helaas

Sorry helaas geen pannenkoeken

December 17, 2009

Sorry helaas geen pannenkoeken
gisteren laat; vriendin vrij
“Sorry ik heb helaas geen pannenkoeken voor je Kelly, er is wat tussen gekomen”.

Neem, ik dacht zal ik wat leuks doen tijdens mijn avonddienst voor mijn bewoners. Ja; en wat is er leuker dan pannenkoeken bakken tijdens een avonddienst. Het is een kleine moeite, maar het plezier dat je de mensen er mee kan doen is heel erg groot. De voorbereiding ervan is prettig, maar ook als je aan het bakken ben en de lucht die over de afdeling verspreid….. heerlijk!
Ja op zichzelf is het wel erg leuk om te doen. Dus ja, ik aan het pannenkoeken bakken tijdens mijn late dienst, en ja ik had er een stuk of 20 30 gebakken. De geur van pannenkoeken ging over de afdeling heen, maar ook in de woonkamer was het heel goed te zien dat ik aan het bakken was. Ik had de kapjes over het alarm gedaan en ik had ook de ramen opengezet om de rook en de walm naar buiten te laten gaan. Op zichzelf zou dit voldoende moeten wezen, was het niet dat de wind direct op het raam gericht stond en dus de rook die naar buiten ging, naar binnen werd geblazen. Tijdens het bakken was de rook wel heel erg aanwezig in de woonkamer, en mijn collega vroeg of het zo goed ging. “Natuurlijk gaf ik aan; de rook melder zich erop, de ramen en deuren staan open dus het kan geen kwaad”.

Het kan geen kwaad dacht ik, maar ik dacht er anders open toen de branddeuren op de gangen dicht vielen, een hels lawaai uit de woonkamer kwam, en de alarmen over de gehele afdeling afgingen. Ik dacht in mijn onschuld nog aan de uitleg in het begin van de week over het handelen bij brand. Ja een zeer goede uitleg waarbij exact vertelt wat we moesten doen wat er zou gebeuren en hoe te handelen. En warempel de deur vlogen dicht in het brandalarm op de afdeling ging af, vanwege een of andere sukkel die in zijn avonddienst pannenkoeken bakken was. Ik had het eerst niet door dat het door mij kwam, maar toen mijn collega ook aan gaf dat ook het rode lampje bij de woonkamer brandde aan was kon ik niet anders weten dat inderdaad mijn kookkunsten de reden was van het brandalarm.
Al met al de uitleg over procedures hoe te moeten handelen bij brand en de protocollen werken goed. Ik heb het door schande geleerd tijdens mijn avonddienst dat ze inderdaad goed werken. Dat is een geluk, dat we die uitleg hebben gehad, je hoeft in principe niet na te denken hoe te handelen. Doordat het alleen om een melding ging, en er geen brand was op de afdeling; was het gewoonweg het nalopen van de geleerde procedures. Her en der even heen bellen, leidinggevende op de hoogte stellen van wat er gebeurde en deze ook laten komen en ja de sukkel die aan het pannenkoeken was naar beneden. Naar beneden om de brandweer op te wachten en ze naar de afdeling begeleiden. De brandweer komt altijd naar de plek van de brand, ook al is er geen brand geweest op de afdeling. De brandweer kwam aan en ik begeleidde deze stevige mannen naar de woonkamer. “Dat ruikt lekker”; een ander vroeg of ze “mee mochten eten”. Jaja dacht ik; daar ga je dan met je goede gedrag en je kookkunsten die je wil vertonen bij onze bewoners. We kregen het advies althans ik om te stoppen met bakken en het pannenkoeken bakken te laten voor wat het was. Het was jammer eigenlijk, niet dat de brandweer was gekomen, maar dat door dit gedoe enkele bewoners nog geen pannenkoeken hadden gehad.

Dus ja, ik kwam thuis en mijn vriendin zat te wachten op de bank.
“En heb jij lekker pannenkoeken bij je vroeg mijn vriendin aan mij”. “Neen; helaas Kelly ik heb er geen voor je”.
“Je had het zo belooft” gaf ze aan.
“Neen ik had visite.
“Visite”?
“Ja visite van acht stevige brandweermannen en een groot alarm dat afging toen ik aan het bakken was en ik kreeg het advies dat ik toch maar moest stoppen ondanks dat de bewoner het zo lekker vonden, er enkele nog geen hadden gehad en natuurlijk ook omdat ik er nog een pannenkoek aan je belooft had”.
“Ja ja Johan, thuis pannenkoeken bakken daar verbrand je ze en op je werk……lukt het zelfs op de brandweer te laten komen als je daar bezig bent met je kookkunsten”;)
tot oneven

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS

Helaas geen gekkenhuis!!

