Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

eronder

De rotterdamse mentaliteit. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken
Minder is meer, iets wat ik vaak merk op mijn werk. Een niet optimale bezetting hoeft niet altijd te betekenen dat je laat klaar bent. Zo merkte ik ook afgelopen zaterdag waarbij de start niet optimaal was. Niet optimaal; eigenlijk het was gewoon slecht.
Neen sinds april is er wat veranderd op de afdeling kijkende naar dagbezetting. De luxe van veel personeel is definitief voorbij. Nu…. het is zeer krap kijkende naar personeel op de afdeling. Zestien bewoners, drie man personeel. Luxe of niet luxe, ik weet niet exact hoe het elders is, maar op mijn afdeling heb je gewoon je handen vol aan al het werk. Op somatiek was het anders. Anders omdat de onrust wegbleef, maar op pg, mijn afdeling met dementerende bewoners heeft dat groot effect. Even snel een dementerende bewoner wassen werkt niet. Ze hebben allemaal hun eigen gebruikssaanwijzing en specifieke benadering. Doe je het anders dan ben je veelal langer bezig met alle onrust van dien voor de bewoners en afdeling. Een ketting reactie waar je in komt, en dat kan lang voorduren. Soms merk je in de nacht, dat het op de dag druk is geweest, kijkend naar onrustig gedrag van bewoners.

Dus sinds april met drie man op zestien dementerende bewoners, van ja licht dementerend tot diep dementerend. Van bewoners die enorm lief zijn; tot extreem agressieve bewoners. Minder personeel, ik merkte zaterdag de enorme gevolgen. Drie man starten….. althans dat hoopte we, totdat er maar met twee man gestard werd, omdat er een collega niet op kwam dagen. Later is deze wel gekomen, maar twee uur later. Tijd, die twee uur haal je niet meer in, maar ontdanks dat de start met twee was, toch veel gedaan. Zeer veel gedaan. Met een man minder, de schouders eronder. Zeer goed overleggen met elkaar en goed communiceren. Elkaar helpen bij zwaar werk, elkaar de ruimte geven tot het maximale uit je tijd voor zorg te halen.

We zijn sinds april gigantisch achteruit gegaan, stapje bij beetje vanaf januari elke maand minder en minder en minder, en ik hoop dat dit het minimum is waar we op komen te staan, maar je weet nooit. Gelukkig met een maatje wat hetzelfde dacht. Schouders eronder, niet zeiken en kijken hoever we komen…. met minder in de twee uur hetzelfde gedaan hebbende als anders met drie man. Boffen dat je weet dat je in drukke tijden zeer veel aan bepaalde collega’s heb. De rotterdamse mentaliteit. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken en ben berg werk verzetten. Boffen met zo’n collega

De rotterdamse mentaliteit. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg