Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

gebleven

Waar is mijn onderbroek gebleven?

by de man in de zorg on August 13, 2010

Waar is mijn onderbroek gebleven?
Soms; soms vergeet je als oud persoon wel eens wat. En om eerlijk te zijn, dat mag. Dat mag, omdat je als oud persoon word verzorgd door ons, ant wij verzorgen bewoners die dementerend zijn en wonen op een kleinschalig woonproject dementerende bejaarden.

Neen, onlangs in de ochtend een bewoner verzorgd. Onderbroek aan, incontinentie verband om. In de middag help ik dezelfde bewoner bij de toilet en ik kijk wel erg vreemd op. Ik mis wat bij deze bewoner…… een incontinentie verband en ja ook een onderbroek…..

Familie van een bewoner kwam een paar dagen geleden naar mij toe. “Het ruikt zo vreemd bij mijn familielid op de kamer en ik weet niet waar het vandaan komt”, gaven ze aan. “Neen, mijn familielid is niet incontinent en gaat gewoon naar de toilet toe, maar ik ruim zo’n indringende geur van urine op de kamer.
Te weten, vele kamers staan gewoon open, zodat bewoners zelf naar hun kamer kunnen gaan. Staan ook open, zodat andere “zwervende” bewoners overal naar binnen kunnen gaan. Dit hou j echt niet tegen. Zo ook deze bewoner die opeens geen incontinentie verband en ook geen onderbroek meer aan had.
Dus ik op de ruikende kamer aan het zoeken en aan het snuffellen. Uit een kast, onderop en achterin in een hoekje….. ja hoor…. een compleet verzadigd van urine incontinentie verband. Verstopt door een “zwervende” bewoner. Dus daar kwam die vreemde indringende geur van urine vandaan.
Het incontinentie verband van die bewoner die ik had verzorgd heb ik gelukkig gevonden….maar waar oh waar zal ik die verstopte onderbroek gaan vinden :)

Waar is mijn onderbroek gebleven?
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg

Waar is de tijd gebleven dat je als verzorgende nog mens kon zijn als mens in de zorg
Onlangs op een drukke dag… mijn god wanneer was het eens rustig en had je gewoon de tijd voor bewoners, stap ik tussen het vliegen en heksen de woonkamer binnen, en zie een bewoner zitten, die ik nog geen goedenmorgen had gezegd.
“Goedenmorgen mevrouw Jansen”
“Goedenmorgen”
“En hoe is het met U”?
“Slecht… ik ben zo verdrietig……”
Ik kom zo bij u, terwijl ik wist van binnen toen ik dit antwoord aan haar gaf, dat zo niet zo zou zjjn. Zo zou niet over een uur, niet over een paar uur, misschien zelfs niet vandaag zijn.
Van binnen hoopte ik dat ze “het gaat goed” zou zeggen, maar een antwoord van “slecht, ik ben zo verdrietig…” kwam zo vrdomd ongelegen uit, geen tijd… wanneer eigenlijk nog wel..
Ik voel me als ik er aan terugdenk denk zo verdomd klote. Geen tijd (meer) voor een verdrietige bewoner, die juist op dat moment alle aandacht en tijd nodig had, en dat kan ik te vaak niet meer bieden en geven. Soms….soms heb het idee dat je als verzorgende in een zorgfabriek werk, waar alles gaat over tijd efficientie en zorgproductie. Waar is de tijd gebleven dat je als verzorgende nog mens kon zijn als mens in de zorg….. wanneer kan ik weer mens zijn tegenover bijvoorbeeld deze verdrietige bewoner…

Waar is de tijd gebleven dat je als verzorgende nog mens kon zijn als mens in de zorg
is een artikel op manindezorg
verpleeghuis zorg kleinschalig wonen anekdotes recept en recepten dat is manindezorg