January 21, 2005

helaas geen gekkenhuis
Tis vroeg nu; 06.30.Even de update van de weblog.
Heel vroeg op om te staan als je eigenlijk late dienst hebt. Ik moet pas om kwart over twee te beginnen en moet tot kwart voor elf werken.
Doe het wel veel zo, zo vroeg opstaan ook al heb ik late dienst. Mijn vriendin zit in de nacht en om half acht thuis. Dit is 1 van de manieren dat je kan zorgen dat je elkaar nog even ziet. Zie haar waarschijnlijk tot negen uur en daarna gaat ze slapen. Zou ik laat uit bed komen dan zie je elkaar geheel niet; kort, te kort. Eer zij uit bed kom ben ik al weer werken en als ik thuiskom is zij weer weg.
Dus toch maar even vroeg opstaan om nog even koffie te drinken en te babbelen.
Belangrijk. Ook als ze dagdienst heeft en ik ben vrij doe ik dit.
Te belangrijk deze poosjes samen voor mij.
Vanavond late dienst.
Een goede late dienst. We lopen allemaal wel te klagen in de zorg; misschien ook mensen bij mij, maar persoonlijk vind ik dat we erg boffen bij mijn werkgever als je kijk wat om je heen gebeurd qwa bezetting en qwa handen aan het bed.
Hoor vaak spookverhalen over onderbezetting en het niet toepassen van goede zorg. Gelukkig is dit spookbeeld nog niet bij mij aanwezig. Niet dat het een eitje is;maar we kunnen het goed aan.
Meestal staan we met drie man tot half elf vanavond. Soms met 1 gediplomeerde; vaak met meerdere gediplomeerden. Oke; soms sta je met twee man tussen vier en zes; maar dat is een uitzondering. Geen reden tot klagen vind ik; gewoon een kwestie van improviseren; dan kom je een eind. Word wel later met eten. Ja………het wordt wat later. Liever wat later en alles goed dan alles afraffelen en met een ontevreden gevoel naar huis gaan toch?
Maarja vanavond met drie man. Moet lukken. Eitjes eigenlijk.
Tuurlijk, je heb goed je werk; maar het is goed te doen.
Het is druk tussen half zeven en half negen. Te veel mensen willen naar bed. Te veel zeker. Tis raar dat zorg van de activiteiten begeleiding al om vijf uur in de middag ophoudt. Veelal is er in de avond weinig te doen voor de bewoners en omdat ze de gehele dag al op zitten gaan veel; willen veel bewoners uit verveling naar bed.
Jammer; als er een optreden of zo is dan gaan de mensen wel in de buurt van negenen of later nar bed. Nu staan de bewoners helaas tegen half acht allemaal in de rij. Wil naar bed, ben zo moe hoor je veel.
Van mij zouden ze allemaal op kunnen blijven. Langer opblijven en pas later naar bed.
Graag zelfs. Liever druk om half tien en met de wetenschap dat mensen naar bed gaan uit moeheid dan die rijen om half acht van bewoners die uit verveling aar bed gaan; omdat activiteitenzorg om vijf uur s’middags ophoud.
Tuurlijk zijn mijn bewoners oud en hebben ze hun rust nodig maar toch. Waarom blijven, kunnen en willen de bewoners wel opblijven als er een avondactiviteit is?
Dan geen mensen die aangeven dat ze te moe zijn om half acht.
De luxe van twee gediplomeerden en een helpende. Drie man totaal op twee en dertig bewoners. Moet lukken. Geen zieken en gelukkig is de griepgolf van braken en diaree waarover je in de media hoort aan ons voorbijgegaan. Of we hebben hem al gehad rond kerst. Even afkloppen.
Moet lukken vanavond word een makkie. Maar toch. Ik had liever geen makkie, en dat de bewoners veel langer opbleven. Hep het liever erg druk en met de wetenschap dat de bewoners een leuke en gezellige avond hebben gehad; door een optreden of zo; dan dat ik bewoner op bed ga liggen die uit verveling naar bed willen.
Geeft mij een beter gevoel zo’n drukke avond.

Deel via....
  • E-mail this story to a friend!
  • Print this article!
  • Twitter
  • Facebook
  • RSS

{ 0 comments }