij…. ik zie echt niets aan hem. Loopt als een kieviet, stoot talloze malen zijn teen en loop rustig verder. Terwijl ik met kippenvel de wond verzorg, zit hij rustig om zich heen te kijken.

Ik snap het echt niet.
Moet dit eens bij jou of mij gebeuren… het geklaag, en het zichtbaar moeilijk lopen zou absoluut aanwezig zijn. En hij, mijn mannelijke dementerende bewoner… doet alsof er niets aan de hand is. Ik snap het echt niet… hij moet toch pijn hebben?

een teennagel verwijderen doet echt geen pijn
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS

je word echt een ouwe lul
Mijn god, kwam ik mezelf daar gisteren weer eens keihard tegen op mijn werk. Pillen delen uit een Chinese medicijnmap. Ze doen op mijn werk er ook alles aan om me het werk zo lastig mogelijk te maken. Pillen delen uit een normale medicijnkapper dat gaat wel, vroeger, maar om daarom die medicijnklappers in het chinees uit te gaan voeren, gaat me echt te ver.

Neen, ik loop met een probleem als man in de zorg van net boven de veertig. Het probleem heet mijn ogen. Ik merk keer op keer dat mijn ogen sterk achteruit gaan, en dat ik steeds meer moeite ga krijgen met lezen. Niet omdat ik niet kan lezen of eigenlijk wel. Ik kan lezen, maar de letters worden te klein. Ik merk keer op keer dat als ik iets moet lezen, dat als ik het blad dichtbij houd, dat ik het niet meer kan lezen. Alles wordt wazig en het lijkt wel of het in chinees is geschreven. Een boek kan ik niet meer met gebogen arm lezen, maar ik moet mijn armen volledig strekken wil ik kunnen lezen wat er staat. Ver af gaat prima, maar dichtbij word meer en meer een grote ramp. Ik kan het echt niet meer zien.
Het ergste is dat dit in en zeer snel tempo gaat….. Vriendin loop ook al te roepen dat ik naar een opticien moet, maar daarvoor is deze man te ijdel. Te ijdel en te eigenwijs. Ga ik met een bril lopen, dan voel deze eikel zich pas echt bejaard. Het probleem van het meer en meer grijs worden, daar ben ik overheen. Word het echt te grijs, dan gaat de tondeuse er over heen. Weg met de opmerkingen om me heen van dat ik al mooi grijs word en dat je goed kan zien dat ik her en der wel erg grijs word. Te veel van die opmerkingen en dan gaat gewoon mijn haar er af.
Maar die ogen… Thuis kom ik er nog regelmatig van af met een of andere fuck smoes, maar op mijn werk is er denk ik geen ontkomen meer aan zeer binnenkort. Ik merk en ervaar dat ik de medicijnmap niet meer kan lezen en dat de woorden veranderen in allemaal onbegrijpelijke letters en streepjes. Het is lullig om ook mijn collega’s telkens aan te schieten met een of andere smoes, maar gisteren constateerde ik dat het echt niet gaat. Ik zie niets van dichtbij. Binnenkort, over een paar maanden denk deze ijdeltuit, toch maar even naar de opticien, om mijn ogen na te laten kijken en te horen te krijgen dat mijn ogen gewoon erg slecht zijn. Dat ik een bril nodig heb of wat dan ook, omdat lezen gewoon niet meer gaat. Alle eigenwijsheid en ijdelheid verplicht opzij zetten, omdat mijn functioneren als ziekenverzorgende van net boven de veertig, ernstig in gevaar komt, omdat ik niet meer kan zien welke pil ik geef aan bewoners. En om eerlijk te zijn….. deze constatering van een opticien, dat weet ik en die uitspraak die hij gaat doen zal ik haten. Mijn ogen zijn gewoon zeer slecht aan het worden, en ik zal een of andere bril op moeten gaan zetten voor het lezen. Johan, je wordt een oude lul!!!!
Neen, het wordt tijd dat werkgevers in de zorg buiten sparen voor later en/of extra vakantiedagen, een fietsenplan en wat al niet meer ook een leesbril voor slechtziende werknemers van boven de veertig, als extra als secundaire arbeidsvoorwaarden toe gaan toevoegen, en ik zal er dan helaas zeer snel gebruik van moeten gaan maken

je word echt een ouwe lul
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS