Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

glimlacht

Ik zit een dementerende bewoner te helpen met eten op mijn kleinschalig woonproject voor dementerende bejaarden. Tegenover mij zit een andere bewoner te kijken. Ik leg mijn lepel neer. Ik ben klaar bij het helpen van deze bewoner die mijn hulp nodig had.

De bewoner tegenover mij kijkt naar ons
Ze steekt haar hand uit
Ik steek ook mijn hand uit
We raken elkaar nog net niet
Ze buigt meer naar voren
Ik buig meer naar voren
Onze vingertoppen raken elkaar
Ze buigt nog meer naar voren, het lukt haar mij goed aan te raken. Ze pakt mijn hand
Even, ik loop even om geef ik aan
Ze kijkt op, ze begrijpt me niet
Ik maak mijn hand voorzichtig los en loop om
Ik pak haar hand beet
Zij pakt met haar tweede hand mijn hand beet en begint te wrijven over mijn hand. Ze lacht
Ze lacht heel lief, ze buigt met haar hoofd omlaag richting mijn hand
Mijn hand gaat omhoog, haar hoofd gaat verder richting mijn hand
Ze geeft een plakkerige zoen op mijn hand
Ik kijk naar haar
Opeens geeft ze nog een kus op mijn hand
Ze glimlacht
Je bent lief geef ik aan tegen haar
Ze glimlacht met haar zeer verrimpelde gezicht, goed doorleeft en zonder tanden
Ik geef haar een kus op haar hand terug
Ze glimlacht
U bent ook een hele lieve dame, zeg ik tegen haar
Ze glimlacht weer
Waanzinnig mooie momenten in mijn werk als verzorgende hoeven niet zo groot te zijn. Zo lief zoals zij deed. Soms maken kleine dingen je vak zo verdomd mooi. Pg….. en plakkerige kus…. een glimlach. Mijn baan, ….. een waanzinnig mooie baan!