Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

glimlach

haar betoverende glimlach…..

by de man in de zorg on January 21, 2009

haar betoverende glimlach…..
Ze slaat me….
Ze spuugt me…
Ze krabbelt me….
ze scheld me soms de huid vol…..
Ze bijt me….
Ze gooit soms dingen naar me toe…….
Ja; wat doet ze eigenlijk niet…… ja; maar toch…. ondanks alles wat ze doet; niet alleen tegen mij; maar ook tegen veel van mijn collega’s; doet niets af aan haar als bewoner. Een bewoner die ondanks dit alles; ja… een van mijn bewoners vind die ik echt… ja bijzonder vind. De ene keer doet ze verschillende dingen die hierboven staan; en niet zelden kom ik onder de vanille vla van tafel af als ik haar heb geholpen. Niet zelden staan haar nagels in mijn vel en staan de afdrukken van haar tand loze gebit….. ehhhh mond in mijn arm. Help ik haar op de rand van het bed en moet ik snel mijn hoofd opzij doen omdat ze “uithaald”; je moet zo enorm oppassen als je haar verzorgd.
Tis een pg bewoner; heel wat anders dan een somatische bewoner. Een pg bewoner regeert zo; en ja…. het is zo enorm anders dan dat als bovenstaande voorbeelden bij een somatische patient gebeuren. Op pg; kom je dat gewoon tegen. “Bedrijfsrisico…. bij de verzorging van dementerenden”.

Ondanks dit alles kan ze bij mij gewoon geen kwaad doen.op het ene moment slaat ze je en dan vervolgens zegt ze “ze bent zo lief”. Ze kijkt je aan en tovert ze een betoverende glimlach op haar gezicht. De pop die ze heeft, smijt ze de ene keer naar je; en op het nadere moment geeft je haar die pop; en gaat ze er mee om alsof het “haar kind” is.

Pg; geweld; slaan schoppen; spugen; uitschelden en wat ook niet meer…. het is een aparte wereld van de zorg. Een mooie wereld; een leuke wereld waarin ik werk; maar ook een moeilijke. Ja; dat zeker soms. Ook haar zorg is niet altijd de makkelijkste; maar als bewoner is ze wel bijzonder. De enorm grote omslag; in een korte tijd; van een bewoner die van… ja…. een bewoner waarbij je allert op moet zijn; naar een zo ongelooflijk lieve betoverende oude dementerende bewoner. Bewoners kunnen gemeen zijn; me slaan… maar toch. Ze doet het niet bewust, en misschien schrik ze zelf ook wel eens van haar acties. Ik weet het niet; dementie is nog een groot raadsel in de wetenschap; niemand weet wat in de bolletjes van die oudjes omgaat; en elke dag zijn mijn bewoners anders.

Vanmorgen kreeg ik niet voor de eerste keer en zeker niet de laatste keer de vla over mij heen gespuugt. Ze schrik ervan, pakt mijn hand. Ik denk; nu komt de klap….. ze aait over mijn hand….. en met een betoverende tandloze glimlach kijkt ze naar me en kust ze mijn hand. Ze kijkt op en zegt “je bent lief”.
Neen; ze kan echt geen kwaad doen bij mij….wat ze ook doet
tot oneven