Verhalen en anecdotes uit de verpleeghuis zorg en kleinschalig wonen

hartverscheurend

hartverscheurend

by de man in de zorg on May 17, 2008

hartverscheurend
Het was hartverscheurend; de opname die ik afgelopen week op de afdeling kreeg. Hartverscheurend; omdat deze opname en de nasleep…ja; heavy.
Tis niet niets om een naaste te laten opnemen in en verpleeghuis; omdat je als echtgenoot; mantelzorg en thuiszorg de zorg niet meer kan leveren. Er kan veel thuis; maar thuis heeft helaas soms ook zijn grenzen. Zijn keiharde grenzen; hoe goed je ook je best doet. Het niet meer aankunnen en kunnen leveren van zorg aan je naaste; terwijl je er werkelijk alles; maar ook werkelijk alles aan heb gedaan om de zorg te leveren aan je allesie; je man; je vrouw of je naaste.
De opname was al zwaar verlopen. Ja; wel een normaal opname gesprek; maar een bewoner die telkens “Ik wil naar huis” zei als antwoord op elke vraag naar hem of haar.
Ook op elke andere vraag die gesteld werd gaf ze dit antwoord.
Niets interesseerde haar;; hoe troostend ook de woorden van haar of zijn echtgenoot ook waren.
“Ik wil naar huis”; en niets anders kwam uit de mond.
Ja; geef het ze te doen; opgenomen worden in een verpleeghuis; op een kamer; met totaal onbekenden. Mensen die je niet kan of ken;en nooit niet ontmoet zou hebben. Mensen die je misschien nooit ontmoet zou willen hebben. Een bed; een kastje; een kast en ja; een prikbord voor je foto’s en ja; voor de rest… Je echtgenoot die alle zorg bood niet meer twenty four seven voor je; maar angewezen zijn op van die witte rakkers. Geleefd worden; ja zker; dat voor een groot deel.
Na de opname ging de echtgenoot naar huis; zijn huis; hun huis; een troosteloze bewoner achterlatend en ja; een echtgenoot die het er verdomd moeilijk mee had.
De opgenomen bewoner had geen zin in eten; wou niet drinken; en ja op elke vraag die we stelden aan haar; kwam alleen dit eruit “Ik wil naar huis”.
Tis hartverscheurend; deze situatie; een troosteloze bewoner; een echtgenoot die er alles aan heeft gedaan om dit te voorkomen; en ja; een situatie die ja; hoe kan ik het omschijven…. ja; ik zou er zelf gek van worden als ik mijn maatje op zou moeten sluiten in een verpleeghuis of zelf opgesloten zou worden in een verpleeghuis…..
Hartverscheurend; op elke vraag antwoordend “Ik wil naar huis”; met het besef misschien van binnen als bewoner zijnde dat dit nooit; nooit niet meer kan.
tot oneven