hand in hand
Hand in hand liepen ze gisteren over de afdeling; een man en een vrouw. Onafscheidelijk dat zeker; en waar de ene is, is de ander ook. Altijd samen in de ochtend; in de middag en ook in de avond. Maatjes van elkaar. Samen; altijd. Niet voor het ene of andere; maar ze hebben elkaar gevonden. Niet uit wat dan ook; begrijp me niet verkeerd; maar om een of andere manier hebben ze elkaar gevonden.
Beiden; niet echt jong; op mijn pg afdeling.
Je ziet het vaker gebeuren dat mensen toch warmte of gewoon een hand bij een ander zoeken. Geborgenheid of ja een maatje.
Ooit heb ik als schoonmaker op een pg afdeling gewerkt; en ja; toen keek ik raar op dat mensen soms zo liepen. Hand in hand; beiden wonend op een pg afdeling en onafschijdelijk. Neen; ze hebben beiden nog een man en een vrouw; die regelmatig langs komen; en ja; om eerlijk te zijn lijkt me dat voor hun naaste moeilijk; al is dat simpel opgeschreven.
Je maatje; je allesie woont op een gesloten pg afdeling; kent jouw niet meer; en heb idioot veel jaren lief en leed beleefd. Mooie tijden en ook moeilijke tijden ja; ja; dan worden ze opgenomen. Kom je op visite, loopt je partner daar hand en hand met een ander. Is er uberhoubt nog wel herkennig of ben je helemaal vergeten???? Kinderen; hoe kijken die er tegen of naar….???
Je kent er niks aan doen; alzheimer en dementie is een ziekte die een ieder niet begrijpt en wie weet wat er in die bolletjes van die mensen omgaat….
Een blik van herkenning soms en ja; in een gesprek kom misschien naar voren dat je hun partner bent…maar soms ook niet. Als parner zie je je man hand in hand lopen met een ader; en dat doet pijn…
De bewoner kan of ken er niets aan doen…die hand is misschien een stukje veiligheid. Een hand; warmte en ja…iets van….; ja….weet ik veel…
Je komt het vaker tegen; bewoners die onafschijdelijk zijn en ja; de gehele dag met elkaar optrekken; hand in hand soms lopend over de gang. Altijd samen; niets met liefde of wat dan ook te maken….
Een hand die naar je word uitgestoken; door een ander die ook een hand zoekt omdat ze in en wereld leven die ze zelf ook niet meer begrijpen. Die hand; word naar je uitgestoken en je pakt hem…..
Onafschijdelijk lopen ze over de afdling; zo ook gisteren weer; evenals eergisteren, vorige maand en ja ik hoop nog heel lang…. Hoe moeilijk het ook is; voor een familie; wat ik zelf enorm goed begrijp; je kan er niks aan doen; en ik besef heel goed; dat als de bewoner de wereld om hem of haar begreep dat ze dit zeker nooit en nimmer gedaan zouden hebben. Maar nu; op een afdeling; in een vreemde omgeving en met zoveel onbekende en in een omgeving waarvan je weinig begrijpt is die hand die naar je uitgestoken word; door iemand die hetzelfde dacht; een hand naar veiligheid; en die pakken sommige bewoners maar al te graag aan…..
tot oneven
{ 0 comments }
