u vader heeft een wind gelaten
“Goedenmorgen u spreekt met Johan; schrik niet dat ik u bel; ik verzorg uw vader”.
“Ja; ik kan je wel”.
“Ik bel u eigenlijk voor het volgende”…..”Uw vader heeft een wind gelaten”.
“Een wind”??
“Ja een grote wind”.
“En rook hij; die wind”??
“Ja; hij rook best wel”.
“Bleef de geur lang hangen Johan”
“Neen, dat eigenlijk niet”
“Was het een zachte wind of een echte luide knetterwind”?
“Ik begreep dat het best wel een harde wind was”
“En mijn vader hoe gaat het er nu mee”??
“Ja; buiten dat hij een wind heeft gelaten; gaat het wel goed met hem”.
“Kan de dokter even er naar kijken”?
“Nja…… als u wilt dat de dokter er naar gaat kijken; dan kan dat ook”
“En als de dokter heeft gekeken bij mijn vader; krijg ik dan te horen”?
“Natuurlijk krijgt U dat automatisch te horen”.
Mijn god; ik kan me goed begrijpen dat je familie voor en van veel dingen op de hoogte gesteld wil worden; dat hoort en zo zal ik dat ook willen; maar soms….. ja wat zal ik er over krabbelen…. soms gaat het wel erg ver; en is de familie boos omdat ze voor de meest gangbare dingen; die bij een ieder en ook iedere bewoner voorkomen; niet op de hoogte worden stelt; hoe lullig en niet betekend het ook is. Familie bijvoorbeeld op de hoogte stellen dat vader twee grote repen chocolade achter elkaar heeft opgegeten die door de familie is gegeven en daardoor zich niet echt lekker voelde. Een ieder gezond iemand gaat zich als hij dat eet zich rot voelen; een bewoner die ik verzorg ook; niks schokkends. Maar om daarna gelijk het gehele circus van familie allarmering op de hoogte te stellen; inclusief het medische circus daaromheen…..omdat familie van elke lulligheid en niets betekende dingen op de hoogte gesteld wil worden… Soms gaat familie alarmering wel ver; veels te te ver; maar doe je het niet; dan zijn de poppetjes pas echt aan het dansen.
tot oneven
Be sociable.... share....share.....share
Tagged as:
een,
gelaten,
heeft,
u,
vader,
wind
Wil diegene die mijn naaimachine heeft gestolen deze terug brengen
“Wil diegene die mijn naaimachine heeft gestolen; deze terug brengen. Ik wil er ook eventueel voor betalen”.
Het besef dat men alles kwijt is, is er nog bij sommige bewoners op mijn kleinschalig woonproject. Alles waar men een heel leven lang voor heeft gewerkt, is bijna of helemaal weg toen men de overstap maakte naar een gesloten afdeling. Oke; men heeft bij ons grote kamers, met eigen spulletjes; maar een huis of een grote kamer; daar zit een groot verschil in.
Zo ook bij de bewoner die ik gisteren sprak op de gang. Ze was aan het zoeken; zoals bijna alle bewoners bij mij op de afdeling. Zoeken naar haar spulletjes; kamer in en uitlopend.
“Heeft u soms mijn naaimachine gezien”; daarmee schoot ze mij aan.
Een moeilijke vraag; waar ik wel een netjes antwoord op had. Geen goed en bevredigend antwoord; want ze ging verder met zoeken.
Soms; soms is het besef er bij sommige van mijn bewoners zodanig goed en beseft dat men gewoon niets meer heeft. Ze zijn op zoek naar waardevolle en dierbare spullen; waar ze hun hele leve lang idioot zuinig op zijn geweest. Tien tegen 1 dat ze deze spullen niet meer hebben en nooit meer zullen zien; hoe triest en hard het ook is dat ik het zo opschrijf; maar het is de harde realiteit.
Dit heb je niet bij een grote groep op mijn afdeling; dat besef. Laten de wereld over zich heen komen en weten …….. ja dementie…. vergeten…… Ze leven in hun denk en leefwereld mee in een wereld die wij voor hen hebben gecreerd; en waar men oud kan worden in een veilige omgeving. Alles wat om hun heen gebeurd zal een worst wezen; ze zijn mensen; worden zeer respectvol behandeld als mens maar zijn in hun denk wereld niet echt meer mens. Dementie is zo ingewikkeld; en het lijkt me vreselijk als dit mij of een naaste zou overkomen.
Maar zij; zij was op zoek naar haar naaimachine; zoekend van kamer naar woonkamer; mede dementerende bewoners aanschietend; die vol begrip luisterden en ja; antwoord gaven. Neen; niet op wat zij vroeg; maar een antwoord vanuit hun denkwereld; wat totaal iets anders was.
Boos; onbegrip en verdriet….. zoekend naar haar eigen dierbare spulletjes; zoekend op de gang en iedereen aanschietend; ook mij.
Ja; deze lichtdementerende bewoner en een voor haar zeer bewuste rotsituatie; me een voor ons makkelijk antwoord; wat we niet (durven) zeggen. Deze vrouw met een simpele maar zeer moeilijke vraag; waarvan wij het antwoord alleen weten of vermoeden.
“Heeft u soms mijn naaimachine gezien; ik denk dat hij is gestolen”
Tot oneven
Be sociable.... share....share.....share
Tagged as:
brengen,
de,
deze,
die,
diegene,
en,
gestolen,
heeft,
in,
mijn,
naaimachine,
terug,
verpleeghuis,
werken,
wil,
wonen,
zorg
