Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

erger

mens erger je niet factor

by de man in de zorg on November 13, 2009

mens erger je niet factor
Ik was woensdag even in de buurt bij mijn oude baas en ik dacht; kom ik ga even buurten bij mijn oude bewoners die ik daar jarenlang heb verzorgd. Mijn oude bewoners waarmee ik ja; aardig wat jaren heb doorgebracht.
Ik schrok me rot om eerlijk te zijn. Van de twee en dertig bewoners die er waren toen ik in juni twee duizend acht de afdeling verliet; waren er nog maar zes in leven. Zes en twintig bewoners in anderhalf jaar overleden. Wat een enorme klap kreeg ik daar van in mijn gezicht; zelf binnenkomend met de gedachte even gezellig te buurten bij mijn oude bewoners. Natuurlijk; de bewoners die ik daar verzorgde zijn en waren net zoals bij mij op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden; goed op leeftijd; maar toch; zoveel overleden van de “oude groep”; dat waren er wel erg veel.

Ja; ze vonden het wel leuk; om me te zien. Somatiek; de mensen kennen je na zo’n lange tijd nog wel. Zeker anders dan waar ik nu werk; waar ik elke dag de nieuwe zuster ben. Het had zeer veel. Het persoonlijk contact met de bewoners daar…. om eerlijk te zijn dat mis ik soms wel heel erg. Natuurlijk; ik werk op pg; en slechts een enkeling van mijn bewoners; die ik nu verzorg weet wie ik ben; maar voor de rest ben ik elke dag een nieuwe persoon voor bijna allemaal. Geen persoonlijk contact…. soms wel jammer….. erg jammer.
Al met al het was wel leuk daar om er even te zijn. Even; dat zeker.

Buiten dat ik bij een oud afdelingshoofd ben wezen buurten; waarmee het gelukkig zeer goed gaat. Prettig om haar even te zien en dat ze daar weer in volle glorie de afdeling loopt te runnen. Lekker bij gepraat over van alles; de toekomst van de zorgtoko waar ze werkt; het opzetten van een palliatieve unit; de verbouwing van de verpleeghuis afdelingen daar en nog meer. Leuk en gezellig; het was zeer prettig om haar weer te zien.

Maarja; ik was dus terug op mijn oude afdelingen ik schrok van de bewoners. De afdeling denderde door en ik keek om me heen. Zag dingen gebeuren…. waarvan ik dacht (…) en ik besefte dat dingen waartegen ik lang tegen aan heb lopen schoppen bij mijn oude afdeling en die ten goede waren en zijn voor de bewoners; nog steeds hezelfde zijn en waren als toen ik er weg ging. Er was weinig veranderd sinds de tijd dat ik er weg was gegaan…….(…….)

Kwam thuis en dacht terug aan mijn bezoek aan mijn oude afdeling. Het was leuk en gezellig; maar ik besefte maar een ding maar al te goed. Het is een verdomd goede keuze geweest om over te stappen. Over te stappen naar dit nieuwe project; met een leidinggevende die er gelukkig boven op zit; en die er gelukkig niet altijd loopt voor het leuke en gezellige. En misschien het idiote van dit is; dat waardeer ik denk ik als ween van de beste punten van mijn overstap naar haar afdeling. Als dingen niet goed zijn moeten die worden aangekaart; want we lopen niet voor de gezelligheid in de zorg maar voor de kwaliteit, en inderdaad heel rieel zijnde dingen moeten en kunnen beter. Gelukkig met collega’s om me heen die hetzelfde denken. Denken en lopen aan het bed met de gedachte en ook instelling dat wij er voor de bewoners zijn en niet andersom.
Het is prettig om met zulke mensen als leidinggevenden te kunnen en mogen werken. Het is prettig om te werken met mensen om me heen die zo denken zoals ik; en zo te werken aan iets leuks en goeds. Spijt van de overstap…… ik weet niet dat het een goede stap is geweest; maar toch. Mijn mens erger je niet factor is weggevallen op dit project; en dat is zeer prettig; bij mensen wen collega’s die ik soms meer ziet dat mijn vriendin; en dat voelt goed aan.

mens erger je niet

by de man in de zorg on November 23, 2007

mens erger je niet
Zo; mijn laatse dag van mijn wel dan niet verdiende voorjaarsvakantie van 2007 zit erop. Neen; de laatste dag is ook weer voorbij gevlogen; net zoals mijn huidige voorjaarsvakantie. Maarja; niet klagen; wel lekker om in ieder geval samen vrij te zijn. Lekker. Neen; maandag weer aan de bak in mijn zorgtoko. Dagdienst en voorlopig weer lopen klootzakken daar. Ja; we zien wel wat er op me afkomt. Neen; nog geen uitslag gehad van mijn babbel over het evv schap. Zou het deze week gehoord hebben; maar ik denk dat de postbode geen haast heeft met deze uitslag.
Neen; vol verbazing volg ik al lang thuis de gouden kooi. Je ken dat wel; dat programma waar een stel diebilen; als ik het zo mag opschrijven; zich voor onbepaalde tijd hebben laten opsluiten in een huis. Kans van 1 op 7 om een enorme berg geld te winnen. Neen; ik volg het en zal het wel blijven volgen; tenenkrommend en ja vol ergenis. Snap niet hoe mensen zo kunnen woren als ze bij elkaar opgesloten zijn en elkaar het leven dag en nacht zo zuur maken. Maak er wat leuks van; maar dan kijk er denk ik geen hond naar; als er uberhoubt nu al mensen kijken. Misschien is juist dit dagenlang ergeren aan dat gedrag voor mij om te blijven kijken. Tis erg; tis bizar en ja; het is vaak gewoon te idioot voor woorden wat daar gebeurd; en telkens als ik denk het kan niet erger; word het erger. Neen; zal vanavond ongetwijfeld boos en vol verontwaardiging zitten kijken naar die gekken en ja hoezeer ik me ook erg; zal het programma niet willen missen.
Neen; en voor de rest….vanavond gezellig samen zijn en nog samen genieten van twee vrije dagen. Vanaf maandag weer een dagelijkse log over mijn job…..omdat deze log daarvoor bedoeld is. Tis niet anders; ook in de zorg heb je wel eens vrij en zal ook ik op mijn vrije dagen een stukje van me af willen schrijven; ook al gaat het niet over zorg en job.
Tot morgen