Grote klasse van humanitas. Omdat er ook oudere homo’s bestaan.
Nu ook een Roze Café in Hoogvliet
Het Roze Café is bedoeld voor homoseksuele ouderen die het prettig vinden om een gezellige middag met elkaar te hebben en ervaringen met elkaar te delen. Veel ouderen hebben weinig uitgaansmogelijkheden om anderen te ontmoeten. Om in deze behoefte te voorzien start Humanitas met de Roze Salon. Tijdens de bijeenkomsten is er aandacht voor ervaringen, verhalen, vragen, gezelligheid en een hapje en een drankje. Afhankelijk wat de deelnemers leuk vinden, is er van alles mogelijk, zoals samen eten, koken, een film bekijken, gespreksthema’s, gasten uitnodigen enz. Centraal staat het ontmoeten van gelijkgestemden. We nodigen alle vijftig plussers uit die graag willen komen. De Roze Salon moet een plezierige, ongedwongen en veilige ontmoetingsplek zijn waar aandacht is voor homoseksuele onderwerpen, waar ouderen hun ervaring delen met mensen met dezelfde achtergrond.
De Roze Salon is zeker niet alleen bedoeld voor bewoners van Humanitasvestigingen, maar ook voor ouderen uit de wijk en/of de omliggende gemeentes. Uiteraard zijn ook heteroseksuele ouderen van harte welkom.
Plaats is het Grand Café van Humanitas aan de Marthalaan 2, te Hoogvliet (naast de sporthal). Daarna is het de bedoeling de deuren elke woensdag open te zetten voor geïnteresseerden van 14.00 tot 19.00 uur.
er
In de praktijk heb je er geen flikker aan
Een drukke boel bij op de afdeling. Mensen zijn een beetje erg ziek. Flink aan de diaree en ook braken erbij. Weet niet wat het is, maar na drie avonden wist ik er alles van…. wat een shit avonden. Poep, poep en nog eens poep. Ik gooi bij thuiskomst gelijk mijn kleding in een plastic zak, bind hem dicht en doe hem in de wasmachine om het de volgende dag te wassen. S’morgens loop ik langs de wasmachine en de zure lucht van diaree komt uit de afgesloten wasmachine. Smerig is soms een klein woord.
Maandag, dinsdag en woensdag laat gehad.
Een bewoner heeft gebraakt, rond een uur of zeven inde avond. Kleding zit onder. De lucht van diaree komt je tegemoet. Hij zit in een rolstoel, en we besluiten hem op bed te gaan leggen. Tot zover gaat het goed. Ik zet de rolstoel naast het bed en willen hem uit gaan kleden. Het is meneer de vries. Meneer de vries, waarvan bekend is dat hij erg agressief is. Dat hij slaat, schopt knijpt en bijt. Dementerend, zoals al mijn bewoners die ik verzorg op mijn afdeling, en je totaal niet begrijpend. Je praat op hem in, in de hoop dat hij je begrijpt. In de hoop dat hij niet al zijn agressie zal uiten, naar mij als zorgverlener. Ik wil hem helpen. Ik wil hem uit de braaksel en de dunne ontlasting helpen. Hij begrijpt mij niet. Zijn handen zitten onder de braaksel. Hij gaat slaan, met zijn handen nog onder de braaksel. Wil kleding van mij beetpakken, terwijl zijn handen onder de braaksel zitten. Hij bijt me, hij schopt me.
Weetje, je heb van die mooie boeken, waar alles zo mooi instaat. Validation, reality orientation training en wat al niet meer. Hetgeen wat ik nodig heb, staat er niet in. Hoe ga ik om met een zeer agressieve bewoner, die onder de braaksel en de ontlasting zit? Een bewoner, die er alles aan doet om niet geholpen te worden. Laten zitten is geen optie, zo gaan we niet met onze bewoners om, hij moet geholpen worden. Laten zitten en later terugkomen is ook geen optie. Hij smeert de braaksel door zijn haar.
We hebben hem op bed gekregen, we hebben hem kunnen helpen, maar vraag niet hoe. Vraag niet hoe ik er uit zag, vraag niet hoe mijn kleding eruit zag, vraag me niet hoe smerig ik me voelde toen we klaar waren. Ik weet veel, ik lees veel, gebruik omtrent benaderingswijzen. Ja ik weet veel, maar hoe je zo iemand moet verzorgen staat niet in die boeken vermeld. Ja, al die boeken zijn mooi, maar soms in de praktijk heb je er, kijkend naar dit, geen flikker aan.
In de praktijk heb je er geen flikker aan
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg