Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

en

dokters zijn altijd man en oud

by de man in de zorg on May 17, 2012

Mag ik even naar uw been kijken vroeg de verpleeghuisarts aan een dementerende bewoner op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden
Neen, zei ze stug terug
Mag ik even naar uw been kijken, want u heeft daar een wondje
Oh, waar?
Op uw been
Op mijn been?
Ja, op uw been
Ze keek naar beneden.
Ik ben gewond, ik heb een wond gaf ze verbaast aan

Hoe kom ik daaraan?
U heeft zich gestoten
Heb ik me gestoten?
Ja, u heeft zich gestoten
Ze kijkt nogmaals
Ik ben gewond, ik heb een wond
Mag ik er even naar kijken
Wie bent u vraagt ze verbaast
Ik ben de dokter
Bent u de dokter?
Ja, ik ben de dokter, mag ik naar uw been kijken?
Ze kijkt de dokter vragend aan
Ik ben de dokter
Dat kan niet!
Waarom niet?
Dokters zijn oud en zijn altijd man
Neen ik ben echt de dokter, loopt u even me, dan kunnen we op uw kamer even kijken
Dat geloof ik niet, u bent helemaal geen dokter
Ik kom tussenbeide.
Mag ik naar uw been kijken geef ik tegen de dementerende bewoner aan
En wie bent u?
Ik…. Ik ben de dokter
Maar natuurlijk dokter
Loop u even met mij en de zuster (de verleeghuisarts) mee, dan kunnen we even op uw kamer naar uw been kijken?
Ze stond op en liep mee
Dus u bent de dokter gaf ze aan tegen mij als mannelijke verzorgende
ja, ik ben de dokter
Inderdaad, ik ben de dokter en ik kom even op uw kamer naar uw wond kijken

Dat is goed hoor dokter………….

in zeven minuten uit bed, wassen en aankleden

by de man in de zorg on April 26, 2012

In zeven minuten uit bed, wassen en aankleden
Zeven minuten heb ik vaak al nodig om mijn bewoners zo ver te krijgen, dat ze begrijpen dat het dag is en dat ze uit bed moeten komen voor het ontbijt, of voor het middageten als ze uit willen slapen.
Zeven minuten is vaak alleen al de tijd om een bewoner zo ver te krijgen dat ze zich uit (willen laten) kleden, nog voordat de zorg begint.
Zeven minuten is vaak de tijd die ik als man nodig heb om een bewoner te overtuigen dat ik een mannelijke zorgverlener ben die een vrouwelijke bewoner uit komt kleden en haar te overtuigen geen oude vlam van vroeger ben (dat zou een hoop tijd schelen)
Zeven minuten is vaak de tijd alleen al om een bewoner te overtuigen dat ik geen verkrachter ben die haar uit wil kleden.
In zeven minuten uit bed, wassen en aankleden lukt bij ons onmogelijk, gezien de categorie bewoners die wij verzorgen. Wij verzorgen op de afdelingen waar ik weer, als team wat lekker draait, dementerende bewoners. Van licht dementerende tot diep dementerend. Van lopertjes tot ja zoals iedereen dat noemt… kasplantjes. Zeven minuten zorg aan een bewoner die wij verzorgen, bestaat niet zeg ik hardop. Zeven minuten zorg heeft geen enkele bewoner die wij als team verzorgen Gegarandeerd altijd meer tijd… veel meer! Ik denk gemiddeld een half uur per bewoner. Bij de ene twintig minuten zorg, bij de andere veertig minuten, dus gemiddeld. Op zichzelf kunnen we het bij ons gelukkig menselijk houden, en zo hoort het ook. Onze bewoners die wij als team verzorgen verdienen gewoon goede en menselijke zorg!
Ik hen ooit in een ver verleden op een stageplek moeten swashen. Swashen is wassen zonder water. Voor de normale zorg vind ik het totaal geen oplossing, Je kunt bij swashen net zo goed een schone onderbroek aandoen en een beetje parfum opspuiten. Als ik op mijn stageplek moest swashen, had ik niet het idee dat ik iets van kwaliteit neerzette. Toch worden die dingen nog verkocht en ik hoop alleen voor de zorg bij bewoners die palliatief zijn, of bijvoorbeeld bij bewoners die zeer moeilijk helpen zijn door contracturen. Dan is swashen DE oplossing.
In 7 minuten uit bed, wassen en aankleden zoals bij het meldpunt misstanden zorg van de abvakabo FNV, naar voren komt, dat kan echt niet.
Bij in zeven minuten uit bed, wasse en aankleden…
-dan was je niet
-dan swash je niet…. maar dan vul je gewoon iets in wat niet kan op het meldpunt van de fnv…..
-of je kan als medewerker in de zorg gewoon niet klokkijken!